Journey - Infinity (1978)

met deze plaat had journey mij als liefhebber erbij

van begin tot eind pakkende muziek, klinkt erg lekker

soft bij vlagen, hard bij vlagen, en hier begon journey echt vorm te krijgen

absolute topplaat als je het mij vraagt

jaren 70 rock

vreemd dat er bij dezeband nog geen enkele beoordelingen zijn geschreven

Heel mooi melodieus rockalbum.

Er staan een paar standaard rockers op, maar nummers als Lights, Feeling that way, Patiently, Wheel in the sky en Winds of March zijn gewoon topsongs.

Verder heeft dit album een hele warme sound ; Dit in tegenstelling tot het bekendere jaren 80 werk.

Mijn eerste kennismaking met Journey. Ik vind Infinity nog steeds een van hun beste albums (4*)

Ik hoorde in de Arrow Rock 500 een mooi nummer dat ik niet kon thuisbrengen... tot ik ergens op driekwart dacht: he, dat is Journey. Net even opgezocht en het bleek Wheel In The Sky van dit album te zijn. En dan staat Winds Of March hier ook nog op. Het jaren '80 Journey spreekt me maar matig aan, maar deze moet binnenkort maar eens beluisterd worden

Somethin' to hide geeft me echt kippenvel, jammer dat dit nummer zo kort is.

En is binnenkort al actueel geworden?

knappe van deze plaat, en wellicht later werk ook nog, jaren 80 spul ken ik niet zo goed:

pakkende nummers, geen enkele rockcliche, eigen sound, een dijk van een zanger (je vraagt je af hoe hij zo hoog komt)en muzikanten die weten wat ze moeten spelen en hoe, erg sfeervol, veel emotie, en het verveeld na al die jaren nog steeds niet

zelfs in 2007 nog steeds actief

http://nl.youtube.com/watch?v=jgWP3OwRI1o&feature=related

Nog niet... bij de Fame zag ik hem op de metal-afdeling staan en daar schrok ik zo van dat ik hem nog even daar gelaten heb

softrock denk'k

Tja, ook bij de ruime sortering van deze Free Record dochter wil wel eens wat fout staan

Hopelijk stond Boston en Reo Speedwagon wel op de afdeling "Amerikaanse stadionrock waarbij de bands vanuit de jaren '70 zijn opgekomen maar ook in de 80's nog hits hadden".

Nogsteeds is dit een album uit de betere tijd van Journey, maar dit album heeft me helaas niet zo gek weten te maken als het Escape album van een paar jaartjes hierna.

Ik heb ooit een Dubbel CD van Journey gekocht, die dus uit de 2 albums, Infinity en Escape bestond.
En er is toch nog wel duidelijk een grote kloof tussen die 2 album te horen.

Des al niet te min een welverdiende 3,5* voor dit lekkere rock album.

Klassieker van Journey. De eerste met Steve Perry, en ook nog eens Ansley Dunbar op de drums, die hem flink weet te raken, zoals in La do da. . Mooie, warme produktie, en een stel berenummers, zoals Wheel in the sky en het werkelijk prachtige Winds of march. Op vinyl en CD.

Eigenlijk is het Melodic Rock, samen met bands als Boston. ;p
Ook kan je het Area Rock noemen, maar dat is nog wat anders (meer in de lijnen van Asia, ...)

M'n nieuwe aanwinst, score en recensie volgt later!

mijn favoriet iig

eerste echte plaat de naam journey waardig, of ga ik dan te ver

Winds of March gaat naar mijn mening met de grote prijs lopen.
Meer dan Wheel in the sky

Mooi album van Journey. Steve Perry contrasteert mooi in de duozang met Gregg Rolie. Tegelijkertijd legt dat het schrijnende kwaliteitsverschil bloot tussen de twee vocalisten.
De nummers zijn stuk voor stuk prachtig. Lights, Wheel In The Sky en vooral het reeds gememoreerde Winds Of March zijn voor mij de klappers. Vooral de vocale melodieën dragen deze songs. Neal Schon brengt heerlijk virtuoos gitaarwerk zonder al teveel op de voorgrond te treden.
Wel moeten we pas tot La Do Da wachten op een echte rocker. We hebben dan al 3 (semi)ballades achter de rug. Ook blijf ik het openen van een rockalbum met een ballad altijd als iets merkwaardigs beschouwen. Maar ja, als je ze zo mooi als Journey kan maken, maakt dat eigenlijk niets meer uit.

