Steve Hackett - The Night Siren (2017)

Ik ben benieuwd. Vanaf Out of the Tunnel's Mouth uit 2009 maakt Hackett weer gewoon goede albums nadat hij een jaartje of dertig het spoor een beetje bijster was. Waar een scheiding weer niet goed voor kan zijn!
Net als bij het vorige album is de hoes foeilelijk dus dat is alvast een goed teken .

"Een jaartje of 30 het spoor een beetje bijster" ? Kwestie van smaak natuurlijk.

Ik ben benieuwd, ga met meesterdch naar zijn concert volgend jaar. Ik ben benieuwd naar wat deze Prog God voor ons in petto heeft. Mijn respect voor de man is in ieder geval groot. Al langer dan 30 jaar zo blijven doorgaan is natuurlijk ook knap. Kunnen sommigen toetsenisten behoorlijk wat van leren

Het tempo waarop nieuwe albums verschijnen ligt hoog. Ik moet ze vanaf 2008 nog allemaal ontdekken. Hopelijk biedt de kwaliteit niet in omwille van de kwantiteit.

Dat is in het geval van Hackett geen straf, alles sinds 2008.
Ik zou graag weten, of hij op het komende album toevallig nog samenwerkt, met mensen als Steven Wilson. Wie er vocalen doen.

Het begint tijd te worden voor het normaliseren van de relaties.

Ik zie het ook niet als een straf hoor.
Mijn to do-lijstje is wel nog zo immens lang.
En als je alleen maar tijd besteedt aan onbekend werk te verkennen, verwaarloos je geliefd bekend werk. Complex, maar leuk.

Het zal vast wel weer een aardig tot mooi album worden maar overkill ligt wel op de loer. Te veel van het zelfde misschien.

Hoes is idd niet zo best

Het lijk mij dat (maar let op, lijkt mij. Ik ben niet de man zelf) de man albums uitbrengt om daarna een reden te hebben om weer heerlijk op tournee te gaan waar dan ook weer veel oudere Genesis nummers worden gespeeld. Die combinatie trekt mensen aan en genereert inkomsten. Deze combinatie werkt beter om mensen te laten komen naar je concerten dan alleen maar of een nieuw album te spelen op een concert of alleen maar Genesis nummers. En de man is natuurlijk ook een productief figuur die nieuwe nummers maakt/ontwikkelt.

Ook brengt hij veel mensen uit de Progwereld bij elkaar die hier veel plezier in hebben. En ik ook !

Het persbericht:
The album features: Steve Hackett (guitar & vocals), Roger King (keyboards & programming), Nad Sylvan (vocals on Inca Terra), Rob Townsend (all things wind), Amanda Lehmann (vocals), Gary O'Toole (drums), and Benedict Fenner (additional keyboards & programming). Also featured are singers Kobi and Mira (Israeli and Palestinian), Nick D'Virgilio (drums) from the USA, Malik Mansurov (Tar) from Azerbaijan & Gulli Breim (drums & percussion) from Iceland. Additional musicians who add to the rich flavour of the album are Christine Townsend (violin & viola), Dick Driver (double bass), Troy Donockley (Celtic Uilleann) and Leslie Bennett (keyboards on The Gift).

Mooi overzicht!
Maar helaas geen signalen dat Hackett oude samenwerkingsverbanden aanhaalt..

He, weer geen Genesis reünie...

Eerste release. Even gezet bij de progladder 2016

Muziek >> Muziekgames >> Prog Ladder 2016

In the Skeleton Gallery staat op spotify.
Rustige song met synth, viool, fluit, de bekende stemvervormer en pas na 3 min een gitaar.

Ik vond 'in the skeletten gallery' wel goed te pruimen. Maar dit vind ik nog beter. Steve wordt nog politiek geëngageerd op zijn oude dag:

STEVE HACKETT - Behind The Smoke (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Steve Hackett in oosterse sferen is een interessante combi. Het openingsnummer Behind the Smoke staat redelijk model voor de rest van het album. Bombastisch, fantastisch geluid en uitermate sfeervol. Vaak dreigend met wisselende overgangen naar soms hemelse koortjes. Soms denk ik wel dat Hackett te veel wil laten horen en heb ik behoefte aan zijn simpelere werk uit de jaren 70 met gewoon een goede variatie op een leuk refrein. Het heeft nu de neiging, op een paar nummers na, om een brij te worden zonder kop en staart.
Maar het klinkt echt geweldig dat dan weer wel. En het Oosterse sausje is een absolute aanwinst.
Beste album van Hackett sinds begin jaren 80.

