Descend - The Deviant (2020)

Het had zo maar een nieuwe plaat van Opeth kunnen zijn. Als die nog rauwe progressieve Death Metal zouden maken. Iets dat ze sinds 2008 al niet meer doen. Het gat dat daarmee ontstaan is, is een lastige om te vullen. Descend doet daar met hun derde album echter een bijzonder sterke poging toe. Het album is heerlijk dynamisch, muzikaal sterk en boeiend, met heerlijke zang en bijzonder sfeervol. Een perfect recept voor een meeslepend stukje muziek dus.

De opener Avalin zet de muzikale toon. De kleine 2 minuten durende intro introduceert een heerlijk harmonieus gitaar spel waarmee je hun wereld in gezogen wordt. Opvolger Blood Moon hakt er direct stevig in om vervolgens prachtig sfeervol de zang te introduceren. Het nummer wisselt daarna nog regelmatig tussen stijlen en tempo. Waar duidelijke inspiratie vanuit Opeth te vinden is. The Purest One en Lilly gaan daar prachtig op door. Een fascinerende mix van invloeden openbaart zich langzaam tot een prachtig geheel.

Een geheel van 49 minuten. Want de nummers lopen vlekkeloos in elkaar over. Wat enorm bijdraagt aan de sfeer van het album. Waarbij je heen en weer geslingerd wordt van meeslepende zang, epische gitaarpartijen of knallende drums.

Het album sluit af met Wallow en The Deviant. Twee heerlijk epische nummers waarbij vooral de laatste een directe homerun is. Het slotstuk vormt de perfecte samenvatting van het album waarbij alles heerlijk samenkomt. Vooral de zang richting het eind weet daarbij elke keer weer kippenvel te bezorgen.

Een bijzonder fijne ontdekking is deze band. Zowel als Opeth liefhebber als Progressive metal liefhebber. Voor de fijnproevers schijnt er ook flink wat invloed vanuit bands ala Rush in te zitten. Al met al levert het een fantastisch album op.

Inderdaad mooi album; dank legian voor deze (late) ontdekking via de Prog Ladder 2022. Verbazingwekkend dat ik deze heb gemist in 2020...

Ben trouwens benieuwd wat je hiervan vindt: Playgrounded - The Death of Death

De hoes van The Deviant komt me heel bekend voor, ook bij jou legian?

Even zonder gekheid, wat een geweldig album is dit. Ik al fervent Opeth-fan hunker vaak terug naar de klassieke periode van de band (dat neemt niet weg dat ik het nieuwe werk ook erg kan waarderen!). Wanneer ik die hunkering ervaar en ik naar een wat recenter werk wil luisteren, kwam ik vaak uit bij de band Wilderun. Sinds een aantal weken kom ik echter steeds vaker uit bij Descend met The Deviant.
Gelukkig is dit album niet ‘slechts’ een Opeth rip-off. Sterker nog, ik hoor heel veel verschillende referentiepunten: naast de cleane zang en de bass (man wat klinkt die bass hier goed zeg!) die me aan Opeth doen denken, doen de growls/screams me aan de zanger van Obscura, Steffen Kummerer, denken. Ook compositioneel is het niet typisch Opeth. Ondanks het feit dat er Opeth-elementen te horen zijn, wat op zich niet zo gek is, presteert Descend het hier toch een heel eigen sound met eigenzinnige composities neer te zetten. Om een lang verhaal kort te maken: ik hoor hier Descend aan het werk, en niet Opeth of iemand anders.

