The Good, the Bad & the Queen - The Good, the Bad & The Queen (2007)

Voorzover ik weet hoort het te worden gecredit aan Damon Albarn, Paul Simonon, Tony Allen & Simon Tong. Het album heet The Good, the Bad & the Queen en ze stonden onder die naam ook in bijv. het programmaboekje van Lowlands indertijd, maar de band heeft geen naam.

Het is al een paar keer heen en weer veranderd. Geen idee wat nou echt goed is, je ziet het allebei wel.

Wat een gelul, de band heet gewoon The Good, The Bad & the Queen ook al is het misschien niet officieel zo, hoe moet je dan noemen?
Briljante mix van the Specials, the Clash (logisch) en Lee Perry.
Ben het er niet mee eens dat de drums er uit gefiltered zijn, dit hoort bij deze plaat vind ik.
De Gorillaz vind ik zelf minder, ook Blur heeft mij niet altijd kunnen bekoren maar Damon is wel een fantastische songschrijver (luister ook maar 's naar hoe Marianne Faithfull green fields doet, huiveringwekkend mooi)
Dit is zo anders dan ie gedaan heeft, petje af en als je dit hoort is het zo jammer dat the Clash niet meer kunnen bestaan, White Man In Hammersmith Palais!!!!

Gaat nooit vervelen deze plaat! En nu Albarn met een nieuwe Gorillaz komt in 2010, mag hij mij nog wel een keer verrassen door met een nieuwe tGtB&tQ te komen.

Te hoog tralala en kermismuziek gehalte, waardoor het qua nivo achter blijft op Blur en Gorillaz.

Kermismuziek?!

Hele mooi en veel melancholie. En ook een beetje vroege Pink Floyd. Niks mis met deze muziek.

Toch weer een erg goed project van Damon, het niveau van Gorillaz haalt het niet, maar er staan zeker een paar pareltjes op (Herculean ). Damon's stem is uiteraard weer prachtig en ook de muzikale begeleiding doet het goed. Ik zal nog even kijken wat voor cijfer dit wordt. Geniaal is het niet, maar zeker goed te beluisteren. Ik zal nog even wat voor cijfer dit gaat krijgen (waarschijnlijk 3,5 of 4*).

Wat een geniale stem heeft Albarn toch, en deze komt echt goed uit de verf bij deze muziek. Ik houd wel van deze sound en vind de nummers ook sterk, kortom het is en blijft een leuk plaatje!


Ik snap de opmerking over kermismuziek wel enigzins - het hele imago van deze band (artwork, podiumpresentatie, muziek) lijkt gebouwd rond het thema straatmuzikanten in 19e-eeuws Londen ofzo.

Twaalf sterke nummers (hoewel het laatste nummer wel een beetje te lang doorgaat), steeds afwisselende arrangementen, slimme melodieën, alles in orde. Maar "emotioneel" een niet te plaatsen album: zonnig, apocalyptisch, luchtig, melancholiek, bijtend, kwetsbaar, alles door elkaar, soms tegelijkertijd. Maakt de plaat nog extra bijzonder. Albarn blijft uniek.

Wat mij opvalt aan dit aangename The Good, the Bad & the Ugly...maar dat is met Eastwood, is de relaxte drum en bas...die mij doen denken als ware ik naar dub aan het luisteren. Niet bij alle nummers natuurlijk, maar daar waar ze dat wel doen, kan ik er wel van genieten. Het heeft wel wat, een soort van dub als basis en daar dan hun eigen draai er aan geven. Die tralala en kermisgehalte die deric raven erin hoort kan ik niet achterhalen. Wist niet dat de maker van Blur hier achter zat..van Blur is het weer makkelijk naar Gorillaz en dan is Eastwood ook niet ver.

Bij Kingdom of Doom kan ik wel janken, wordt echt helemaal gek als ik dat nummer hoor, zo mooi

Ook de rest van de plaat is gewoon fantastisch. Ik verhoog deze met een halfje.

De intro van Three Changes zal wel doen denken aan kermismuziek.
Duidelijke invloed van Damon Albarn, The Clash en zeker ook Danger Mouse. Doet me denken aan klassiek Engeland, wat ook de bedoeling was. De invloed van Tony Allen ontgaat me een beetje. De opening van de Olympische Spelen deed me hieraan denken en heb hem daarom maar weer een paar keer beluisterd. Interessante, leuke plaat.

Luister nog eens naar Nature Springs, zeker bij de live versie blinkt hij daarop uit in subtiliteit .

