The Sins of Thy Beloved - Lake of Sorrow (1998)
mijn stem
21 stemmen
Noorwegen
Metal
Label: Napalm
-
My Love (9:30)
-
The Kiss (8:56)
-
Worthy of You (7:17)
-
Lake of Sorrow (7:06)
-
Until the Dark (6:39)
-
All Alone (7:13)
-
Silent Pain (8:02)
0
geplaatst: 28 augustus 2011, 20:19 uur
Deze week het Metal Album van de Week. Mijn beschrijving in het topic:
Ik zie zelf dat ik nog geeneens een stem heb uitgebracht. Dat zal ik snel doen, en als ik mijn top-10 weer eens aanpas, krijgt dit album een plaats.
4.5*
he Sins of The Beloved werd in 1996 opgericht als Purgatory door Glenn Morten Nordbø (gitaar, zang), Aarild Christensen (gitaar, zang) en Stig Johansen (drums). Ten tijde van Lake of Sorrow bestond de bezetting van deze Noorse band uit 7 man/vrouw. Naast de oprichters waren Anita Auglend (zang), Ingfrid Stensland (toetsen), Anders Thue (toetsen) en Ola Aarrestad (bas) van de partij. Twee jaar na dit album kwam Perpetual Desolation uit, en daarna verdween de band weer zonder echt uit elkaar te gaan.
In het boekje bij het album wordt verder Pete Johansen nog apart genoemd als violist. En terecht, want zijn partijen zijn vaak bepalend voor de sfeer op het album.
Volgens Metal Archives hoort TSOTB thuis onder het labeltje Symphonic Gothic/Doom Metal. Zelf zou ik wellicht het eerste woord hebben verwisseld voor female-fronted, maar daarmee doe ik meteen de grunts weer tekort. Zoals gezegd ben ik bepaald niet een kenner van dit genre. Na Decipher van After Forever en Mother Earth van Within Temptation had ik het wel een beetje gehad met hoog zingende vrouwen in de metalwereld. Helemaal toen ik Epica redelijk vaak voorbij zag komen op MTV met hun overvloed aan keyboards.
Waarom dan toch dit album?
Geen idee. Tenminste, ik kan niet een goed beargumenteerd verhaal ophangen waarom dit zo’n geweldig album is. De vergelijking met de bands die ik noemde in de vorige paragraaf gaat in ieder geval niet op. De muziek hier is trager, donkerder en sfeervoller. De teksten ademen verlatenheid en eenzaamheid, terwijl hier en daar een klein beetje hoop oplicht. Kortom, dit album is als een donkere, noordse winternacht waarin soms de maan achter de wolken vandaan komt om het pad voor je voeten te verlichten. Maar tegen de tijd dat je benen verder willen, is het licht alweer verdwenen.
En misschien is dat laatste wel waarom ik dit album zo mooi vind. Hij werd me vorig jaar aangeraden door een vriendin die dit vaak luisterde, tijdens mijn eerste herfst en winter hier in Denemarken. Niet zo donker als verder naar het noorden, maar nog steeds korte, donkere dagen en grijze nachten waarin de sneeuw oplichtte in het lantaarn- en maanlicht. ’s Avonds bij kaarslicht met een boek op de bank. Door de koptelefoon Lake of Sorrow, een ideale soundtrack voor de winter.
Daarom dus dit album.
Omdat ik het een briljant album vond, omdat het me geraakt heeft, en omdat er nog maar 6 stemmen (gemiddelde 4.16) uitgebracht zijn.
In het boekje bij het album wordt verder Pete Johansen nog apart genoemd als violist. En terecht, want zijn partijen zijn vaak bepalend voor de sfeer op het album.
Volgens Metal Archives hoort TSOTB thuis onder het labeltje Symphonic Gothic/Doom Metal. Zelf zou ik wellicht het eerste woord hebben verwisseld voor female-fronted, maar daarmee doe ik meteen de grunts weer tekort. Zoals gezegd ben ik bepaald niet een kenner van dit genre. Na Decipher van After Forever en Mother Earth van Within Temptation had ik het wel een beetje gehad met hoog zingende vrouwen in de metalwereld. Helemaal toen ik Epica redelijk vaak voorbij zag komen op MTV met hun overvloed aan keyboards.
Waarom dan toch dit album?
Geen idee. Tenminste, ik kan niet een goed beargumenteerd verhaal ophangen waarom dit zo’n geweldig album is. De vergelijking met de bands die ik noemde in de vorige paragraaf gaat in ieder geval niet op. De muziek hier is trager, donkerder en sfeervoller. De teksten ademen verlatenheid en eenzaamheid, terwijl hier en daar een klein beetje hoop oplicht. Kortom, dit album is als een donkere, noordse winternacht waarin soms de maan achter de wolken vandaan komt om het pad voor je voeten te verlichten. Maar tegen de tijd dat je benen verder willen, is het licht alweer verdwenen.