Zopas de video van 'Behind The Smoke' bekeken op YouTube. Typisch Steve Hackett, I love it. Ik vrees dat 90% van de jeugd dit niet kan appreciëren, het hoofd volgepompt met de verschrikkelijke geluiden van Tomorrowland of rapgedrochten.

Ach je weet het nooit. Ongetwijfeld loopt er jeugd rond die dit ook mooi vind. Of het mooi zou kunnen vinden, als ze het zouden ontdekken. Steve Hackett is voor hen van de verkeerde generatie.

Dat geeft helemaal niet, beter dan dat Hackett zich in allerlei bochten gaan wringen om de jeugd te kunnen bereiken.

Heb jij een pers presentatie versie gehoord of ken je een vriendelijk persoon die op een internet adres woont ?

Inmiddels een vriendelijk persoon ontmoet hier op MuMe en ik kan alvast zeggen dat Martian Sea, vanaf 2:43 zo'n geweldige outro heeft... Daar lik je echt je vingers bij af !

Nu verder deze middag op weg naar de rest van het album

Dankzij meneer inmiddels ook aan het luisteren naar de nieuwe Hackett. En dat is bepaald geen straf. Dit is het eerste Hackett album in jaren dat mij van kop tot staart boeit. En waar ik echt verrast wordt door de composities. Het is geen eenvoudige muziek en natuurlijk heeft ome Steve de echo weer regelmatig op zijn stem gezet zodat het niet opvalt dat hij een beter gitarist is dan zanger. Maar dat stoort me dit keer nauwelijks. Ten eerste omdat ik ook een paar keer denk zijn echte stem te horen (Other side of the wall bivoorbeeld) en ook echte emotie hoor. Maar vooral omdat de muziek zo goed is. En dan het gitaarwerk. Heerlijk. El Nino, The Gift. Het zijn instrumentaaltjes in de beste traditie van Spectral Mornings, The Steppes en Please Don't Touch. Maar ook de liedjes met zang behoren tot het beste dat hij gemaakt heeft. Ik ben op dit moment vooral weg van Martial Sea en 50 Miles from the North Pole. Maar dat kan morgen ook zo weer In Another Life of Anything but love zijn. Ik ga er nog even voor zitten en wacht ook nog op de teksten om mijn definitieve oordeel te geven. Maar ik durf nu vast te zeggen dat dit er eentje is voor mijn jaar top tien.....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steve Hackett - The Night Siren - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Steve Hackett maakte van 1971 tot 1977 deel uit van Genesis en was te horen op de in artistiek opzicht meest interessante platen van de band. Na zijn vertrek uit Genesis begon de gitarist aan een solocarrière, die inmiddels al 40 jaar duurt.

De soloplaten van Steve Hackett heb ik de eerste jaren nog wel gevolgd, maar toen mijn interesse voor symfonische rock verdween, verloor ik ook Steve Hackett uit het oog. De Britse gitarist heeft inmiddels zo’n 25 soloplaten op zijn naam staan, maar buiten de eerste zes ken ik ze niet.

The Night Siren, de nieuwe plaat van Steve Hackett, trok in eerste instantie vooral mijn aandacht vanwege de mooie foto op de cover, maar bleek ook al snel een in muzikaal opzicht interessante plaat.

Het is een plaat met een boodschap, want door alle ellende in de wereld is het volgens Steve Hackett 5 voor 12. Steve Hackett verpakt deze boodschap in bijzondere en vaak wonderschone muziek.

Om van The Night Siren te kunnen genieten is enige liefde voor de symfonische rock van vroeger of de progrock van nu wel vereist, want Steve Hackett pakt hier en daar stevig uit en kijkt met name in de epische tracks niet op een minuutje meer of minder muzikaal vuurwerk.

In muzikaal opzicht is The Night Siren echter veel diverser dan de gemiddelde progrock plaat. Steve Hackett heeft zijn nieuwe plaat voorzien van flink wat invloeden uit de klassieke muziek, hier en daar stevige ritmes en ook nog eens flink wat invloeden uit de folk en de wereldmuziek, waaronder flink wat muziek uit het Midden-Oosten.