"The Good, The Bad & The Queen" is een samenwerkingsverband tussen Damon Albarn (van Blur en Gorillaz), Paul Simonon (bassist van The Clash), Simon Tong (gitarist van The Verve) en Tony Allen (drummer van onder meer Fela Kuti). Dit bonte gezelschap levert een intrigerende plaat af. Op mij komt het vooral rustgevend over. De muziek heeft een bepaalde loomheid over zich die heel ontspannend werkt. Wat dat betreft staat de productie van Danger Mouse als een huis. Ik geniet vooral van de baslijnen en-loopjes van Paul Simonon. Mooie diepe zware klanken die hypnotiserend werken. Het gitaarwerk van Simon Tong is heel anders dan zijn werk bij The Verve, maar staat in dienst van het geheel. Drummer Tony Allen zorgt voor de solide basis. De stem van Damon Albarn is herkenbaar en past precies in deze setting. De eerste luisterbeurt deed me eigenlijk niets, maar hoe vaker ik naar "The Good, The Bad & The Queen" luister hoe interessanter ik het ga vinden. Er is een onderhuidse spanning die je gedurende de hele plaat bijblijft. Een echte groeiplaat wat mij betreft.

Met de nieuwe cd van Damon Albarn in het verschiet nog eens deze ingestoken. Is eigenlijk echt een prachtplaat! Heel relax allemaal.

Een wat dreigender plaat dan voorgangers Gorillaz, Think Tank en Demon Days. Daardoor niet minder, maar zeker niet makkelijker. Alban lijkt hier terug te keren naar het standaard band geluid en laat de foefjes achter zich. Klinkt goed, smaakt naar meer, maar aan de andere kant beklijft het niet zo als eerdergenoemde albums.

Laatst voor een zeer mooie prijs gescoord op vinyl. Ben er erg blij mee.

Dit is echt geen verkeerde plaat, maar wordt voor mij vooral interessant door de bijdragen van Damon Albarn. Erg intrigerende stem heeft de man!

Ga de plaat nog wat luisterbeurten geven, en zal mijn oordeel vellen

The Good, The Bad & The Queen is een ( tot nu toe) eenmalig project van Damon Albarn ( Blur en Gorilazz) Afrodrummer Tony Allen, Clash bassist Paul Simonon en gitarist Simon Tong van The Verve.
Een aparte plaat die vooral een duistere klank heeft maar wel heel spontaan is geregistreerd.
Albarn is wederom de bedenker, want zijn stempel is hoorbaar.
Zweverige sounds, aparte wendingen en hier en daar wordt wat psychedelia gebracht.
Orgeltjes, wat weirde gitaarsounds en het heerlijke slagwerk van Allen. Een man die legendarisch mag worden beschouwd voor zijn bijdragen aan de Afromuziek.
Zo losjes en ritmisch.....een uitstekende bijdrage aan dit album.
Het album begint enorm sterk met History Song- het project is ook gebaseerd op geschiedenis en de fraaie doo-woop in 80's life.
Ook Nothern Whale en Kingdom Of Doom zijn smaakvol.
Het zijn relaxte nummers met veel ruimte voor Albarn, die op een bepaalde manier vocaal in alles wel zijn mannetje staat.
Hij is ondertussen misschien wel mijn favo vocalist geworden. De man draagt echt een song.
Het middenstuk is zeker niet slecht, maar het blijft wat voortkabbelen, ik had gehoopt op iets meer.........tja...toch net ff wat meer ballen, maar wellicht zit het nog in de groei, want in de contex van het album past het allemaal prima.
De bijna primitieve vibe met zelfs wat ska en folk is toch wel heel lekker.
Echt weer even opleven doe ik weer bij het magistrale Green Fields en de titelsong, tevens afsluiter, geeft de heren de kans om even lekker tekeer te gaan.
Een heerlijk slot, een soort noise/ boogie sfeer en Allen die lekker tegen de maat in slaat en daardoor een bijzondere maar geslaagde vibe aan het nummer mee geeft.

Eigenlijk hoop ik nog wel op een vervolg. De sfeer is namelijk goed getroffen hier. De mannen maken met elkaar wel iets unieks.
Hele muzikale plaat, misschien hier en daar soms net niet, maar over de hele linie een zeer genietbare luisterervaring.
Losjes en oprecht.

ERg, ERg leuk album, heel creatief en vind persoonlijk fijn om naar te luisteren. ik hou wel van het experimentele.

ik vind de eerste helft van het album het leukst

10x beter dan het zwaar overschatte Gorillaz, leuk zo'n gimmick maar hier vind je de liedjes, wat wil je ook met bandleden van the Clash en Fela Kuti die natuurlijk een divisie beter zijn dan Blur

Blijf groot fan van deze plaat en tot mijn vreugd las ik dat er binnenkort een opvolger komt. Laatste editie van Mojo magazine had er een stukje over; dus zeker iets om naar uit te kijken. Ik vind dit ook een stuk beter dan Gorrilaz, maar ja Appels en Peren.

Berichten verplaatst naar The Good, the Bad & the Queen

Heel goed begin en dan een massale implosie in het laatste gedeelte.