Bad English - Backlash (1991)

Na de spilt zouden Waite en Adrian (Adje voor vrienden) Vandenberg een band beginnen. Er zijn demos opgenomen maar nooit meer iets van vernomen.

Klopt ja. Kan me nog herinneren dat John Waite op het Arrow festival stond. Daar speelde hij When I see you smile dat op weinig bijval kon rekenen aangezien het buiten Amerika niet echt bekend was. Na afloop liepen de mensen de tent uit en de meest gehoorde opmerking was; hij heeft niet eens zijn grootste hit gespeeld; Time stood still. Dat geeft de verhoudingen wel aardig weer dacht ik..

Waite moest afgekocht worden bij de platenmaatschappij. Zakelijke kwestie dus. Waite zelf zei niet zo lang geleden dat Vandenberg toen te druk was met Whitesnake. Naar verluid is het materiaal getransformeerd tot wat er op het Manic Edenalbum staat. Voor dat laatste heb ik geen bewijs, maar die suggestie werd links en rechts gewekt.

Vandaar dat ze eerst James Christian als zanger wilde hebben? Christian wilde meer input hoe het materiaal zou klinken. Ongetwijfeld was het merendeel toen al geschreven waardoor ze uitkwamen bij ex-little Caesar zanger Ron Young.

Heb gelezen (in de Aloha als ik me niet vergis) dat Christian het geheel meer richting de melodic rock hoek wilde hebben. Zijn stem kwam totaal niet uit de verf bij het veel meer bluesy geluid van Manic Eden. Vandenberg wilde juist iets totaal anders dan hetgeen waar beide heren om bekend stonden. Dus exit Christian en enter Young.

Ik denk eerder dat het spul omgevormd is tot wat er halverwege de jaren '90 gangbaar werd. De Waite/Vandenberg samenwerking is in 91 ontstaan. Het album verscheen in '94. Het muzikale landschap was in die korte tijd behoorlijk veranderd. Bovendien denk ik dat een hardrockband met een zanger als Young en een directere productie al heel snel een sober bluesgeluid oplevert.

Daar zit ook zeker wat in. En het is voor Vandenberg natuurlijk makkelijk praten zoveel jaar later. De waarheid zal zoals altijd wel weer ergens in het midden liggen...

De demos met vandenberg liggen veilig bij Ad, John Waite heeft ze niet.

En de tour 2014is vooralsnog gecancelled helaas, door misverstanden tussen de tourmanager en John Waite. John treed wel op in MIlaan in Mei 2014.

En de commercial voor "Doe wat je wil "van Bert Heerink, kwam NA de hit Time Stood Still"" dus niet andersom.
Time stood still was een Veronica alarm schijf, daardoor werd het een hit. John Waite zou die week met Adrian van den Berg optreden in Countdown, maar dat werd op het laatste moment ( wederom) gecancelled. Er is wel een video van Straight To Your heart ( NCRV favoriet )
Straight To Your Heart was de enige single die de Billboard top 100 bereikte van dit album!
Groeten , Wouter

Ik wist niet eens meer dat Heerink iets met Time stood still gedaan had joh. Maar nu je het zegt, er begint me weer iets te dagen...Nee ik doelde meer op een commercial waarin het liedje Time stood still gebruikt werd. Maar wellicht haal ik nu dingen door elkaar?

@ vielip: is dat nummer - time stood stil - niet van RUSH??

Time stand still is van Rush.

Commercieel van Heineken was met Bert Heerink die een Nederlandstalige versie deed van Time stood still.

Precies. Die klassieker ken ik echt wel!

Die ken ik weer niet

YouTube - BERT HEERINK STORM NA DE STILTE Doe wat je wil

Doe wat je wil heet het gedrocht .....

Volgens Adje is Bertje zelf ook een gedrocht qua karakter.

Op Facebook loopt hij er vrij vaak over leeg idd. Sinds hij en Dick Kemper de naam Vandenberg claimden, lijkt het er niet op dat er snel een reunie komt.

Jee, wat een vreselijke remake inderdaad...

Ik kan me nog herinneren dat dat een hit was. Die hele plaat van Heerink. Final Countdown, Burning Heart, Alone. Alles ging door de mallemolen bij die man. Het waren zijn 15 minutes of fame.

Wat het album betreft, vind ik hem wat moeilijker dan het debuut. Time Stood Still zal bijvoorbeeld nooit een favoriet van me worden. The Time Alone With You vind ik dan wel een prachtige ballad. Wel een klassieke vorm van een rockballad, maar dan wel zeer fraai. Met dingen als So This Is Eden en Rebel Say A Prayer gaan mij het ene oor in en andere oor uit. Muzikaal behang. Wat overblijft vind ik erg genietbaar. Met een lichte voorkeur voor Straight To Your Heart. Mooie emorocker met herkenbaar gitaarwerk van Schon en de typische Waitezang met die rare timing van hem. Het debuut spreekt me net wat meer aan, maar deze is qua sound weer wat eigentijdser. Ik kan me voorstellen dat Backlash daarom in Europ wat beter aansloeg.

Lees net op John Waite's website, dat deze plaat eigenlijk voornamelijk voor de dollars gemaakt is. Het debuut is hij positiever over. Ik vind het debuut over de hele linie wat constanter, al duurt hij wat te lang. Backlash heeft een paar mindere stukken, maar Straight To Your Heart en Time Stood Still , maar ook Make Love Last en Savage Blue zijn hele sterke nummers. Uitstekende band, en John Waite is één van de beste zangers van deze aardkloot.

Heb vanavond eens op het gemakkie de eerdere bijdragen bij dit plaatje gelezen. Was vergeten dat Borsato en Heerink materiaal hiervan hebben gecoverd. Met als enige voordeel dat je dan weer beseft hoezeer zanger John Waite hen overtreft: zijn heldere stem met dat prachtige rauwe randje, altijd slim geplaatst in de climax van een lied.

Deze dagen luister ik me suf naar Waite, omdat ik hem volgende week in Amersfoort hoop te zien optreden. Backlash mag dan het product zijn van een band die al tijdens de opnamen onderling in de clinch lag en bij de release was uiteengevallen, ik vind het nog steeds een fijn plaatje, mede omdat de sound minder opgeblazen is in vergelijking met het debuut. Eén van de eerste albums die ik vanaf cd hoorde, deze jongen was bepaald niet de snelste. Vinyl was definitief verdreven. Dacht ik.

Op verrassende inzichten zul je me niet betrappen. Straight to your Heart, Time Stood Still, Rebel Say a Prayer, Pray for Rain en de poprocker Life at the Top zijn mijn favorieten. Gitarist Neal Schon soleert her en der de sterren van de hemel en vervelende nummers kom ik niet tegen, anders dan op het debuut dat met zijn dertien nummers drie liedjes te lang duurt. Deze houdt het bij tien, precies goed.

Het album bewijst wederom dat de heren konden vlammen, mede dankzij niet-bandleden Russ Ballard, Dianne Warren en Mark Spiro die meeschreven aan diverse liedjes. Toch pakt de plaat me minder dan de voorganger; een half sterretje minder derhalve, ondanks de twee fan-tas-ti-sche singles. Man, wat kun je daar héérlijk op meebrullen!