Een aantal tracks op de plaat zijn redelijk rechttoe rechtaan en hebben voor Steve Hackett begrippen een erg duidelijke kop en staart, maar de Britse meestergitarist gaat gelukkig ook een paar keer los in lange tracks vol dynamiek, die hier en daar herinneren aan de hoogtepunten uit het oeuvre van zijn oude werkgever Genesis (en misschien nog wel meer aan die van soortgenoot Yes).

De inzet van impulsen uit de klassieke muziek en het gebruik van exotische instrumenten levert een heel bijzonder geluid op, dat zich door alle dynamiek makkelijk opdringt. Steve Hackett maakt er vervolgens zijn eigen geluid van door zijn bijzondere, en zeker voor de Genesis fan, uit duizenden herkenbare gitaarspel.

Steve Hackett kan betoveren met subtiele gitaaraccenten, maar kan ook volledig los gaan in gitaarsolo’s die herinneren aan de hoogtijdagen van de symfonische rock en de hardrock uit de jaren 70.

Ik was bij eerste beluistering bang dat ik The Night Siren snel te bombastisch, te overdadig en te pretentieus zou gaan vinden, maar dat is niet gebeurd. De nieuwe plaat van Steve Hackett heeft in plaats hiervan snel aan kracht gewonnen en laat steeds meer dingen horen die ik prachtig vind, met het fantastische gitaarwerk als kers op de taart.

Wat in eerste instantie nog behoorlijk overweldigend klinkt, klinkt het volgende moment betoverend mooi. Het is knap hoe Steve Hackett zijn muziek heeft volgestopt met invloeden en instrumenten, maar er toch in slaagt om muziek te maken die vol met ruimte zit. Het is ruimte waarin je heerlijk kunt wegzweven, al zet de boodschap van Steve Hackett je ook wel af en toe hardhandig met beide benen op de grond.

Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht, maar The Night Siren van Steve Hackett is een prachtige plaat. Erwin Zijleman

Lang geleden dat ik me met de symfonische rock heb bezig gehouden. Het heet tegenwoordig progrock geloof ik. Afijn Steve Hackett ga ik binnenkort zien en dus is mijn belangstelling voor deze plaat (cd moet in natuurlijk zeggen) groot. Heb hier en daar al wat beluisterd en het klinkt veelbelovend.

Beter dan Wolflight, maar nog steeds een album dat richtingsloos aanvoelt. De composities op dit album zetten de diverse ideeën en invloeden niet om in aangename structuren. Dat wil overigens niet zeggen dat die structuren dan rechtlijnig moeten zijn (niks mooiers dan geordende chaos). Dit zorgt ervoor dat het album nog steeds saai klinkt. Het helpt ook niet dat Hackett een vlakke stem heeft die de aandacht niet trekt. Ik twijfel tussen 2* en 2.5*.

Tja, ik weet niet zo goed wat ik de laatste jaren aanmoet met het solo-werk van Steve Hackett. Het lijkt er op alsof zijn laatste vijf albums afkomstig zijn uit één en dezelfde sessie. De kwaliteit en spanning van de composities is erg wisselend en veel ideeën worden herhaald. (zoals de Oosterse elementen in het gitaarwerk, wat echt niet origineel meer is).

Er staan een paar interessante en avontuurlijke nummers op, zoals The Skeleton Gallery, Behind The Smoke en ook wel nummers die gewoon mooi klinken, zoals In Another Life. El Nino is een redelijke instrumental, maar verre van wereldschokkend.

Tot slot heb ik veel moeite met de algehele sound van Hackett zijn platen. De drums klinken enorm zompig en van zijn lead-vocals ben ik nooit een fan geweest.

Al met al een iets beter album dan 'Wolflight' maar ik heb er na de laatste vijf platen weinig hoop op dat Hackett nog eens met een echt verrassende solo-plaat gaat komen. Zijn live-shows zijn nog steeds helemaal top, wat mij betreft!

Heb toch een wat dubbel gevoel over dit album. Aan de ene kant vind ik er veel mooie muziek op staan, maar ook bij herhaalde beluistering blijf ik ook vinden dat het wat te veel alle kanten uitvliegt qua stijlen en composities. Daardoor komt het toch wat weinig samenhangend over. Dus enerzijds herken ik veel van de pracht in bepaalde stukken, die mooi beschreven staat in de goede recensie van erwinz, maar toch word ik niet heel enthousiast van het album als geheel

Wat een dijk van een album!
Zeer onder de indruk.
Typisch Hackett.
Soms heerlijk symphonisch rockend.
Dan weer middeleeuws.
Een prachtige mix.

