Eric Clapton - 461 Ocean Boulevard (1974)

Ja.
Let it grow, Bell bottom blues, badge, river of tears, layla t/m het recente I'll be alright, zijn volgens mij niet het werk van een zeer matige zanger. Lijkt mij niet.

Ik vind de stem van Clapton ook prima. Maar ik kan wel snappen dat mensen hier wat meer moeite mee hebben. Zelf vind ik het een erg prettig stemgeluid.

Het zit je nogal hoog, lijkt het. Dat het een zeer matige zanger is, zeg ik dan ook niet. Wel vind ik dat hij veel meer expressie en emotie weet te leggen in zijn gitaarspel dan in z'n zang, die schommelstoelt tussen laid back en een tikje ongeïnteresseerdheid. Het laatste album heeft me trouwens wel weer positief verrast.

461 Ocean Boulevard zet ik dan ook in de rij meest aardige uit de jaren '70. De twee album hierna houden toch niet echt over qua inspiratie. En Clapton klinkt ronduit mat. Na het bedwingen van de heroïne werd de drankfles omarmd. En dat hoor je ook wel af aan die albums.

Welnee joh, als iets in het leven te relativeren is, is het wel een verschil van smaak of iemand een goede zanger is.

gelukkig maar.

Dit album werd destijds door pers en publiek positief ontvangen. Maar na het figuurlijk ontvallen van de Beatles en het letterlijk ontvallen van Jim Morrison, Jimi Hendrix en Janis Joplin was Clapton toen ook wel een ster waarvan men, zeker na de in zijn geval angstige stilte nog wel verwachtingen koesterde.

Maar hoe houdt het album zich voor de nieuwe, nuchtere luisteraar van nu? Ik ben dat niet, maar doe toch een poging deze vraag te beantwoorden. Je doet er daarbij goed aan om niet te vergelijken met 'Layla' van zijn Derek and the Dominos. Dat is een plaat die iedereen (gehoord) moet hebben en dat is dit album niet. De urgentie van daar -de liefde moest worden verklaard aan iemand aan wie dat niet kan- ontbreekt hier. De laidback sfeer is enigszins misleidend, want hier is (hoorbaar) iemand na een zware drugsverslaving aan het opkrabbelen. De ('Amerikaanse'; perfectionistische en toch warme) productie en de vastgelegde kwaliteiten van de muzikanten (waar van zijn Dominos alleen bassist Carl Radle overbleef) voldoen nog steeds aan de eisen van deze tijd. Maar ik kan niet zeggen dat ik het 'vuur' van Layla niet af en toe mis op dit album (...nu doe ik het toch...). Je hoort bij Clapton wel vaker dat hij het beste uit zich zelf haalt als hij door even getalenteerde muzikanten als hijzelf wordt uitgedaagd. Dat gebeurde bij de Cream en bij de Dominos (daar vooral door Duane Allman). Al heb je hier niet die elkaar opzwepende gitaarpartijen en zijn de solo's minder spectaculair, wel verrast hij (mij) hier met fraai dobrospel, aangezien ik er (misschien ten onrechte) vanuit ging dat Duane Allman op Layla de slidepartijen voor zijn rekening nam.

Clapton schud de liedjes niet moeiteloos uit zijn mouw en maakt daarom regelmatig gebruik van werk van anderen. Ik vind de cover "I shot the sheriff" van Bob Marley heel goed gedaan. In zijn laidback-heid weet hij de reggeasfeer goed te treffen zonder dat het ook maar ergens als pastiche klinkt. En we moeten hem nageven; hij was er wat dat betreft van alle Amerikaanse en Engelse bleekscheten vroeg bij in het onderkennen van het talent van Marley en het belang van deze toen nog nieuwe muziekstroming. De 'swingende' cover van Robert Johnsons "Steady rolling man" doet mij het origineel niet vergeten maar dat is geen schande, noch noodzaak. Clapton's uitvoering van "Please be with me" is daarentegen geweldig (en een deel van dat krediet gaat ook naar Yvonne Ellimen als backing vocalist). Als songschrijver excelleert Clapton met "Give me strength" en met "Let it grow". Vooral die eerste klinkt als een echte gospelblues-evergreen en dat vind ik toch knap. De overige nummers halen dit niveau niet, maar zijn toch alleszins aanvaardbaar en vormen ook een sfeertechnische eenheid.

Mijn conclusie is dus tweeërlei; enerzijds is de tijd best genadig voor het album an sich, maar onderstreept hij ook dat de artistieke top van Clapton achter hem lag, al heeft hij daar in commercieel opzicht geen last van gehad.

Ik heb nog nooit een plaat van Eric Clapton opgezet, omdat geen idee.

Deze komt vandaag bovendrijven omdat Please Be With Me (van Scott Boyer van de band Cowboy) zo een mooie song is. Nu zie ik ook I Shot the Sheriff van Bob Marley hier op staan.
Is dit dan een coverplaat, of schrijft Eric Clapton niet vaak zelf songs.

