Elvis Costello - Mighty Like a Rose (1991)
mijn stem
131 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Warner Bros.
-
The Other Side of Summer (3:56)
-
Hurry Down Doomsday (The Bugs Are Taking Over) (4:05)
-
How to Be Dumb (5:14)
-
All Grown Up (4:16)
-
Invasion Hit Parade (5:34)
-
Harpies Bizarre (3:44)
-
After the Fall (4:38)
-
Georgie and Her Rival (3:38)
-
So Like Candy (4:36)
-
Interlude: Couldn't Call It Unexpected N°1 (0:22)
-
Playboy to a Man (3:20)
-
Sweet Pear (3:36)
-
Broken (3:36)
-
Couldn't Call It Unexpected N°4 (3:50)
-
Just Another Mystery * (4:16)
-
Sweet Pear [Demo] * (3:46)
-
Couldn't Call It Unexpected No.4 [Live] * (4:18)
-
Mischievous Ghost * (5:47)
met Mary Coughlan
-
St. Stephen's Day Murders * (3:24)
met Chieftains
-
The Other Side of Summer [Unplugged] * (4:06)
-
Deep Dark Truthfull Mirror [Unplugged] * (4:44)
-
Hurry Down Doomsday (The Bugs Are Taking Over) [Unplugged] * (4:18)
-
All Grown Up [Demo] * (4:36)
-
Georgie and Her Rival [Demo] * (3:22)
-
Forgive Her Anything [Demo] * (4:01)
-
It Started to Come to Me [Demo] * (2:48)
-
I Still Miss Someone / the Last Town I Painted [Demo] * (2:47)
-
Put Your Big Toe in the Milk of Human Kindness * (4:10)
met Rob Wasserman
-
Invasion Hit Parade [Demo] * (4:22)
-
Just Another Mystery [Demo] * (3:42)
-
Broken [Demo] * (3:23)
toon 17 bonustracks
totale tijdsduur:
54:25
(2:02:15)
0
geplaatst: 20 oktober 2004, 21:02 uur
Allerhande vragen blijf ik me stellen bij deze plaat: werd deze plaat geproduced door een geluidsgeile hobbit onder invloed van magische yoghurt?
De achterkant van de cd brengt uitkomst: neen - de producers waren Mitchell Froom en Kevin Killen & Costello hemzelve. Er moet toch wel iets aan de hand geweest zijn met die drie tijdens het opnemen van dit werk. Ik ga er gemakshalve vanuit dat hun plan was: "laten we een keer alle prachtige effecten uitproberen". Het kan gewoon niet anders ...
Ik kreeg in eerste instantie hoofdpijn van de orkaan van geluidseffecten die hier als een lawine de proberende luisteraar overspoelt.
In The Other Side of Summer noteer ik als een naarstige boekhouder een losgeslagen orgeltje, castagnetten, allerhande piano's ... Dat is heel wat, en zo klinkt het ook.
Ik vroeg me af: "Waar moet ik beginnen met luisteren"? Ik ben er nu wel uitgekomen dat het een zomerse poptune kan zijn, met een zwarte zonnebril op de neus!
Het kost wel heel wat moeite om deze songs een tikje te doorgronden ... ik voelde me als zo'n oude arme Opel Omega die een eivolle caravan over de Ardense hellingen moet torsen. Je weet wel dat er een beloning wacht ... maar het duurt allemaal zo verdomd lang.
Het tweede nummer ( Hurry Down Doomsday (The Bugs Are Taking Over ) gaat Costello op het randje van zijn vocale kunnen bengelen (lees: héél erg nasaal stemmetje)... voor mij levert dat een glimlach op. Ik kan me echter makkelijk voorstellen dat andere mensen gillend op zoek naar de "Stop" knop op hun stereo zoeken.
Ik kan die mensen niets kwalijk nemen ... integendeel. Costello steekt hier zijn popmuziek-huis in de fik, en je moet al een flinke Costello-adept zijn om samen met hem op zoek naar de brandblusser te gaan.
