Cradle of Filth - Cryptoriana - The Seductiveness of Decay (2017)

Cradle is zo'n band waar ik altijd rijkhalzend naar uitkijk. Maar afgaand op het eerste nummer wordt ik nog niet direct heel zenuwachtig. Het klink een beetje mat, een beetje geforceerd allemaal. Als dit nummer representatief is ben ik bang dat het geen hoorvlieger gaat worden.

Ik heb het album nu een aantal keer beluisterd, en ik moet zeggen dat het, geheel tegen mijn verwachting in, niet tegenvalt. Zonder de Cheesy video clip vind ik opener ´heartbreak and Seance´ helemaal niet zo´n slecht nummer.
Op deze plaat doet Cradle wat ze al sinds ´Godspeed...´ doen, er worden geen nieuwe wegen bewandeld, er worden geen onverwachtte muziekale uitdagingen aangegaan. Het is gewoon een uur lang sfeervol beuken opgevrolijkt met lekkere maiden achtige riffjes, Dani die weer het volledige vocale spectrum open trekt, af en toe een dames koortje. Kortom niks nieuws onder de zwarte zon, maar ook geen tegenvaller voor de liefhebbers van de band. Wordt dit je eerste kennismaking, dan zou ik eerder kiezen voor Godspeed... of Midian.

Geinig idd. Heel veel oude wijn uit oude zakken. Best amusant. Maar niets gaat boven Dusk... And Her Embrace. En waarom in godvredesnaam die verkrachting van Alison Hell?

Dat laatste vraag ik me ook af. Waarom? Ik ken best een aantal leuke covers van CoF maar hier slaan ze de plank toch een beetje mis. Daarnaast vind ik een cover op een reguliere release ook al een beetje overbodig.

"You Will Know the Lion by His Claw" mag nu al wel bestempeld worden als een moderne Cradle-klassieker. Wat een parel is dat zeg!! Let eens op dat weergaloze gitaarwerk en die fantastische solo's!!
Als de rest van het album van hetzelfde niveau is, zou dit wel eens één van de beste albums van Cradle in jaren kunnen gaan worden. In ieder geval de beste sinds Godspeed on the Devil's Thunder.
Ik wacht nog even met spanning af....

Ik denk dat je dan veel plezier aan deze plaat gaat beleven. Het nummer is redelijk representatief voor de rest van de plaat. Alleen het einde van dat nummer, dat is wel behoorlijk 'old school beuken' geblazen.

Heb bijna alles van Cradle wel in de kast staan maar deze plaat is wennen zeg.. !!

- moordend tempo bij vlagen
- veel variatie in tempo en songopbouw
- veel melodieuze stukken,
- trashy stukken

Men raast zichzelf met vlagen behoorlijk voorbij dat ik meer op zoek ben naar gave stukken in nummers zelf dan dat ik naar het geheel kan 'lekker'kan luisteren.. Af en toe oogt het ook goedkoop en te vrolijk voor Cradle's maatstaven.. Maar goed, aan de andere kant, men probeert wel fris voor de dag te komen.. Ben er nog niet over uit..

Die gitaristen hebben wel een fijne input aan ideeën en materiaal maar het geheel blijft erg onrustig overkomen. Er wordt lustig op los gesoleerd, dat is nog wel steeds wennen, dat had de oude Cradle niet of iig veel minder.. Ik hou er niet zo heel erg van .. Dani komt best solide over/door.

Tjah die cover, doe maar niet, dat Temptation nummer sloeg ook nergens op.

Ik snap niet helemaal wat je bedoeld, behalve dat ik inderdaad wat meer solo's hoor dan ik gewend ben vind ik deze plaat juist alles behalve wennen. Het is een hele veilige plaat. Nieuwe zieltjes zullen ze er niet mee winnen, bestaande fans zullen niet afhaken. Het tempo licht dit keer over de hele linie wat hoger, maar ook weer niet zo erg dat het op Marduk of Sadistik Exekution begint te lijken .

Zoals ik al zei, het klink mij meer als een veilige plaat, niks nieuws onder de zon, als dhr. Filth en consorten dit soort platen af blijft leveren dan hoort met Eddie niet klagen. Voor de fans een veilige, blinde aanschaf, voor hen die nog niks van Cradle kennen is dit een veilige plaat om mee 'in te stappen'.