En misschien is dat laatste wel waarom ik dit album zo mooi vind. Hij werd me vorig jaar aangeraden door een vriendin die dit vaak luisterde, tijdens mijn eerste herfst en winter hier in Denemarken. Niet zo donker als verder naar het noorden, maar nog steeds korte, donkere dagen en grijze nachten waarin de sneeuw oplichtte in het lantaarn- en maanlicht. ’s Avonds bij kaarslicht met een boek op de bank. Door de koptelefoon Lake of Sorrow, een ideale soundtrack voor de winter.
Daarom dus dit album.
Omdat ik het een briljant album vond, omdat het me geraakt heeft, en omdat er nog maar 6 stemmen (gemiddelde 4.16) uitgebracht zijn.
Ik zie zelf dat ik nog geeneens een stem heb uitgebracht. Dat zal ik snel doen, en als ik mijn top-10 weer eens aanpas, krijgt dit album een plaats.
4.5*
0
geplaatst: 4 september 2011, 16:30 uur
We krijgen een plaat voorgeschoteld met als genre gothicmetal, in het kader van het Metal Album van de Week. Als ik naar mijn eigen referenties kijk (Epica, Therion, Within Temptation, Nightwish), blijkt hoe breed dit genre kan zijn. Het wordt hier dan ook in een doom-achtige stijl gebracht.
Een ijskoud en sferisch landschap wordt gecreëerd door een meisjesachtige sopraan, een viool en pianostukken. Ik vind dit in het geheel net iets te saai. Soms kan een beetje dynamiek sfeerverhogend werken en dat mis ik hier toch wel. Het album klopt aan de andere kant weer wel op een bepaalde manier; het wintergevoel wordt wel enigszins overgebracht.
Ik dwaal keer op keer af, maar als ik mijn best doe hoor ik af en toe mooie dingen zoals de zanglijn in Until the Dark en het pianostuk in All Alone. Verder lijkt de viool af en toe in het wilde weg te spelen en dan denk ik gelijk aan het begin van Worthy of You. Alsof hij er alleen is om een geluidje mee te geven, maar er is niet nagedacht over de melodielijnen.
Af en toe mooie passages en het sfeertje sprokkelen de voldoende bij elkaar.
Een ijskoud en sferisch landschap wordt gecreëerd door een meisjesachtige sopraan, een viool en pianostukken. Ik vind dit in het geheel net iets te saai. Soms kan een beetje dynamiek sfeerverhogend werken en dat mis ik hier toch wel. Het album klopt aan de andere kant weer wel op een bepaalde manier; het wintergevoel wordt wel enigszins overgebracht.
Ik dwaal keer op keer af, maar als ik mijn best doe hoor ik af en toe mooie dingen zoals de zanglijn in Until the Dark en het pianostuk in All Alone. Verder lijkt de viool af en toe in het wilde weg te spelen en dan denk ik gelijk aan het begin van Worthy of You. Alsof hij er alleen is om een geluidje mee te geven, maar er is niet nagedacht over de melodielijnen.
Af en toe mooie passages en het sfeertje sprokkelen de voldoende bij elkaar.
0
geplaatst: 9 september 2011, 14:21 uur
Ik ben 'm nu voor het eerst aan het beluisteren, en een naam die in me opkomt, is Draconian. Meestal hou ik niet van metal met een vrouwelijke vocalist, maar hier kan ik het best wel hebben (net als bij Draconian). Dat komt natuurlijk ook doordat die vrouwelijke vocalen van tijd tot tijd worden voorzien van de concurrentie van een duistere grunt. De viool is natuurlijk opvallend, en brengt ook wel iets bij mijns inziens. Ook de pianostukjes zijn soms erg mooi, zoals in het titelnummer, dat trouwens een magnifieke opbouw kent.
De plaat in zijn geheel is misschien net wat te lang, maar het gaat me eerlijk gezegd nergens storen. Ik heb wel de indruk dat ik 'm nog een paar keer moet beluisteren, alvorens ik er een cijfer op kan plakken.
De plaat in zijn geheel is misschien net wat te lang, maar het gaat me eerlijk gezegd nergens storen. Ik heb wel de indruk dat ik 'm nog een paar keer moet beluisteren, alvorens ik er een cijfer op kan plakken.
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 29 oktober 2011, 10:50 uur
Toen college wizard dit album van deze Noorse groep voorstelde in de topic Het Metal Album van de Week had ik mijn bedenkingen, bij de eerste en volgende luisterbeurten werden deze bedenkingen deels bevestigd. Hiervoor zorgden de labels Gothic en Doom, ik vreesde een meeslepend maar ook slepend en traag album.