Nu weet ik dat Eric Clapton al heeft samengespeeld met Duane Allman in Derek and the Dominoes en ik ken wat van Blind Faith en Cream.

Hoe verhoudt deze plaat zich tot bovengenoemde bands? Of moet ik het gewoon eens ondergaan. Ik ben zo bang dat ik teleurgesteld wordt met flauwe softrock.

Luister dan liever zoiets> Eric Clapton - Just One Night (1980)

Clapton schrijft soms zijn eigen nummers en weet nummers van andere ook naar zijn handje te zetten.
Solo is clapton toch een heel ander verhaal dan met de Cream, de yarbirds, blind faith, the bluesbreakers. Hoewel zijn eerste solo plaat, die nog uitkwam voordat Derek and other...uitkwam, veel raakvlakken hebben. Solo platen van clapton zijn wel erg laid back, een paar hele goede zoals ocean boulevard, money & cigerettes, Eric clapton of slowhand of zijn laatste i stil do, zijn prima. Maar clapton is vooral een live artiest, dan is hij verreweg op zijn best en weet hij zijn vaak bezadigde studio nummers veel meer leven in te blazen.

Het tweede studio-album van Eric Clapton verscheen op een moment dat de zanger/gitarist al een heel muziekleven achter had. Na lid te zijn geweest van de Yardbirds, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en Derek & The Dominos verscheen in juli 1974 het album “461 OCEAN BOULEVARD”. Na het succes van zijn debuut solo album “ERIC CLAPTON”, dat in augustus 1970 verscheen en redelijk succesvol was geweest, ging de in Ripley Surrey Engeland op 30 maart 1945 geboren Clapton bijna ten onder aan een heroïne verslaving. Toen hij daarvan was afgekickt, waren er een aantal jaren verstreken waarin hij geen nieuwe muziek had gemaakt. Hij vertrok naar Golden Beach Florida in Amerika en vertoefde een tijd op 461 Ocean Boulevard, alwaar hij aan nieuwe muziek werkte. In de maanden april en mei werden 10 songs opgenomen, 3 zelfgeschreven songs en 6 covers en één die werd geschreven door gitarist George Terry, die ook te horen op de het album. In de opener “MOTHERLESS CHILDREN” klinkt de gitaar van Clapton als vanouds, geweldige solo in de uptempo bluesy rocker. “GIVE ME STRENGHT” is een ballad zoals hij er in zijn verdere loopbaan nog verschillende van zou schrijven en opnemen. Het door Johnny Otis geschreven “WILLIE AND THE HAND JIVE” en het de klassieker “I SHOT THE SHERIFF”, natuurlijk origineel van Bob Marley, werden op single uitgebracht en in ons land bereikten beide songs de Top 40. In het door Elmore James geschreven “I CAN’T HOLD ON” is er een zeer mooie slide gitaar solo te horen en vind ik de subtiele toetsen bijdragen smaakvol. Het door Clapton zelf geschreven “LET IT GROW” is uitgegroeid tot een Clapton klassieker en in de prachtige achtergrondvocalen is onder andere Yvonne Elliman te horen. Elliman, die onder haar eigen naam ook platen uitbracht, is op meerdere Eric Clapton albums te horen. Het album sluit af met de heerlijke bluesrocker “MAINLINE FLORIDA” waarmee er een eind komt bijna 40 minuten kwaliteitsmuziek. Met dit album was Clapton definitief terug in de muziekwereld en ondanks grote problemen met alcohol in de jaren die zouden volgen (hij zou pas in het begin van de jaren ’90 definitief stoppen met stimulerende middelen), verscheen in 2016 zijn 20e studio album “I STILL DO” en een paar jaar later het kerstalbum “HAPPY X-MAS”. De planning is dat hij in juni van dit jaar een concert in de Ziggo Dome geeft, maar in deze coronaheersende tijden is het de vraag of de bijna 75 jarige muzikant dan op het podium in de Amsterdamse popzaal zal staan. In ieder geval hebben we de muziek nog…en dat is elke keer weer genieten!

Een van de bekendere albums van Eric Clapton. Stond 3 maanden in de LP Top 50 vanaf augustus 1974 met als hoogste plaats nummer 5. Dat kwam ook door de 2 hits die erop staan. De grote hit I Shot the Sheriff (Top 5 notering) en de kleine hit Willie And The Hand Jive.
Bescheiden klassieker dit die heerlijk relaxt klinkt en met smaakvol gitaarspel van Clapton, die ik dan weer wel een behoorlijke zanger vindt.
Beste nummers Let It Grow (met afstand), Mainline Florida (heerlijk stompend) en de 'zuigende' versie van Willie And The Handjive.

Ik heb deze op vinyl, op het RSO-label, in nieuwstaat, Nederlandse persing.
En 4 sterren.

