Between the Buried and Me - Colors II (2021)

Ik dacht eerst ''nee, niet de status van Colors verpesten!'', maar ik moet zeggen dat ik Fix the Error net met een enorme glimlach op mijn gezicht heb geluisterd. Dit voelt inderdaad weer als de Between the Buried and Me van Colors die allerlei stijlen met elkaar combineert die helemaal niet op papier zouden moeten werken, maar dus samen fantastisch klinken wanneer deze stijlcombinatiemeesters aan het werk zijn. Het plezier druipt er van af. Het voelt ook echt als een track in de Colors-serie, zonder krampachtig de sfeer van die plaat op te roepen. Dat is erg knap.

Behoorlijk hyperkinetische track met tal van stijlen door elkaar heen, maar het werkt wel. Naar voorbeeld van het allerbeste Between the Buried and Me, dus. Stemt me wel optimistisch voor het hele album!

Ook Revolution in Limbo is een knaller van jewelste!

Album is al te beluisteren, releasedatum klopt niet, Colors II is vandaag uitgekomen.

The Double Helix of Extinction doet mij heel erg denken aan Informal Gluttony van Colors I

Ik vond het eerder vandaag niet al te boeiend - maar dat kwam natuurlijk omdat ik tegelijkertijd de vaatwasser aan het inruimen was. Klinkt op dit moment al een heel stuk beter. Gave plaat sowieso.

Nu twee keer volledig beluisterd, er gebeurd ontzettend veel dat ik nog vele luistersessies nodig heb voordat ik er een score aan hang. Bad Habits kan zo op het eerste gehoor nog wel een favoriet worden.

Wauw, wat een trip ! Voor de 2e keer in z'n geheel geluisterd en ben er nog lang niet klaar mee. Hier moet je echt in investeren om alles goed op je te laten inwerken en te genieten van de volle schoonheid van dit epische werkstuk dat deze heren hier hebben afgeleverd: Top prestatie

In mijn geheugen was deze band een halfbakken postmetal/metalcore band die me nooit wist te boeien. Maar nu de eerste paar nummers van dit album de oren in dreunen besef ik me dat mijn geheugen me drastisch in de steek laat. Dit klinkt een stuk interessanter in ieder geval.

Dat vind ik nou precies de reden waarom dit album als waardig opvolger van Colors gezien kan worden. Colors is ook een album dat de eerste luistersessies totaal geen samenhang laat zien, maar naarmate je meer tijd in het album investeert en de muziek laat bezinken, kom je er pas achter hoeveel moois er op die plaat staat.

Dat gevoel krijg ik ook bij dit album.

Zoveel te ontdekken en zo chaotisch vooral bij eerste kennismaking, maar nu begint het album zich eindelijk te vormen in mijn hoofd qua structuur. Ontzettend knappe plaat zeg. Zonder meer het sterkste prog metal album tot dusver dit jaar, als je het mij vraagt.

Fijne plaat geworden. Colors II is sowieso mijn favoriete Between the Buried and Me-plaat sinds The Parallax II: Future Sequence, al ging Automata II ook soms weer de goede richting in. Het is een plaat die een mooie balans tussen nostalgie en experiment voorschotelt. Zo is er voor de luisteraar van Colors genoeg herkenbaars, bepaalde motieven en tekstflarden keren terug. Vooral in de openingsfase met Monochrome en The Double Helix of Extinction is er echt een herkenbaar Colors-geluid met hetzelfde rustig intro/gas erop-opbouw als Foam Born A en B. Toch heeft Colors II ook echt zijn eigen karakter en wordt er vooral meer met synthesizers gewerkt. Knap hoe deze plaat bijna een ode is aan de eerste, zonder daarbij in een herhalingsoefening te vallen. Het heeft voor mij alleen niet dezelfde impact als de eerste, maar dat was ook eigenlijk een plaat die mijn gehele perceptie op muziek liet veranderen en The Parallax II zit krankzinnig sterk in elkaar als geheel. Toch heeft de band een plaat afgeleverd die ik nog met veel plezier verder zal gaan ontdekken, want er gebeurt waanzinnig veel.

Ik start met een 4,5*. Wat een heerlijk avontuurlijke plaat is dit zeg. Een van de meest progressief klinkende platen die dit jaar uitgekomen zijn. Geen enkele moment verveeld, wat met deze speelduur bijzonder best bijzonder is, en er is constant iets nieuws te ontdekken. Het draagt allemaal bij aan een energieke plaat waarbij je de gehele tijd op het puntje van de stoel zit. Stil zitten is er dan ook niet bij.

Ik heb geen voorkennis van de band, hier en daar wel eens een nummertje gehoord. Maar dit album is wel een erg sterke binnenkomer.

Plaat van het jaar is inmiddels 3x verschoven. Uiteindelijk belandt dit album op de bovenste trede van het podium. Wat een album. Automata I & II beviel me goed, toch miste ik het avontuurlijke niveau van Parallax II. Enig puntje van kritiek wat ik zou kunnen bedenken is het einde van Human Is Hell. Dit doet Parallax II wat mij betreft een stuk beter.

Wat. Een. Knaller.

Tjeezus jongens, wat een plaat ! Wat zit dit geweldig in elkaar en het blijft van begin tot einde boeien; echt een muzikaal avontuur. Hoe meer ik luister (en dat is inmddels al aardig wat luisterbeurten... ), hoe meer ik ontdek en ook terugkerende structuren en elementen herken binnen de nummers, maar ook over het hele album heen. Heeft op mij een soort verslavende werking; krijg er maar geen genoeg van

Met recht eentje voor de progmetal jaarlijst

Altijd gevaarlijk, een vervolg maken op je beste album, maar de band brengt het er hier zonder al te veel kleerscheuren vanaf. Het songmateriaal spreekt me weliswaar wat minder aan dan bij het origineel het geval was, maar de muziek, laten we het avontuurlijke progressieve death metal noemen, zit wel weer verdomd knap in elkaar. De genres buitelen over elkaar heen, niets is te dol, maar alles vormt uiteindelijk toch een logisch geheel. Met een speelduur van bijna tachtig minuten wel een behoorlijk intensieve zit, waarbij mijn aandacht herhaaldelijk een beetje verslapte.