Godzijdank zorgt de drummer door middel van double bass voor een beetje variatie in deze muziek, want voor de rest gaat dit zeer traag vooruit en kan ik weinig onderscheid maken tussen de nummers onderling. Wel vind ik de viool heel mooi aanwezig op dit album. Engelenzang van de zangeres Anita Auglend maar ik mis een beetje kracht en dynamiek in haar stem. Grunts zijn hier ook aanwezig als contrast. Meer dan eens moet ik denken aan De Schone en het Beest, hoewel ze beiden veel liefdesverdriet hebben getuige de teksten. Until the Dark vind ik nog het aardigst.
Deze muziek roept bij deze nostalgischen aap iets te veel melancholie op om goed te zijn. Voor mij mag het iets opgewekter (en sneller). Elk zijn meug, ieder diertje zijn pleziertje.
Godzijdank zorgt de drummer door middel van double bass voor een beetje variatie in deze muziek, want voor de rest gaat dit zeer traag vooruit en kan ik weinig onderscheid maken tussen de nummers onderling. Wel vind ik de viool heel mooi aanwezig op dit album. Engelenzang van de zangeres Anita Auglend maar ik mis een beetje kracht en dynamiek in haar stem. Grunts zijn hier ook aanwezig als contrast. Meer dan eens moet ik denken aan De Schone en het Beest, hoewel ze beiden veel liefdesverdriet hebben getuige de teksten. Until the Dark vind ik nog het aardigst.
Deze muziek roept bij deze nostalgischen aap iets te veel melancholie op om goed te zijn. Voor mij mag het iets opgewekter (en sneller). Elk zijn meug, ieder diertje zijn pleziertje.
0
geplaatst: 13 november 2011, 13:52 uur
Ja, toch wel een sterke plaat. Niet het sterkste uit deze ronde van Metal Album van de Week, maar behoort toch tot de beteren tot nu toe (naar mijn mening dan). Het tempo ligt vrij laag, lekker log en sloom dus. 7 lange nummers of liefde en verdriet, waarin grunts en vrouwenzang protagonist en antagonist lijken te spelen. Bij dit soort onderwerpen hoort natuurlijk heel wat dramatiek, en die hoort men in de vorm van treurig gestemd vioolspel en af en toe ook piano. Het zal nooit m'n favoriete plaat worden, maar 'Lake of Sorrow' zal ook niet in een hoekje belanden en vergeten worden.
3,5 sterren
3,5 sterren
0
geplaatst: 13 november 2011, 20:30 uur
AOVV schreef:
JHet zal nooit m'n favoriete plaat worden, maar 'Lake of Sorrow' zal ook niet in een hoekje belanden en vergeten worden.
JHet zal nooit m'n favoriete plaat worden, maar 'Lake of Sorrow' zal ook niet in een hoekje belanden en vergeten worden.
Dan heb ik hem niet voor niks voorgesteld
0
geplaatst: 27 november 2011, 17:52 uur
Ik had al veel eerder op deze cd gestemd en het staat al jaren in de kast hier. Heerlijk album, maar de 2e vind ik nog even beter, deels ook door de betere productie en een paar nummers die er iets meer uit springen. Ik snap de vergelijking met Draconian, maar dit was er eerder en zat toch ook wel anders in elkaar, 2e cd kwam er ook wat electronica om de hoek kijken....en goed gebruikt ook trouwens.
De violist is Pete Johansen en die heeft nog een aantal bands voorzien van memorabel vioolwerk....Tristania onder andere. Het is dat aspect geweest (die karakteristieke viool) en de vrouwelijke vocalen gecombineerd met grunts dat mij deze muziek heeft doen omarmen en gaandeweg heb ik meer ontdekt.
Het bleef bij 2 albums en daarna werd het stil. De band zou alweer een tijdje bij elkaar zijn en bezig met een nieuw album, maar vooralsnog blijft het wederom erg stil.
De violist is Pete Johansen en die heeft nog een aantal bands voorzien van memorabel vioolwerk....Tristania onder andere. Het is dat aspect geweest (die karakteristieke viool) en de vrouwelijke vocalen gecombineerd met grunts dat mij deze muziek heeft doen omarmen en gaandeweg heb ik meer ontdekt.
Het bleef bij 2 albums en daarna werd het stil. De band zou alweer een tijdje bij elkaar zijn en bezig met een nieuw album, maar vooralsnog blijft het wederom erg stil.
0
geplaatst: 12 januari 2012, 16:50 uur
Female fronted is niet mijn favo genre en dat zal het ook nooit worden, maar The Sins of Thy Beloved heeft een mooie afwisseling van grunts met vrouwe vocalen. In het begin vond het het album maar niks, maar na een aantal luisterbeurten groeit het toch. Het is best aardig, zeker de opener, daar zit een heerlijke doom sfeer in. Ik vind de vrouwenvocalen wel wat iel, daar zit weinig power en emotie in, maar misschien past dat ijsige er ook wel weer bij.
0
geplaatst: 25 februari 2012, 04:08 uur
Beste Gothic Metal album ooit. Die viool...en die viool... en die viool...wat prachtig!
* denotes required fields.
* denotes required fields.