Kan mij niet anders dan daar bij aansluiten.
Misschien wat aan de lange kant.

Maar geen mindere momenten, het is een bonte verzameling aan Hackett-stijlen.Voor mij de enige man die nog op juiste wijze op de nalatenschap van het gedachtegoed en de muziek van de oude Genesis beheert (en beheerst).

Ditmaal geen herbewerkingen van oude Genesis songs maar weer een eigen album. Opnieuw gemaakt met een tomeloze inzet en creativiteit. In deze eeuw, en toch eigenlijk ook in zijn nadagen, nog nauwelijks op mindere muziek te betrappen.

Mijn indruk is dat deze toch iets minder is als zijn voorganger. Er wordt nog meer voortgeborduurd op wereldmuziek maar vind de composties uiteindelijk minder complex en minder spannend. Wellicht moet deze nog wat groeien.

Nou volgens mij begin ik oud of seniel te worden. Toevallig passeerde zojuist via de Spotify daily mix het indrukwekkende en mij volslagen onbekende Behind the Smoke en wat blijkt? Een nieuw Hackett album. Bevindingen volgen nog.

Mijn eerste album van Steve Hackett. Veel over gelezen, vooral positief. Dus moest het er eens van komen. Deze lag te glimmen in een plastiekje, mooie uitgave met 5.1 mix etc. Ik was te nieuwsgierig om deze te laten liggen.

Nou, dat valt nog niet mee.

Technisch is het allemaal dik in orde. Productie, composities, muzikaliteit. Hoor je meteen. Dit is een grote meneer.
Maar ik word er niet warm of koud van. Het klinkt alsof hij precies dit al veel vaker heeft gedaan. Ik mis de spanning. Ik hoor routine. En zijn stem staat me niet aan. Wat hij met zijn gitaar extra heeft, mist hij nadrukkelijk met zijn stem. Behalve bij Other Side of the Wall, daar past het perfect.
Inca Terra is dan weer wel spannend.

Ik ga het natuurlijk nog veel vaker luisteren dan die paar keer tot nu toe. Maar ik zet laag in. Misschien groeit het nog.

Op zich een prima begin en ik ben het ook zeker met je review eens. En hij heeft idd dit soort dingen al eerder gedaan en zeker beter. Maar, indien je Hackett verder wil gaan ontdekken is er nog een bijzondere (mooie) weg te gaan.

For starters: Steve Hackett - Voyage of the Acolyte (1975) wat een goed begin is (misschien zelfs beter imho) om Hackett verder te gaan verkennen.

Ik wens je een mooie luistertijd toe !

Zeker een groeiplaat. Ben aan het Hackett-bingen, de man heeft nogal veel uitgebracht en soms .... duurt het even voordat je er echt aan toekomt om een plaat goed te leren kennen. Nu hij weer een nieuwe uitbrengt (Circus & the Nightwale) is het tijd om eens goed door die collectie heen te spitten. Heb niet eens alles van de man, maar alleen al de Premonitions-boxset, poeh, daar kun je even mee toe.

Teveel van hetzelfde (qua sound en aanpak), matige leadzang en tè eclectisch, dat zijn volgens mij de voornaamste kritiekpunten op het recente werk van de man. (Buiten de gebruikelijke vroeger was het allemaal beter, vaak m.i. inherent aan de leeftijd van de luisteraar.)

Goed, die afwisseling vind ik juist mooi. Een album kan heel samenhangend zijn, ondanks een verscheidenheid aan stijlen en geluiden. Die zang, tja, ik vind het jammer dat hij niet vaker (zoals op Please don't touch) topgasten laat zingen, de uitvoerbaarheid op toernee zal daar een rol in spelen. Hoor Randy Crawford eens Hoping love will last zingen! Dat is andere koek.

En dan teveel van hetzelfde. ik begrijp die opmerking wel. Na vijf, zes decennia muziek schrijven en spelen is de verrassing er wel af en veel ideeën klinken bekend. Nu is hij ook weer niet de prog-AC/DC, Hackett varieert lekker op zijn eigen thema's en of het nu pastorale treinfantasieën zijn, Keltische mistmuziek, Oosters gekruide verkenningskaravanen, cinematische soundscapes of gewoon freaky proggepriegel, per luisterbeurt ontdek ik toch weer nieuwe liefdes - steeds tik ik weer andere favorieten aan. Zoals nu In the Skeleton Gallery .... hoe heb ik die eerder kunnen missen?