How to be dumb - de afrekening met good ol' Bruce Thomas (vroeger bassist bij The Attractions - en auteur van het voor Costello niet zo positieve ( "He's a little Napoleon" ) The Big Wheel ). Gramschap, soms levert het een leuke song op
All Grown Up - is een werkelijk een prachtig nummer die geen extra luisterbeurten nodig heeft "om aan te wennen". Prachtig ingepakt in de strijkers - deze ode aan popmuziek uit de jeugdjaren ( " You hate all the people - you used to adore " ). Uiterst herkenbaar voor mij: niet alle popmuziek blijkt bij nadere beluistering koosjer te zijn
Misschien er nog één liedje uitlichten: So like Candy - één van de mooiste nummers over mislukte liefde, die ik ken
Blijft de vraag: waarom het zo moeilijk maken voor de luisteraar, herr Costello? Zou het wat te kunnen maken hebben met die roos op de cover? Een soort "geheime" liefde tussen luisteraar en artiest? Ja - laten we daar vanuit gaan
De achterkant van de cd brengt uitkomst: neen - de producers waren Mitchell Froom en Kevin Killen & Costello hemzelve. Er moet toch wel iets aan de hand geweest zijn met die drie tijdens het opnemen van dit werk. Ik ga er gemakshalve vanuit dat hun plan was: "laten we een keer alle prachtige effecten uitproberen". Het kan gewoon niet anders ...
Ik kreeg in eerste instantie hoofdpijn van de orkaan van geluidseffecten die hier als een lawine de proberende luisteraar overspoelt.
In The Other Side of Summer noteer ik als een naarstige boekhouder een losgeslagen orgeltje, castagnetten, allerhande piano's ... Dat is heel wat, en zo klinkt het ook.
Ik vroeg me af: "Waar moet ik beginnen met luisteren"? Ik ben er nu wel uitgekomen dat het een zomerse poptune kan zijn, met een zwarte zonnebril op de neus!
Het kost wel heel wat moeite om deze songs een tikje te doorgronden ... ik voelde me als zo'n oude arme Opel Omega die een eivolle caravan over de Ardense hellingen moet torsen. Je weet wel dat er een beloning wacht ... maar het duurt allemaal zo verdomd lang.
Het tweede nummer ( Hurry Down Doomsday (The Bugs Are Taking Over ) gaat Costello op het randje van zijn vocale kunnen bengelen (lees: héél erg nasaal stemmetje)... voor mij levert dat een glimlach op. Ik kan me echter makkelijk voorstellen dat andere mensen gillend op zoek naar de "Stop" knop op hun stereo zoeken.
Ik kan die mensen niets kwalijk nemen ... integendeel. Costello steekt hier zijn popmuziek-huis in de fik, en je moet al een flinke Costello-adept zijn om samen met hem op zoek naar de brandblusser te gaan.
How to be dumb - de afrekening met good ol' Bruce Thomas (vroeger bassist bij The Attractions - en auteur van het voor Costello niet zo positieve ( "He's a little Napoleon" ) The Big Wheel ). Gramschap, soms levert het een leuke song op
All Grown Up - is een werkelijk een prachtig nummer die geen extra luisterbeurten nodig heeft "om aan te wennen". Prachtig ingepakt in de strijkers - deze ode aan popmuziek uit de jeugdjaren ( " You hate all the people - you used to adore " ). Uiterst herkenbaar voor mij: niet alle popmuziek blijkt bij nadere beluistering koosjer te zijn
Misschien er nog één liedje uitlichten: So like Candy - één van de mooiste nummers over mislukte liefde, die ik ken
Blijft de vraag: waarom het zo moeilijk maken voor de luisteraar, herr Costello? Zou het wat te kunnen maken hebben met die roos op de cover? Een soort "geheime" liefde tussen luisteraar en artiest? Ja - laten we daar vanuit gaan
0
geplaatst: 22 januari 2006, 21:41 uur
Een wat bizar album, inderdaad. Vermoeiend vanwege de vele wisselingen in tempo's, instrumentarium, geluidskwaliteit en sferen. Maar het bevat, zoals de meeste Costello-albums, wel weer een aantal pareltjes: How to be dumb, Harpies Bizarre, Georgie and her rival en uiteraard So like Candy.