Prima album met geweldige ballads! De afwisseling tussen Perry en Rolie is erg geslaagd. Was het alleen Perry of Rolie geweest, dan ben ik bang dat het teveel van het goede was geweest met al die ballads. Nu zorgt de afwisseling ervoor dat het interessant blijft vind ik.
La do da blijf ik trouwens een rare titel vinden voor een nummer. Wel een goed nummer qua muziek trouwens!

Aardig album, maar geen echte hoogvlieger. Staan wat mij betreft te weinig toppers op. Wheel In the Sky vind ik het absolute hoogtepunt, Anytime het dieptepunt.

Aantal gave nummers, maar slechtste openingstrack ooit, vind ik....

Eigenlijk vind ik ook alleen Wheels in the Sky en Winds of March goed.
Beetje magere plaat dit. Er zijn zoveel betere platen van Journey....

Niet het beste album van journey . Met name de productie is toch wel erg gedateerd , ook voor die tijd . Nee , het beste van Journey moest nog komen .

Ik ben geen echte journeyfan maar dit album steeds werkelijk boven alles uit. Wat een droomplaat met absolute topper winds of march. Ik ben een beetje verbaasd over de ietwat negatieve reacties, zeker als ik dit album vergelijk met andere cd's van hun. Geen 5 sterren, mede door can do en la do da.

Wat is "Lights" toch een fantastisch nummer. Een rocker met gevoel.

Destijds waren als bands Survivor, Reospeedwagon en dus ook Journey enorm populair in amerika van wege hun poprocknummers. Een muziekstroming waar ik, ook nu nog, erg van gecharmeerd ben.

naast Lights zijn opened the door en Winds of March( die ik voor het eerste hoorde op een Rockballadalbum van Veronica) de ultieme toppers van dit album.

Groot nadeel van dit album is de speelduur !! Echt tekort!!

Het eerste album met Perry is nog niet zo bijzonder. De productie is wat minder fris dan op de voorgaande plaat "Next" en er zitten soms wel erg weinig tempo wisselingen in deze plaat die voornamelijk uit ballads bestaat.
Neemt niet weg dat er een aantal prima nummers op staan, zoals "Wheel in the Sky" en "Winds of March". De potentie van Steve Perry klinkt al wel aardig goed door, maar ze hebben hierna toch nog heel wat beter materiaal gemaakt.

De warme jaren 70 productie, de entree van Perry en enkele topsongs maken dit nog geen uitstekend Journey album. Sterker nog, het geheel is vrij wisselvallig van aard, Rolie heb ik nooit een geweldige zanger gevonden en de beste man wordt omver geblazen door Perry, wiens talent zich al duidelijk ontvouwd op deze plaat. Wheel in the Sky en Winds of March steken wat mij betreft ver boven de andere songs uit, gezien de vele ballads en het nog niet uitgekristalliseerde songmateriaal blijft het voor mij net aan de goede kant van de streep.

Als verstokte Journey van heb ik deze weer eens opgezet toen mijn internet en tv er uit lag door een storing. De afwisseling van harde en minder harde nummers vind ik prima. Het openingsnummer Lights vind ik ook dik in orde. Op YouTube staat de uitvoering van Journey through Time, met Greg Rollie weer in de gelederen. Leuk om te vergelijken. Steve Perry was toch van een andere categorie maar muzikaal klinkt het prima. Journey Through Time Exclusive - "Lights & Still They Ride" - YouTube - m.youtube.com

Zou ik niet willen zeggen, meer doorstart van De reis naar 2.0. Voorgaande albums totaal niet te vergelijken mijns inziens.