Waarmee kan ik deze band vergelijken en hoe zit jet met de vocals? Clean of harsh?

Vocalen zijn clean én harsh. Muzikaal, omschrijving is vrij kort door de bocht, maar geeft je een beeld: Dream Theater meets The Dillinger Escape Plan.

Dat gaat het niet worden voor mij helaas. Bedankt.

Pfoeh, moeilijk geval! Ik had nog nooit iets van deze band gehoord, dus dit is mijn doop. Muzikaal zit dit heel knap in elkaar, een serieuze trip! Er zitten echt wel wat geniale momenten in. Alleen heb ik echt moeite met de grunts, waardoor ik hier op wel wat momenten moeilijk door kom, en niet weet of ik dit vaak ga opzetten.
Nochtans heb ik dat er voor het oudere werk van Opeth (vanaf Still Life) wel voor over, dus het is niet dat grunts het vollédig verpesten voor mij.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Between The Buried And Me weet de luisteraar op het tweede deel van Colors weer flink uit te dagen. Bijna 80 minuten lang zit je in een achtbaan waarin je langs uiteenlopende muzikale stijlen wordt gevoerd.

Misschien is de vergelijking met de Nordschleife, het ruim 20km lange racecircuit, wel treffend. Daar ben je flink wat rondjes in je auto nodig om alle bochten te leren kennen en vertrouwd te raken. Zo is het ook met Colors II.

Inmiddels heeft dit album al zo'n 20 keer opgelegen en elke luisterbeurt ontdek ik nieuwe dingen en groeit mijn waardering. Vooral in het eerste deel is bijzonder sterk met als hoogtepunt 'Revolution In Limbo', een van de beste nummers van 2021. Op kant C (track 7,8,9) raken de nummers mij even iets minder en drukken ze de score. De heren herstellen zich met de laatste drie nummers en vooral afsluiter Human Is Hell. Wat een heerlijke track is dat!

Score: 88/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
9. Dvne - Etemen Ænka (87)
9. Year Of No Light - Consolamentum (87)
11. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
11. Amenra - De Doorn (86)
11. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
14. Kauan - Ice Fleet (85)
14. Frost* - Day And Age (85)
16. Cult Of Luna - The Raging River (84)
16. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
16. Dordeduh - Har (84)
16. Wormwood - Arkivet (84)
20. Epica - Omega (83)
20. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
20. Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

En ja hoor... deze is helemaal raak! Bij het eerste nummer, dat eigenlijk zo fijn begint, gooi ik - halverwege - het bijltje er al bij neer.

Ik heb ook platen waarbij ik dit type vocalen kan hebben, maar kortdurend en beperkt. Bovendien ligt acceptatie van dit type zang of het verwerpen ervan ook aan de zanger. En aan smaak - ik hou immers het meest van mooie lage, maar heldere vocalen. Ook bij vrouwen. Maar ik probeer weleens iets uit en dat uitproberen is soms toch wel succesvol gebleken.

Maar nu even niet...

Na de release van deze plaat in 2021 is deze in korte tijd uitgegroeid tot één van m'n meest beluisterde platen ooit (tezamen met de conceptuele voorganger ervan, Colors). Dat is op zich niet verwonderlijk, want er valt zoveel te ontdekken in de platen van BTBAM, dat je er simpelweg nooit op raakt uitgeluisterd. Eén van de meest progressiefste platen van één van de meest progressieve metalbands op het moment verdient niets minder dan de volledige 5*.

Favorieten aanwijzen is moeilijk, maar dan worden het toch Revolution In Limbo en Never Seen / Future Shock (man wat is dat refrein toch on-ge-loof-lijk goed). Dit is volledig arbitrair, want de rest doet hier niet of nauwelijks voor onder. Ik denk dat ik 'm vandaag maar weer eens ga opzetten, deze geweldige plaat

Mag ik je trouwens vragen, legian, waarom je ervoor hebt gekozen Colors II in je top tien te plaatsen? Niet dat dit album dat niet verdient of dat dat onterecht is, integendeel zelfs, maar aangezien Colors uit 2007 een voordehand liggendere keuze is en omdat je de enige bent, ben ik eigenlijk wel nieuwsgierig.

Dat mag je vragen.

Het antwoord is in dat opzicht vrij simpel. Ik had bij beluistering en beoordeling van dit album geen enkele voorkennis van de band. Waardoor deze dus een speciale plek inneemt. Ondertussen heb ik al wel wat meer gehoord maar nog niet voldoende om ook verdere punten uit te delen. Daardoor blijft dit vooralsnog de enige die ik gewaardeerd heb en dus op basis daarvan in mijn top 10 kan opnemen.

Daarbij komt dat dit een van de meest intrigerende, meeslepende en progressieve albums is die ik in jaren gehoord heb. Normaliter laat ik al albums altijd een paar jaar rijpen alvorens ik ze van mijzelf in mijn top 10 mag opnemen. Puur om te kijken of ze na die paar jaar nog steeds eenzelfde kracht en emotie weten op te brengen ten tijde van de eerste luisterbeurten. Maar deze spookt, zelfs na een tijd dit niet meer gehoord te hebben, nog regelmatig door mijn hoofd.

Dat ik daarbij de enige ben, ach, ik wijk wel vaker van de massa af