Elvis Costello - When I Was Cruel (2002)

Zeker een aandader het lied alibi alleen al verdient een aankoop van deze cd. Ken weining nummer die zo veel kracht als dit uitstralen

Elvis Costello heeft een handig marketing instrument.

Waar menig popgroep/artiest bij iedere release rond de tafel gaat zitten met stylist, reclamemakers, hype-makers, ... legt Costello steeds zijn troeven op tafel: liedjes!

"45" zou Costello's liefdesverklaring aan popmuziek kunnen zijn. In dat nummer schetst hij de levensloop van een (verloren?) generatie, dit alles aan de hand van een - jawel! Goed geraden - 45-toeren plaat.

In feite is Costello's oeuvre één grote "je 't aime" aan de popmuziek. Een clowneske plaat met scherpe randen ("Spike"). Een coverplaat mét cajun, blues & feestmuziek ("Kojak Variety").

Goddank is éénvormigheid een spook ten huize van Costello. Soms krijg ik zure oprispingen wanneer ik weer iemand met opgegeven vinger hoor doceren: "Schoenmaker blijf bij je leest!"

Dus: een mens mag zijn werkterrein niet aftasten op zoek naar nieuwe horizonten? Costello doet het dus wel - soms magistraal, andere keren nét dat tikje minder. Ik ga eerder juichen voor een halfmislukte poging om te vernieuwen, dan een geslaagde poging herkauwen.

Costello gaat hier aan de slag met Arabische muziek ( 15 petals ), grimmige R&B ( Spooky Girlfriend ), ... én toch blijft het vintage Costello.

Volgens mij slaagt hij daarin, omdat hij andere genres serieus neemt - en niet om opportunistisch "kijk-eens-hoe-breed-mijn-smaak-gaat" te scoren bij politiek correcte ingestelde medeburgers.

En waarom neurie ik toch zo vaak het nummer Tear off your own hat, it's a doll revolution

Van alle 4 sterren of hoger albums van de heer Costello was de gewenningsperiode van When I Was Cruel het langst. Lange tijd zwerfde hij rond de 3 / 3,5 ster maar langzaam kwam de magie van dit album bovendrijven.

De sound van dit album ligt dicht aan tegen het rauwe Blood & Chocolate maar is iets gepolijster. Ook wordt er meer met andere genres gestoeid dan zuiver rock. Af en toe een toefje R & B, wat samples hier en daar, geregeld wat blazers (hier in tegenstelling tot op Punch the Clock wel goed te verteren.) en het op Arabische leest geschoeide 15 petals.

De iets mindere (maar zeker niet slechte) nummers Daddy Can I Turn This ? en My Little Blue Window zorgen voor de twijfel of dit album 4,5 of 5 sterren waard is. Het matige Oh Well zorgt voor een 4,5

Moeilijk door te kauwen plaat, zoveel is me ook al duidelijk. Ik geef voorlopig slechts ***1/2, maar beloof om ze toch iets vaker te gaan beluisteren, en wie weet... ??

Je kunt iets eeuwig herbeluisteren, dit is de Costello plaat die me misschien het minst van allemaal bevalt. Ik hoor weinig echt goede songs, en de productie is me te druk. Ik ben een grote Costello fan, maar Costello's oeuvre is zo groot en vooral zo gevarieerd, dat niet elke fan ALLES goed kan vinden; Onmogelijk, denk ik.
Deze is niet echt mijn ding, dat was me al eerder duidelijk.

En waarom niet? Waarom zou er nIemand zijn die even gevarieerd van verschillende muziekjes houdt als meneer Costello zelf?

Hoe je jezelf een grote Costello fan kan noemen maar dit album niet eens met een voldoende kan waarderen is mij een raadsel. We zijn het dus alweer niet eens hè.

Ik hoor het album nu voor het eerst. Vind het meteen van begin tot eind goed. Van het nummer When I Was Cruel No. 2 had ik vorige week nog een magistrale live uitvoering bij Later with Jools gezien op dvd. Schitterend hoe hij dat nummer daar live heeft gebracht.

Sterke plaat van Costello. In tegenstelling tot de anderen in dit topic ken ik vrijwel niets van deze man (alleen Elvis Costello - The Very Best Of (1990) ) en heb ik dankzij een collega kennis gemaakt met deze plaat. Het is een sterke collectie songs, die zich wel kenmerkt door weinig uitschieters (naar boven én naar beneden). De zeer warme productie vind ik een pluspunt van deze plaat.

Mijn favorieten zijn 45, Spooky Girlfriend, Tear Off Your Own Head, Alibi en My Little Blue Window.

Sjongejonge, Elvis is hier weer lekker op dreef zeg.

Wat een heerlijk gedreven donkere plaat.

Staat op mijn netvlies dat Elvis Costello "When I was cruel" live bij Barend & Van Dorp bracht, gitaar en een rij effectpedalen, en misschien een hoedje. Wat mij betreft het hoogtepunt van 's mans oeuvre.