Laatst een originele persing in NM staat op de kop weten te tikken in een platenzaak in Duitsland. Had 'm al jaren op cd maar nog nooit op lp gekocht. Zit 'm nu weer eens te luisteren sinds heel lang. Geweldige plaat! De overgang tussen Feeling that way en Anytime valt me nu voor het eerst pas op. Werkelijk subliem gedaan met die mooie zangpartijen. En dan moet die schitterende solo van Schon nog komen. Wel een beetje een vreemde opbouw heeft het album trouwens. Met 3 vrij rustige nummers opent het in ieder geval niet volgens de gebruikelijke route. Maar op de één of andere manier werkt het prima. La do da is als nummer 4 pas het eerste nummer dat echt rockt. Heerlijk nummer ook. Met vuur en passie gebracht. En dan weer die overgang naar het fraaie Patiently met die mooie akoestische gitaren. Ik vind de jaren 80 Journey ook genieten maar op dit album waren ze echt nog anders. Komt absoluut ook door de afwisseling in zang tussen Perry en Rolie. Natuurlijk win je het nooit van Perry maar toch vind ik dat er ook credits naar Rolie mogen dan wel moeten gaan. Want hij zorgt met zijn totaal andere stem geluid voor een fraai contrast. Werkt echt geweldig vind ik. Oh, kant A is al voorbij. snel omdraaien en met Wheel in the sky uit de startblokken op kant B. Eén van de sterkste singles van de band. Doet het live ook fantastisch altijd. Something to hide is dan het eerste nummer waar ik wat moeite mee heb. Ik hoor wel dat het knap wordt gezongen door Perry maar het nummer vind ik niet veel aan. Daarna dan gelukkig in de vorm van Winds of march één van de hoogtepunten op dit album. Ik kende dit nummer al van ik meen de Countdown rockballads cd die ergens begin jaren 90 op de markt kwam. En wederom is het die fraaie overgang tussen dit nummer en het voorgaande die ik zo mooi vind. Soms lijkt het wel alsof het album één stuk muziek is dat door hier en daar te knippen wordt opgedeeld in diverse nummers. Anyway, zeer fraaie versnelling ergens halverwege het nummer Winds of march waarna eerst een fraaie hammond solo en daarna een al even zo fraaie gitaarsolo volgt. Can do is daarna weer wat meer rocken. Prima! Mooie harmony zang in het refrein. Afsluiter Opened the door is een voortzetting van al het moois dat we hiervoor al hebben gehoord. Wederom een ballad maar jongens wat maakt het uit als het zo mooi is? En het zijn geen typische rockballads zoals ze in de jaren 80 met bakken over ons werden uitgestort. Hier gaat het om muzikaal heel ander soort ballads, Het lijken wel kleine epics. Zo aan het einde gekomen van het album moet ik concluderen dat ik dit één van de beste albums van Journey vind. Het enige album waarop twee zangers zijn te horen. En zo uit m'n hoofd ook het enige met drummer Dunbar. Dat schept toch een heel andere sfeer. En die bevalt me prima. Vol punt er bij op!

Perry zingt prachtig maar toch is dit niet zon heel sterk Journey album. Een paar sterke songs maar ook behoorlijk wat middle of the road materiaal. 3 sterren.

Op LP komt in elk geval de hoes beter tot zijn recht, want dat is echt een plaatje. Bij mij gebeurde het omgekeerde als bij vielip. De LP had ik al heel lang in huis (de CD volgde pas veel later), zonder dat ik het echt een opvallend album vond in de Journey-catalogus. Ik weet nog dat ik getriggerd werd doordat Winds of March opeens opdook op zo'n Rock Ballads-verzamelaar uit begin jaren negentig, waar meer mensen hierboven aan refereren.

Als je dat nummer op zichzelf beluistert, blijkt opeens dat het prachtig in elkaar steekt. Geen rockballad volgens het boekje, maar met een prachtige opbouw en versnelling. Dus haalde ik toch deze LP maar weer eens voor de dag. En toen bleek ook wat vielip al schrijft: dit hele album ontvouwt zich als een puzzel waarvan de stukjes naadloos in elkaar passen. Verwacht geen stevig rockend album, want dan word je teleurgesteld, ook al staan er twee à drie potente rockers op.

Maar het is vooral het samenvallen van de som der delen (de songs zelf, maar ook de wisselwerking tussen Perry en Rolie en de balans tussen akoestische en elektrische gitaar), die dit toch tot een heel fijn plaatje maken. Al is het andere ook waar: Journey heeft (nog) veel betere platen gemaakt. Al behoorden de directe opvolgers Evolution en Departure daar dan weer niet toe.