Al met al moet ik dit album helaas toch beschouwen als het einde van de echte top-periode van Elvis de tweede. Maar dan toch nog goed genoeg voor 4 sterren.
Al met al moet ik dit album helaas toch beschouwen als het einde van de echte top-periode van Elvis de tweede. Maar dan toch nog goed genoeg voor 4 sterren.
0
geplaatst: 11 februari 2007, 00:44 uur
Mighty like a rose : een album met vele goede nummers, een paar uitzonderlijk goede nummers en een enorme draak.
Eerst maar de draak : Playboy to a man. Ik weet niet wat Elvis en Paul McCartney aan het roken waren, maar om dit geschreeuw vermomd als nummer een plaats te geven op dit album en dan nog wel op de balladzijde, onbegrijpelijk.
Gelukkig zijn de nummers verder dik in orde.
Het begint al goed met de Beach Boys pastiche The other side of summer, een supervrolijk nummer met een dodelijke tekst.
Ook dodelijk is de tirade aan het adres van voormalig en nog even toekomstig bassist Bruce Thomas naar aanleiding van het boek dat hij had geschreven / laten schrijven over zijn jaren in de band. How to be dumb is echter een heerlijke rocker met een heerlijke tekst.
All grown up en Harpies bizarre zijn twee prachtige ballads, maar het mooiste nummer (misschien wel van zijn carriere) bewaart hij voor het laatst. Couldn't call it unexpected no.4. Onder een soort van carnavaleske muzikale begeleiding zet hij zo'n prachtig aangrijpend nummer neer, kippenvel elke keer weer.
Mightly like a rose heeft een redelijk slechte reputatie in het gehele oeuvre van Elvis. Luister echter wat verder en je ontdekt een rijkdom aan mooie en interessante songs.
Eerst maar de draak : Playboy to a man. Ik weet niet wat Elvis en Paul McCartney aan het roken waren, maar om dit geschreeuw vermomd als nummer een plaats te geven op dit album en dan nog wel op de balladzijde, onbegrijpelijk.
Gelukkig zijn de nummers verder dik in orde.
Het begint al goed met de Beach Boys pastiche The other side of summer, een supervrolijk nummer met een dodelijke tekst.
Ook dodelijk is de tirade aan het adres van voormalig en nog even toekomstig bassist Bruce Thomas naar aanleiding van het boek dat hij had geschreven / laten schrijven over zijn jaren in de band. How to be dumb is echter een heerlijke rocker met een heerlijke tekst.
All grown up en Harpies bizarre zijn twee prachtige ballads, maar het mooiste nummer (misschien wel van zijn carriere) bewaart hij voor het laatst. Couldn't call it unexpected no.4. Onder een soort van carnavaleske muzikale begeleiding zet hij zo'n prachtig aangrijpend nummer neer, kippenvel elke keer weer.
Mightly like a rose heeft een redelijk slechte reputatie in het gehele oeuvre van Elvis. Luister echter wat verder en je ontdekt een rijkdom aan mooie en interessante songs.
0
geplaatst: 17 juni 2007, 00:26 uur
Typisch Elvis Costello, zijn mooiste nummer ooit staat achteraan zijn meest moeilijk door te komen CD. Waarschijnlijk als een soort beloning voor de volhouders; Couldn't call it unexpected nr 4, mooier worden ze niet gemaakt!
0
geplaatst: 3 oktober 2007, 11:04 uur
Held schreef:
Een wat bizar album, inderdaad. Vermoeiend vanwege de vele wisselingen in tempo's, instrumentarium, geluidskwaliteit en sferen. Maar het bevat, zoals de meeste Costello-albums, wel weer een aantal pareltjes: How to be dumb, Harpies Bizarre, Georgie and her rival en uiteraard So like Candy.
Al met al moet ik dit album helaas toch beschouwen als het einde van de echte top-periode van Elvis de tweede. Maar dan toch nog goed genoeg voor 4 sterren.
