Tangerine Dream - Soundmill Navigator (2000)

Gaaf om dit concert op een officiele uitgave te horen en het is langer dan het eigenlijke concert zoals te horen is op veel bootlegs en in de tree collectie. Toch vermaak ik me elke keer weer met deze schijf, die mij het oude TD gevoel terug geeft. De stijl hangt tussen Phaedra en Stratosfear. Prachtige improvisaties en een mooie ingetogen sequence golft door dit stuk. In dromenland raak ik als de koptelefoon opgaat. Ondanks de vele kritiek die het album heeft gehad blijft het voor mij een super uitgave.

De kritiek die dit album dan ook heeft gehad, heeft te maken met de produktie, en dan voornamelijk over een vrij storend geluid, wat ongeveer na de eerste 3 minuten opkomt, en vervolgens ook niet meer verdwijnt. Het geluid lijkt op een soort van sequence, maar valt aan de andere kant een beetje uit de toon, omdat het niet echt ritmisch verbonden is met de rest van de muziek.
Ondanks dat heb ik (gelukkig) niet zoveel last van het geluid, aangezien de opname zelf gewoon behoorlijk uniek is, en we op "vintage" TD-materiaal getrakteerd worden.
Overigens klinkt de opname, ondanks het tikkende geluid, beter dan heel veel van bv. de Bootmoon-releases, maar dit is dan ook, zoals Tangmaster al aangaf, een officiële TD-release.
Al met al is dit een interessant album, en voor TD-fans in het bijzonder, een must.

Al zonder een noot te hebben gehoord maakt dit album een prima indruk. Vele kleine foto's sieren de info waardoor er toch een gevoel ontstaat van erbij te zijn geweest. En dan de bezetting: Edgar Froese, Peter Baumann en Christopher Franke het roept direct een beeld cq geluid op van weleer. De tijd van rond Encore, waarvan de productie ook niet al te goed was, maar de muziek uiteindelijk wel de boventoon kreeg die het verdiende. Een heel ander verhaal dan de uitgaven op het Bootmoon label. Op dit album staat Tangerine Dream op een podium en niet in een schuur.

Ja, en dan de muziek. Met wat gesis begint het verhaal wat volgt is een kosmische deken aan klanken. Hierdoor zit ik gevoelsmatig aan de andere kant van de dampkring. Na het zoekende komt er wat meer structuur in het stuk. Het slaat daarmee een mooie brug tussen het Tangerine Dream begin jaren zeventig tot het midden ervan. Het roept daarmee een sfeer op van in een fotoboek te kijken.

Zodra daar het geluid is van de sequencer is, waar Franke patent op had, ben ik weg. Als daar later nog de gitaar van Froese bijkomt kan ik nog net de Nederlandse driekleur op Pluto in de houder steken. Daarna ben ik mentaal niet meer te houden of anders geformuleerd ik ben even niet voor reden vatbaar. Heerlijk dus dat dergelijk materiaal op cd verkrijgbaar is. Kortom: het moet een feest zijn geweest om daarbij aanwezig te kunnen zijn in 1976. Nu nog even terug te zien komen op aarde....

Veel kan ik volgen maar kosmisch, daar kan ik geen touw aan vast knopen.

Voor mijn idee zit hier toch iets kosmisch in. Het roept bij mij net zo'n gevoel op als het album Stratosfear. Een heel eind richting de nieuwe stijl van muziek maken, maar de oude nog niet helemaal los laten. Dus geluiden die direct te plaatsen zijn, maar ook het meer zoekende. En dat laatste is voor mij het kosmische wat op dit album aanwezig is.

Ja, wellicht een andere interpretatie die voor kosmische muziek te vinden is in de boeken, maar zo voel ik het wel. Wat dat betreft is dit een mooi tijdsdocument uit de electronische muziek die goed laat horen dat Tangerine Dream ook op het podium destijds behoorlijk interessant was.

Blijf mij altijd afvragen wat mensen nu eigenlijk bedoelen met kosmische muziek, ik persoonlijk kan er geen kant mee op.
En al helemaal niet bij dit album, met alle respect voor het voorgaande.