Dan de muziek; op deze schijf zijn zes nummers te vinden met een gezamenlijke speelduur van een kleine vijftig minuten. In deze vijftig minuten wordt de luisteraar getrakteerd op een eigenzinnige en creatieve mengelmoes van Opethiaanse deathmetal, afgewisseld met enkele cleane akoestische/folky passages, sfeervolle instrumentale delen (met vaak gierende, epische gitaarpartijen die hierin een hoofdrol vertolken) en goed gestructureerde en inventieve composities. Daarnaast is Descend niet bang ook een enkele djent-invloed in haar totaalgeluid te incorporeren. Met deze mengelmoes aan muzikaal geweld weet Descend me te raken en emoties bij me op te roepen waar alleen Opeth bij in de buurt is gekomen. Favoriete nummer op The Deviant is denk ik toch wel The Purest One; Menig band kan een puntje zuigen aan hoe Descend hier op deze song aan het musciseren is. Tevens denk ik dat dit nummer het beste voorbeeld is van wat deze plaat zo geweldig maakt. Ik ga in herhaling vallen, dus ik verwijs naar de beschrijving van de muziek hierboven. De lyrics zal ik nog een keer moeten doorspitten om te kijken wat voor thema’s er hier aan bod komen. Zo ver ben ik nog niet gekomen.

Concluderend kan ik stellen dat Descend met The Deviant een album heeft afgeleverd waar ik nog een hele tijd plezier aan ga beleven. Bij Opeth duurde het een hele poos voordat bij mij het kwartje viel, maar nu ik eenmaal gewend ben aan dat type muziek is het kwartje hier sneller gevallen. Een dijk van een plaat en één van de ontdekkingen van dit jaar voor mij, wat mede te danken is aan de Prog Ladder 2022.

ABDrums ik was zo overdonderd van het geheel dat ik het wel passend vond om deze als avatar te gebruiken. En hij komt ook nog wel mooi over vind ik.

Wel leuk om te zien dat de nominatie in de progladder toch nog leuk effect heeft. Dat was toch wel de hoop enigszins.

Ik leg dit album vandaag maar weer eens op en blijf onverminderd enthousiast. Dit is het album dat Opeth wat mij betreft na Watershed uit had mogen (en misschien wel moeten) brengen. In de leadgitaren hoor ik veelvuldig dezelfde stijl terug die Alex Lifeson van Rush ook hanteert, iets dat me in de eerste luisterbeurten nog niet zo was opgevallen. Dat valt met name op in de wat cleanere gedeeltes, maar ook in de brute delen is het enigszins terug te horen.

Wat me nu ook veel meer opvalt is dat de drums heel erg in de stijl van ex-Opeth drummer Martin Axenrot zijn. Ik heb dit al eens eerder op Musicmeter gezegd, maar Axenrot hanteert een heel 'ademende' stijl van drummen, wat met name goed te horen is in zijn timing. Misschien heeft dat iets te maken met zijn jazz / drumband achtergrond. Ik hoor de drummer van Descend in ieder geval eenzelfde soort stijl hanteren. Het is overigens ook een stijl waar ik enorm fan van ben, waarbij ik overigens ook van mening ben dat na het drumwerk op Ghost Reveries het drumwerk op Watershed het beste is binnen de discografie van Opeth.

De stap waarvan ik hoop dat Descend die gaat maken is dat er op het nieuwe werk nog meer ruimte is voor gelaagdheid / muzikale diepte door bijvoorbeeld gebruik te maken van keyboards of akoestische gitaren in de achtergrond. Wie bijvoorbeeld Deliverance en opvolger Ghost Reveries van Opeth naast elkaar legt zal het opvallen dat Ghost Reveries een veel rijker, voller en dieper geluid heeft. In de eerste plaats komt dat door Per Wiberg, maar er is ook sprake van veel meer gelaagdheid in de brute stukken door gitaren te layeren en akoestische elementen diep in de achtergrond toe te voegen. Ik hoop dat Descend eenzelfde soort ontwikkeling door gaat maken. Wat mij betreft stoten ze dan echt door naar de categorie 'legendarisch'.

Zoals reeds in mijn recensie al gezegd ga ik hier nog lang veel plezier aan beleven. En dat blijkt, want zelfs na enkele maanden beginnen me continue meer zaken op te vallen. De hoogste score sluit ik dan in de toekomst ook niet uit. Een pareltje in de progressieve deathmetal.

Nooit geweten overigens dat je niet meerdere persoonlijke meningen / recensies bij albums kunt plaatsen. Mijn recensie van mei heeft nu een grijs sterretje i.p.v. een blauwen. Weer wat geleerd vandaag.