Een wat bizar album, inderdaad. Vermoeiend vanwege de vele wisselingen in tempo's, instrumentarium, geluidskwaliteit en sferen. Maar het bevat, zoals de meeste Costello-albums, wel weer een aantal pareltjes: How to be dumb, Harpies Bizarre, Georgie and her rival en uiteraard So like Candy.
Al met al moet ik dit album helaas toch beschouwen als het einde van de echte top-periode van Elvis de tweede. Maar dan toch nog goed genoeg voor 4 sterren.
0
geplaatst: 3 oktober 2007, 11:06 uur
Net als held beschouw ik deze als het einde van de topperiode van Elvis, zij het dat die hier dus al voorbij is. Een overdone en onnodig ingewikkeld gearrangeerde plaat is dit geworden. So like candy blijft er uit springen en staat terecht op zijn greatest hits. Maar voor de rest vergeet Elvis deze plaat zelf liever ook, want hij speelt er nooit iets van
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 13 december 2007, 19:33 uur
The Other Side of Summer en So Like Candy kunnen me nog boeien, voor de rest is dit echt niet van het beste van Costello, echt niet... nogal complex en overgeproduceerd, al kan ik het ook niet echt slecht noemen, nogal middelmatig eigenlijk!
***
***
0
geplaatst: 13 mei 2008, 18:46 uur
Er staan helaas twee draken van nummers op nl. "Hurry Down Doomsday" en "Playboy to a Man". Als Elvis Costello die twee nummers had geschrapt had hij een meesterwerk uitgebracht, want de rest staat op een zeer hoog niveau en meer bepaald de opener "The Other Side of Summer" en vooral "So Like Candy" en afsluiter "Couldn't Call It Unexpected N°4", twee juweeltjes van songs.
Een behoorlijk complex en misschien wat onevenwichtig album, maar tevens een muzikaal erg rijk album die je per luisterbeurt meer gaat waarderen.
Een behoorlijk complex en misschien wat onevenwichtig album, maar tevens een muzikaal erg rijk album die je per luisterbeurt meer gaat waarderen.
0
geplaatst: 19 augustus 2008, 15:13 uur
Luister er net weer eens naar. After the fall valt me wel op. Best een mooi akoustisch nummer, een verademing tussen de inderdaad overgeproduceerde rest van de songs, evenals het fraaie so like candy.
0
geplaatst: 15 september 2009, 20:15 uur
Een geniaal gevarieerd album, sterk ondergewaardeerd hier. Rijk aan instrumentatie, van zoetgevoeisde ballad tot smerige rocker, het is hier allemaal aanwezig en het is een genot voor wie het kan genieten.
Zelfs Hurry Down Doomsday en Playboy to a Man zijn uitstekend. Erg geschift maar op een heerlijke manier.
Andere hoogtepunten; The Other Side of Summer, All Grown Up, Harpies Bizarre, After the Fall, So Like Candy en Couldn't Call It Unexpected N°4. Daartussenin blijft alles van hoog niveau maar minder dan helemaal geniaal valt hier nu eenmaal lichtjes uit de toon. Vandaar net geen 5* wat mij betreft.
Zelfs Hurry Down Doomsday en Playboy to a Man zijn uitstekend. Erg geschift maar op een heerlijke manier.
Andere hoogtepunten; The Other Side of Summer, All Grown Up, Harpies Bizarre, After the Fall, So Like Candy en Couldn't Call It Unexpected N°4. Daartussenin blijft alles van hoog niveau maar minder dan helemaal geniaal valt hier nu eenmaal lichtjes uit de toon. Vandaar net geen 5* wat mij betreft.
0
geplaatst: 10 november 2009, 22:41 uur
Zachary Glass schreef:
Allerhande vragen blijf ik me stellen bij deze plaat: werd deze plaat geproduced door een geluidsgeile hobbit onder invloed van magische yoghurt?
Allerhande vragen blijf ik me stellen bij deze plaat: werd deze plaat geproduced door een geluidsgeile hobbit onder invloed van magische yoghurt?