Ik ben akkoord met Eddie dat dit album wat 'veilig' is gespeeld. Het ligt in het verlengde van de vorige twee platen. Hoewel ik de voorganger iets sterker vond.

Cradle of Filth levert steeds kwaliteit af. Snelle harde metal met gothic aspecten. Godspeed on the Devil's Thunder vond ik het beste album van COF van de laatste 10 jaar overigens (iets meer afwisseling bood die plaat).

De cover van Alison Hell (Annihilator) vind ik best nog goed. Ze doen nog hun best om wat in de buurt te komen van de thrash klassieker en Dani 'zingt' dit nog redelijk goed.

Mr. Rock plaatste als eerste een bericht bij Cradle's Hammer of the Witches met de opmerking dat ieder Cradle-album weer minder stemmen krijgt dan z'n voorganger. Deze trend lijkt zich vooralsnog alleen maar voort te zetten nu Cryptoriana alweer een maand uit is.
Laat ik voorop stellen dat ik dit gegeven betreur. Uiteraard met de gedachte dat ik best begrijp dat Cradle al lang niet meer zo populair is als in de hoogtijdagen van legendarische albums als Dusk, Cruelty en Midian.
Echter....wat Dani en consorten hebben afgeleverd met Cryptoriana is iets om toch eens genadeloos bij stil te staan. Ik durf namelijk te beweren dat Cradle met dit nieuwe album werkelijk iets bijzonders heeft afgeleverd wat met gemak de vergelijking aan kan met het allerbeste werk van de band.

Sinds voorganger Hammer of the Witches heeft Dani zich omringd met een band die gerust als één van de beste samenstellingen tot nu toe gerekend mag worden. Alleen al de twee gitaristen Richard Shaw en Ashok bewijzen dit al met verve: beiden behoren tot een tweetal van de beste gitaristen die ik tot nu toe gehoord heb binnen een metalband en dit zegt zeker wat!! Luister gewoon maar eens naar al die formidabele riffs en gitaarsolo's waar ze je als het ware mee om je oren slaan! Spectaculair gewoon. Maar ook de rest van de band is in topvorm en dit is overduidelijk te horen. Tel daarbij op stuk voor stuk waanzinnige nummers en je hebt een topplaat! Een moderne Cradle-klassieker wat mij betreft!
Voorganger Hammer of the Witches was al waanzinnig goed, maar met deze opvolger overstijgen ze zelfs dát album en dat is een prestatie op zich. Ook wel grappig dat de meesten Hammer beter vinden dan Cryptoriana. Ik ervaar het precies andersom. Cryptoriana is de overtreffende trap!

Het album kent geen enkel zwak nummer. Ze zijn allemaal van een uitzonderlijk hoog niveau en ieder nummer is een kunstwerkje op zich. En als ik dan toch een aantal hoogtepunten moet noemen, dan zijn dat zonder twijfel "Wester Vespertine" en "Death and the Maiden". Twee van de beste Cradle-nummers die ik sinds héél lange tijd gehoord heb.

Cryptoriana is misschien wel de beste metal-release van 2017 en één van de beste albums van Cradle of Filth. Dat ze anno 2017 het nog steeds voor elkaar kunnen krijgen om zulke klasse-albums af te leveren, is gewoonweg fantastisch. Ze hebben het toch echt wel geflikt.

Ik kan alleen maar zeggen: gaat dit luisteren. Dit is een super-album!
Hulde dan ook voor Cradle of Filth! Wat mij betreft zijn ze weer helemaal terug aan het metal-front en mogen ze weer de status van weleer krijgen!! In meerdere opzichten hebben ze dat namelijk verdiend. En al helemaal dankzij Cryptoriana - The Seductiveness of Decay!

Het is samen met "The Night in Catafalque Manor" een bonustrack die niet op de reguliere release staat.

Daar ben ik inmiddels achter inderdaad. Ik wist, op moment van schrijven, nog niet dat de laatste twee nummer bonus nummers waren.

Vet album, hè Eddie? Ik zie ook dat je naar een 5,0 bent gegaan.

Vooralsnog blijft het akelig stil verder rond dit fantastische album hier op Musicmeter. Jammer eigenlijk, want dit is een bruut goed album!!

