Hozier - Wasteland, Baby! (2019)

Dat werd tijd Ik heb fijne herinneringen aan z'n debutplaat en het concert in de toen nog HMH.. Gelijk maar weer eens opzetten!

Wat weinig reacties hier. Is de hype voorbij?

De single met Mavis is fijn. Zijn debuut album vond ik destijds erg leuk en kocht m blind op take me to Church. Inmiddels draai ik m nooit meer en verveeld ie me. Reden voor mij om deze plaat niet meteen op te pakken. Eerst even wat reacties afwachten.

Andrew Hozier-Byrne werd geboren op 17 maart 1990 in Bray County Wicklow Ierland en brak bij het grote publiek door in 2014 met het gospelachtige “TAKE ME TO CHURCH”. Zijn debuutalbum verscheen ook dat jaar en laat een typische Ierse artiest horen, eentje die zijn ziel en zaligheid in de songs stopt en niet bang is om te experimenteren met klanken en stijlen. Van zijn selftitled debuut werden wereldwijd meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht en met spanning werd uitgekeken naar de opvolger. Daar heeft Hozier ruim 4 jaar over gedaan, want begin deze maand verscheen “WASTELAND, BABY!”. Het album opent met een ode aan Nina Simone, “NINA CRIED POWER”. Deze song pleit voor de protestsong, iets dat Simone vaak opnam. De vocale hulp die Hozier krijgt van Mavis Staples, geeft het nummer nog meer klasse, want gospel/swing track is het hoogtepunt van het ruim 57 minuten durende album. De 13 songs die volgen zijn erg goed, maar kunnen niet tippen aan de opener. De rest is ook te plaatsen onder gospelpop, waarbij het tempo dan weer omhoog gaat, dan weer zakt naar ballad niveau. Ik verwacht dat de fans van Hozier aan “WASTELAND, BABY!” veel plezier zullen beleven. Hij zal een hit nodig hebben om meer muziekliefhebbers te overtuigen, maar als je de moeite neemt om hier naar te luisteren, zul je ongetwijfeld overtuigd worden. Ierland kan trots zijn op Hozier!

Wat een heerlijke track Nina cried power, blij van...

Het succes van de hitsingle Take Me to Church en het daaropvolgende album was enorm. Het is een bijna niet te evenaren succes zou je op voorhand zeggen. Met een nieuwe plaat moet Hozier dat dan bewijzen en toch zo goed blijven presteren. Gaat dat het lukken?
Het album opent met bekende Nina Cried Out. Met de hulp van Mavis Staples is een gospelesque nummer gecreeerd. Sfeervol, een fantastische energie en een absolute topsong. Een binnenkomer van jewelste. Wat een goed vervolg krijgt met Almost. Een nummer die iets aanstekelijks heeft. Het refreintje blijft hangen en de zang en sfeer is goed opgepakt. Ook Movement is weer sterk, vooral in hoe die tempowisselingen zijn gedaan. Dat zorgt voor een bijzondere belevenis op het gebied van energie. Hozier is trouwens ook gewoon een sterke zanger die hier het nummer met verve draagt.
Op No Plan zit meer een randje. Het riffje past me prima, net als de prima popsong die Nobody is. To Noise Making pakt dan weer terug naar de gospel van de opener. Het gospelkoor brengt extra diepte in dit vrij relaxte nummer. Zo rustig als het nummer As It Was ook is. Anders is dan toch wel het honkytonk gitaartje op Shrike, om via Talk dan weer bij de rustige songs uit te komen. Een bijna kalm en ook mooi nummer.
Het nummer Be heeft mijn inziens dikke hitpotentie door de energie en hoe sfeervol het is. Dinners & Diatribes heeft ook weer een fijne energie en tevens losheid. Bijna Would That I valt dan weer de passie in de zang op, waar Sunlight het zelfde idee uitdraagt en even zo goed uitgevoerd wordt. Met de titeltrack hebben we meteen de afsluiter te pakken. Een kaal en lieflijk einde van wederom een erg fijne Hozier-plaat.