Wat kan ik dáár nou nog aan toevoegen? Verdomd jammer dat er van Zachary nog zo weinig op MuMe vernomen wordt. Zal zich tegenwoordig waarschijnlijk met belangrijker zaken bezighouden
Deze Costello is behoorlijk vreemd te noemen, zelfs binnen zijn oeuvre. Ik besef hoe bombastisch en overbodig gelaagd het eindproduct is. Het is walgelijk! Goed voor ten minste vier sterren, dus!
0
Ton Willekes
geplaatst: 2 december 2011, 23:41 uur
De laatste Costello plaat die ik kocht.
Helemaal niet slecht.
Wat me echter het meest ging tegenstaan op den duur was het geluid. Overgeproduceerd en platgeslagen.
Ik vind het jammer dat Costello in mijn ogen (tot en met dit album, de rest ken ik niet) altijd geworsteld heeft met het geluid van z'n platen.
Met uitzondering van This Years Model zal het nou nooit eens gewoon fris en direct klinken. Jammer.
Maar goed,
Van wereldklasse zijn:
All Grown Up
Harpies Bizarre
So Like Candy
Couldn't Call It Unexpected N°4
Helemaal niet slecht.
Wat me echter het meest ging tegenstaan op den duur was het geluid. Overgeproduceerd en platgeslagen.
Ik vind het jammer dat Costello in mijn ogen (tot en met dit album, de rest ken ik niet) altijd geworsteld heeft met het geluid van z'n platen.
Met uitzondering van This Years Model zal het nou nooit eens gewoon fris en direct klinken. Jammer.
Maar goed,
Van wereldklasse zijn:
All Grown Up
Harpies Bizarre
So Like Candy
Couldn't Call It Unexpected N°4
0
geplaatst: 16 december 2011, 16:15 uur
Ton Willekes schreef:
Ik vind het jammer dat Costello in mijn ogen (tot en met dit album, de rest ken ik niet) altijd geworsteld heeft met het geluid van z'n platen.
Ik vind het jammer dat Costello in mijn ogen (tot en met dit album, de rest ken ik niet) altijd geworsteld heeft met het geluid van z'n platen.
Ken je Spike ook? Die plaat klinkt toch lang niet beroerd en bevat ook frisse songs.
Deze is inderdaad wat over de top. Meestal stoor ik me daar wel aan, maar in dit geval niet zo. Dat komt ook vanwege So Like Candy, maar ook Hurry Down Doomsday - wat een geweldig nummer is dat!
0
ThereThere
geplaatst: 10 april 2014, 23:34 uur
Zachary Glass schreef:
Allerhande vragen blijf ik me stellen bij deze plaat: werd deze plaat geproduced door een geluidsgeile hobbit onder invloed van magische yoghurt?
De achterkant van de cd brengt uitkomst: neen - de producers waren Mitchell Froom en Kevin Killen & Costello hemzelve. Er moet toch wel iets aan de hand geweest zijn met die drie tijdens het opnemen van dit werk. Ik ga er gemakshalve vanuit dat hun plan was: "laten we een keer alle prachtige effecten uitproberen". Het kan gewoon niet anders ...
Ik kreeg in eerste instantie hoofdpijn van de orkaan van geluidseffecten die hier als een lawine de proberende luisteraar overspoelt.
In The Other Side of Summer noteer ik als een naarstige boekhouder een losgeslagen orgeltje, castagnetten, allerhande piano's ... Dat is heel wat, en zo klinkt het ook.
Ik vroeg me af: "Waar moet ik beginnen met luisteren"? Ik ben er nu wel uitgekomen dat het een zomerse poptune kan zijn, met een zwarte zonnebril op de neus!
Het kost wel heel wat moeite om deze songs een tikje te doorgronden ... ik voelde me als zo'n oude arme Opel Omega die een eivolle caravan over de Ardense hellingen moet torsen. Je weet wel dat er een beloning wacht ... maar het duurt allemaal zo verdomd lang.
Het tweede nummer ( Hurry Down Doomsday (The Bugs Are Taking Over ) gaat Costello op het randje van zijn vocale kunnen bengelen (lees: héél erg nasaal stemmetje)... voor mij levert dat een glimlach op. Ik kan me echter makkelijk voorstellen dat andere mensen gillend op zoek naar de "Stop" knop op hun stereo zoeken.