Het zachte, zoete geluid van Eric Clapton op dit album is prachtig. Eric Clapton is natuurlijk een begenadigd gitarist en dat hoor je ook op deze plaat goed terug. Met plezier heb ik dit album geluisterd. 3,5

Motherless Children (4:50) 4,0
Better Make it Through Today (4:07) 3,0
Give Me Strength (2:51) 3,5
Willie and the Hand Jive (3:29) 3,5
Get Ready (3:47) 3,0
I Shot the Sheriff (4:23) 4,0
I Can't Hold Out (4:11) 4,0
Please Be with Me (3:26) 3,5
Let It Grow (4:57) 3,5
Steady Rollin' Man (3:11) 4,0
Mainline Florida (4:04) 3,5

Ik luister ook graag naar deze plaat, maar bovenstaand nummer ben ik nog niet tegengekomen.

Is een bonus track, staat op een Canadese cd, Polydor 811 697-2 .

Hoort op Eric Clapton - There's One in Every Crowd (1975) te staan. Rare jongens, die Canadezen om dat op een ander album als bonus track op te voeren.

Verdomd, 't is nog waar ook!

Hmm, da's wel heel vreemd, ja. Nooit geweten, nog nooit gezien. Wel begrijpelijk dat MIAB dat nummer meteen als laagste waardeert. Want 'Crowd' is een enorme tegenvaller na Ocean Boulevard...

Misschien moet ik dat nummer wel weglaten uit de score, komt het oorspronkelijke album wel ten goede haha

Ik zag dat albhy Galuten en George Terry ook meedoen
Galuten produceerde 18 nr 1 hits..
Beiden ook bekend van oa the bee gees

Zelf niet zo'n fan van Clapton, maar dit is wel een lekkere CD. Uitschieter voor mij op dit album is Let it Grow.

De single in Amerika één week op nummer 1, het album daar zelfs vier weken #1, Clapton nu ook solo een superster. En terecht: uitstekend songmateriaal, heldere produktie, prima muzikanten (met Dick Sims op orgel voorop), en Clapton op z'n gemak met z'n zangstem en hoe hij die goed kan inzetten in deze laid-back-muziek, alles klopt. Dat het soms wat saai en/of inspiratieloos klinkt na de spetterende muziek van de vijf bands waar hij in de jaren 60 in zat, was een verwijt waar Clapton de rest van zijn carrière niet meer vanaf zou komen, maar ik geloof niet dat hij daar nog wakker van ligt. Voor mij een plaat van jeugdsentiment, maar nu ik hem weer draai valt me vooral op hoe goed hij eigenlijk is en hoe zijn impact dus die nostalgische waarde overstijgt.
        Let it grow deed Madjack71 en Wandelaar al aan Stairway to Heaven denken. Zelf heb ik dat er nooit aan afgehoord, maar in zijn autobiografie schreef Clapton zelf: "Een van de nummers waaraan ik was begonnen klonk aardig goed, en ik was trots op mijn inventieve teksten. Dat was Let it grow, en pas jaren later besefte ik dat het een rip-off was van Stairway to Heaven, het beroemde Led Zeppelin-nummer – een ontnuchterende ontdekking, gezien het feit dat ik hun muziek altijd zeer kritisch tegemoet trad." Dus voornoemde gebruikers hadden toch gelijk (of hebben hun berichten hier Clapton misschien op het idee gebracht?)

Het 'hing in de lucht', denk ik. Inderdaad heb ik Clapton er nog wel eens over opgebeld, maar de lijn was slecht en helemaal begrijpen deed hij het toen niet. Tja, de melancholie hing in de lucht, begin jaren '70. Toch ook een beetje de ontnuchtering (letterlijk bij Clapton) van de stormachtige jaren '60. De introspectieve sfeer. We zien het in die periode vooral ook bij de singer-songwriters.

Dat is zeer slordig inderdaad, maar het stoort niet, vind dat nummer één van de betere op There's One in Every Crowd, dus leuk dat het op de cd die ik in mijn bezit heb ook te beluisteren is. Bij mij is echter wel de volgorde anders, het cdtje sluit af met Give Me Strength wat de 11e track is.

Dit album is trouwens beter dan het follow up album, het enige wat ik mis op dit album is de geniale gospel blues waar het follow up album mee opent, maar Motherless Children is ook een geniale opener, beetje in de stijl van Derek & the Dominos.

CD op Polydor-label (Europese persing 1988, hoesje uit Baarn, plaatje uit Frankrijk) en die klinkt heel fijn.
Let it Grow is toch wel een heel fijn nummer. Nog te horen in de strandbars op Ibiza en in de jaren '70 op Radio Caroline. Er groeide toen van alles. Vooral de liefde, als ik het goed begrijp. Overigens één van de weinige eigen nummers van Clapton op dit album. Mooi hoe dit uitloopt op de gitaarsolo zonder eind.