Oneohtrix Point Never - Magic Oneohtrix Point Never (2020)

Long Road Home is alvast heel gaaf, heerlijke bevreemdende psychedelische pop.

OPN bewijst toch ieder album weer een van de meest markante verschijningen van de afgelopen 10 jaar te zijn, zijn creatieve uitspattingen laten zich dan ook niet in een hokje plaatsen. Lopatin weet zijn sound iets ongrijpbaars nostalgisch mee te geven, zo ook weer op de semi self-titled Magic Oneohtrix Point Never. Ook dit album voelt weer als een dartelende wandeling door onbewust opgeslagen herinneringen, maar wel een reis die door neonlichten belicht wordt. Een samenkomst van wat hij eerder uitgebracht heeft, maar met een flamboyante psychedelische omkadering.

Lost But Never Alone is ook weer een prima nummer - ik noemde het ergens anders al veredelde vaporwave - maar de video is werkelijk briljant. Hoe die hartverscheurende gitaarsolo erin verwerkt is, chapeau!

Weer typisch OPN, aanvankelijk denk je: wat een samengeraapt rommeltje samples en hak op de tak afwisselingen, maar dan valt alles langzaam maar zeker op zijn plaats en merk je dat hij in redelijk vaste roulatie zit in je playlist. Wel minder dan de vorige, die barstte zowat uit zijn voegen van creativiteit, deze is wat tammer. Maar er staan wel pareltjes op, die teruggrijpen naar allerlei decennia muziek en je in nostalgische sferen brengen. Lost but Never Alone is daarvan het beste voorbeeld, waar ik heuse Cure-referenties bemerk, incluis een noisy gitaarsolo alà mr. Smith. Erg fijne track, maar vooral in het geheel van de rest. Alles past uiteindelijk weer in elkaar. Erg knap hoe ie dat blijft flikken.

Phew, check deze rework van Nothing's Special met niemand minder dan ROSALÍA...

Alsof het voor haar geschreven is, nice!

Kitsch tot kunst verheven, de Jeff Koons van de hedendaagse muziek.