Ik kan die mensen niets kwalijk nemen ... integendeel. Costello steekt hier zijn popmuziek-huis in de fik, en je moet al een flinke Costello-adept zijn om samen met hem op zoek naar de brandblusser te gaan.
How to be dumb - de afrekening met good ol' Bruce Thomas (vroeger bassist bij The Attractions - en auteur van het voor Costello niet zo positieve ( "He's a little Napoleon" ) The Big Wheel ). Gramschap, soms levert het een leuke song op
All Grown Up - is een werkelijk een prachtig nummer die geen extra luisterbeurten nodig heeft "om aan te wennen". Prachtig ingepakt in de strijkers - deze ode aan popmuziek uit de jeugdjaren ( " You hate all the people - you used to adore " ). Uiterst herkenbaar voor mij: niet alle popmuziek blijkt bij nadere beluistering koosjer te zijn
Misschien er nog één liedje uitlichten: So like Candy - één van de mooiste nummers over mislukte liefde, die ik ken
Blijft de vraag: waarom het zo moeilijk maken voor de luisteraar, herr Costello? Zou het wat te kunnen maken hebben met die roos op de cover? Een soort "geheime" liefde tussen luisteraar en artiest? Ja - laten we daar vanuit gaan
Allerhande vragen blijf ik me stellen bij deze plaat: werd deze plaat geproduced door een geluidsgeile hobbit onder invloed van magische yoghurt?
De achterkant van de cd brengt uitkomst: neen - de producers waren Mitchell Froom en Kevin Killen & Costello hemzelve. Er moet toch wel iets aan de hand geweest zijn met die drie tijdens het opnemen van dit werk. Ik ga er gemakshalve vanuit dat hun plan was: "laten we een keer alle prachtige effecten uitproberen". Het kan gewoon niet anders ...
Ik kreeg in eerste instantie hoofdpijn van de orkaan van geluidseffecten die hier als een lawine de proberende luisteraar overspoelt.
In The Other Side of Summer noteer ik als een naarstige boekhouder een losgeslagen orgeltje, castagnetten, allerhande piano's ... Dat is heel wat, en zo klinkt het ook.
Ik vroeg me af: "Waar moet ik beginnen met luisteren"? Ik ben er nu wel uitgekomen dat het een zomerse poptune kan zijn, met een zwarte zonnebril op de neus!
Het kost wel heel wat moeite om deze songs een tikje te doorgronden ... ik voelde me als zo'n oude arme Opel Omega die een eivolle caravan over de Ardense hellingen moet torsen. Je weet wel dat er een beloning wacht ... maar het duurt allemaal zo verdomd lang.
Het tweede nummer ( Hurry Down Doomsday (The Bugs Are Taking Over ) gaat Costello op het randje van zijn vocale kunnen bengelen (lees: héél erg nasaal stemmetje)... voor mij levert dat een glimlach op. Ik kan me echter makkelijk voorstellen dat andere mensen gillend op zoek naar de "Stop" knop op hun stereo zoeken.
Ik kan die mensen niets kwalijk nemen ... integendeel. Costello steekt hier zijn popmuziek-huis in de fik, en je moet al een flinke Costello-adept zijn om samen met hem op zoek naar de brandblusser te gaan.