Dit is een van Elvis beste platen. Komt dichtbij Blood and Chocolate en Spike, waarmee meteen gezegd is in welke hoek de muziek op When I was Cruel zit. Want zoals bekend is Costello een beetje manusje van alles (zijn echte achternaam is dan ook MacManus) die zich net zo makkelijk met new wave als met country, jazz of klassiek bezig houdt.
Een nummer als Alibi roept iets op van de sfeer van zijn onvergetelijke I want you dat op Blood and Chocolate stond. Dezelfde adembenemende intensiteit hoewel I Want You qua tekst nog een stuk sterker blijft.
Ook geslaagd is het titelnummer, dat een beetje R&Bachtig overkomt met een minimaal sampletje van een sexy vrouwenstem die het hele nummer herhaald wordt.
Daarnaast ook donkere dreigende nummers als Dus met een lekker ontregelende gitaarsolo. Dust komt zelfs nog een keer terug even verderop in een andere versie met blaasinstrumenten erbij. Ook heel mooi.
Grappig is dat er ook een paar nummers op staan die zo uit zijn begintijd lijken te komen, zoals 45 en Daddy can I turn this?
Op Episode of Blonde gaat Elkis een potje rappen, begeleid door zijn lekker opzwepende band en een mooi gezongen refrein tussen de praatteksten door.
Het werk van Costello kende na deze plaat een wat mindere periode, hoewel The Delivery man ook niet slecht ws. Maar met zijn vorig jaar verschenen National Ransom moet hij zijn fans toch wel weer overtuigd hebben van zijn bijzondere kwaliteiten als songschrijver en componist.

Ik ken zo'n beetje alle platen van Costello, en er zitten een aantal geniale tussen en heel veel die erg goed zijn. Maar tussen mij en when I was cruel is er (nog) niets ontstaan. Het begint met het aardige 45, een leuk nummer, maar daarna begint de boel onsamenhangend en soms irritant indringend te klinken. Zijn vaak mooie stem met Liverpoolse tongval is soms irriterend schel en knarsend. Misschien moet ik de cd weer eens uit de kast pakken en in de herkansing doen, maar ik pak toch liever almost blue, get happy, king of America of zijn platen van de laatste 5 jaar.

Vanaf medio jaren 90 kreeg ik t wat zwaar met mijn waardering voor EC. Daarvoor was alles 'blind' goed.
Het kwam op mij over alsof hij het pop/rock idioom wat probeerde te verruimen, verlaten soms en dat zijn songcreërende kwaliteiten daardoor wat gingen zwalken. Privé-besognes raakten dit proces wellicht ook.
Hij heeft sindsdien voor mij nog een aantal keren raak geschoten met separate songs, nauwelijks meer met complete albums.

Dat deed hij wel, voelbaar en vrijwel direct, met zijn collaboratieplaat met The Roots en met dit exemplaar.
Tekstueel zeer goed op dreef (dat aspect heeft hij zelden verwaarloosd) en muzikaal boeiend, donker inderdaad, soms spaarzaam, soms vol, maar voor mij altijd gepast. Mooie nummers, goed geproduceerd, een hoogtepunt uit zijn oeuvre! Stond al snel op 5* en dat staat ie voor mij nog steeds.

Bij dit album ervaar ik wat ik bij bijna alle Costello-albums ervaar: te goed om je tot verzamelaars te beperken, maar altijd wat mindere nummers om de albums volledig te willen. De albums die ik in het geheel erg sterk vind, zijn 'All This Useless Beauty' en 'Painted From Memory'. Dat neemt niet weg dat Costello volgens mij tot de hele groten behoort.

De Barend en Van Dorp performance van het titelnummer is verwijderd van Youtube zag ik.

Maar wat nou als we die nog eens willen kijken dan.

Elvis Costello - When I Was Cruel - YouTube

Staat er weer op gelukkig.

Opvallend dat hij op het album en bij de Jools Holland performance de dikke distortion met vibrato effect niet hanteert.

Voor mij dan ook duidelijk de beste versie van het nummer.

De Barend en Van Dorp versie.

EC bij Barend en Van Dorp, volledig aan me voorbij gegaan. Bovenal een fantastische versie van het nummer!

'Episode of Blonde' blijkt erg lekker te zijn tijdens een rondje hardlopen. Vaak op repeat gezet en nu mijn favoriete nummer van dit album. De overgang van de praatteksten naar het refrein en visa versa vind ik heerlijk. De tekst overigens ook. Enige smetje vind ik de fade out.

Neen, wordt ook nooit iets tussen mij en deze plaat.
Te ruw, rauw in zijn geheel. Te weinig melodieus.
Enkele uitschieters maar voor de rest toch middelmaat.
Geef mij maar Imperial Bedroom, die is van begin tot einde geniaal.