Ja CorvisChristi wel weer één van de de hoogtepunten van dit jaar. Jaarlijstje gaat een uitdaging worden. Maar deze gaat zeker in de top drie komen (waarschijnlijk samen met 'the Cortortionist' en 'Overkill')

Helaas iets te laat aan de eerste luisterbeurten begonnen, jammer, maar wat in het vat zit verzuurd niet. Bovenstaande discussie is correct. Veel te weinig aandacht voor deze (voormalige) topband, want men bewijst met deze plaat dat zij dit nog zeker zijn. Een zeer hoog muzikaal ritme, enorm veel afwisseling, hoge snelheden, gekrijs....het zou je allemaal te veel kunnen worden, maar dat is hier zeker niet het geval. Sterke songs, én zeer sterke muzikanten, maken dit tot een uitstekend geheel waar je van riff naar riff wordt gezogen, afgewisseld met bombast en zwaar over de top. Soli en sfeerstukken hand in hand, Dani die meer variatie gebruikt, mijn aandacht dwaalt geen moment af.
Had ik de heerlijke riffs al genoemd? Sterke thrashy riffs die heerlijk beuken of stampen, of juist heerlijk wegvliegen (waar Cradle natuurlijk al sinds jaar en dag patent op heeft), en dan dat Maiden-gevoel er heerlijk achteraan, een pianopingeltje erachter, knallende drums, binnenvliegende solo.... alleen het titelnummer is al een beleving op zich.
Zeer zeker een jaarlijst kandidaat!

Ik vind de cover van Alison Hell goed geslaagd maar geen meerwaarde voor het album. Toch zou iedereen de versie met bonusnummers moeten aanschaffen want The Night at Catafalque Manor, met op 4:28 een stukje dat aan Ennio Morricone doet denken, is onmisbaar.

Net wanneer je denkt dat ze compleet afgeschreven zijn, komen onze geschminkte vrienden van COF op de proppen met misschien wel hun beste album in tien jaar!

Vernieuwend is de band natuurlijk al jaren niet meer, maar een kwaliteitsalbum afleveren kun je natuurlijk wel aan Dani & Co(F). overlaten. Niets nieuws onder de volle maan dan? Niet helemaal, de schuimbekkende snelheden van weleer zijn namelijk weer helemaal terug en de nummers zitten meer dan ooit vol met soms messcherpe, thrashy solo's om in een ander nummer weer doodleuk richting de melodieuze heavy metal te soleren.

Speciale aandacht voor de Annihilator cover Alison Hell, hierop blijft de band muzikaal erg dicht bij het origineel, maar levert Dani vocaal m.i. een topprestatie, misschien iets voor een volgend album?

COF laat op "The Seductiveness of Decay" horen nog steeds mee te doen in de Eredivisie van de metal en doet zeker een gooi naar een plekje in mijn jaarlijstje van 2017!

Ruim een half jaar na de release is deze CD nog regelmatig in mijn CD-speler te vinden. Zoals ook door anderen hier gesteld is dit album hun sterkste sinds lange tijd, al vond ik de voorganger ook al zeer sterk. Absolute hoogtepunt is You Will Know The Lion By His Claw. Wat een riffs! Wat een gitaarwerk!

Maar ook op de rest van het album wordt met sterke riffs en gave tempowisselingen gestrooid als pepernoten met Sinterklaas. Ik gooi nog een halfje bij de score op!

CoF is altijd in staat geweest met veel zorg songs prima te coveren. Ook hier komt Allison Hell (Annihilator) prima uit de verf.

Cryptoriana is in elk geval een rootsgetrouwe plaat. Heel typisch Filth. Het laatste album dat ik echt goed vond, was Damnation And A Day. Daarna kwam de metaalmoeheid er wat in. Deze plaat klinkt weer heel geïnspireerd en fris. Het laat mij horen dat het aloude Filthconcept van Victoriaanse horror begeleid door een onrustig mengsel van heavy, thrash en extreme metal nog altijd tamelijk uniek in zijn soort en kwaliteit is. Alison Hell had niet gehoeven maar voor de rest ben ik aangenaam verrast. Het is een zeer vertrouwd bad van vers gegoten maagdenbloed.

Het is een vermakelijk album van Cradle. Het is niet echt heel vernieuwend en nergens echt heel spannend. Voor mijn gevoel spelen ze op de automatische piloot en dat is aardig.