How to be dumb - de afrekening met good ol' Bruce Thomas (vroeger bassist bij The Attractions - en auteur van het voor Costello niet zo positieve ( "He's a little Napoleon" ) The Big Wheel ). Gramschap, soms levert het een leuke song op
All Grown Up - is een werkelijk een prachtig nummer die geen extra luisterbeurten nodig heeft "om aan te wennen". Prachtig ingepakt in de strijkers - deze ode aan popmuziek uit de jeugdjaren ( " You hate all the people - you used to adore " ). Uiterst herkenbaar voor mij: niet alle popmuziek blijkt bij nadere beluistering koosjer te zijn
Misschien er nog één liedje uitlichten: So like Candy - één van de mooiste nummers over mislukte liefde, die ik ken
Blijft de vraag: waarom het zo moeilijk maken voor de luisteraar, herr Costello? Zou het wat te kunnen maken hebben met die roos op de cover? Een soort "geheime" liefde tussen luisteraar en artiest? Ja - laten we daar vanuit gaan
Bijna 10 jaar na je unieke beschrijving van dit album Zachary, derhalve hier een quote van je hele tekst (dit verdient grotere aandacht!), mijn respons op je vraag "waarom zo moeilijk maken voor de luisteraar?" Ik meen te denken dat hij het uiterste verlangt van zijn luisteraars. En dat mag hij, als muzikaal genie, muzikale duizendpoot.
Na jaren dit album weer eens beluisterd en het klinkt nog briljanter dan het al was. Rijk aan melodie, zijn stem kent geen grenzen en tekstueel spitsvondig en immer urgent.
Het gaat mijn top 10 binnen denderen, dat staat vast, hoewel nog geen idee wie hiervoor moet gaan wijken...
0
geplaatst: 6 januari 2020, 16:27 uur
Redelijk schizofrene plaat van Costello . Vol met geluiden en erg druk . Wie daardoor heen luistert pakt toch wel degelijk mooie songs mee. Ik draai hem niet al te vaak omdat ik er echt moe van wordt. Maar als ik hem dan weer opzet dan toch wel met volle aandacht en dan komen nummers als After The Fall en Broken prima uit de verf .Blijft een intrigerend ventje die Elvis . 3 sterren voor deze
0
geplaatst: 18 oktober 2020, 22:20 uur
Bij het naderende verschijnen van een nieuwe Costello 1 van zijn favoriete albums weer eens beluisterd. Door menigeen verguisd maar ik vind het nog steeds een briljant album: Costello haalt hier muzikaal alles uit de kast. Is het druk en over geproduceerd? Misschien maar het is vooral een met veel liefde voor muziek gemaakt album. Costello ademt muziek, is muziek en (derhalve uiteindelijk) getrouwd met een muzikante. Dit album is daar getuige van. Luister alleen maar eens in 1 adem naar After the Fall, Georgie and Her Rival en So Like Candy. En vandaar uit door naar Interlude: Couldn't Call It Unexpected N°1, Playboy to a Man en Sweet Pear. Het gaat alle kanten op maar het enige dat je kunt zijn is nederig en gelukzalig met deze kakafonie.
0
geplaatst: 7 april 2021, 22:20 uur
Ik heb de CD al lang in huis, maar ik vind hem altijd maar moeilijk pakken. Niet echt toegankelijk en nogal wisselvallig en daarom blijft het ook niet hangen. Tijdens thuiswerken draaien helpt daar ook al niet aan mee.
In ieder geval 1 waardeloos nummer het al meermaals genoemde Playboy To A Man, 1 prachtige ballad Broken en nog wel 2 sterke nummers als So Like Candy en de opener The Other Side Of Nummer.
Maar alweer ga ik er nog geen punt aan hangen, maar nog maar eens een keer of 5 draaien.
In ieder geval 1 waardeloos nummer het al meermaals genoemde Playboy To A Man, 1 prachtige ballad Broken en nog wel 2 sterke nummers als So Like Candy en de opener The Other Side Of Nummer.
Maar alweer ga ik er nog geen punt aan hangen, maar nog maar eens een keer of 5 draaien.
0
geplaatst: 21 juli 2024, 15:26 uur
Een beetje vermoeiende plaat maar wel een paar mooie nummers so like Candy, the order side of Summer en broken.
0
geplaatst: 21 juli 2024, 17:58 uur
Dit album bevat inderdaad een aantal mooie nummers (zeker The Other Side of Summer, So Like Candy, Couldn't Call It Unexpected N°4 en Sweet Pear) maar ook enkele mislukkelingen die het niveau naar beneden halen (wat ik eerder zei, wat bezielde Elvis Costello om die hierop te plaatsen?). Inderdaad ook overgeproduceerd.
* denotes required fields.
* denotes required fields.