U2 - Under a Blood Red Sky (1983)

Ik heb het volgens mij al eens eerder aangegeven, de geluidskwaliteit en dynamiek van het Countdown concert van mei 1982, is vele malen beter dan dit album. Helaas moeten we het doen met (inferieure) YouTube fragmenten van het concert in 't Heem, maar deze moeten eigenlijk nog eens fatsoenlijk worden uitgebracht. Misschien dat dit lastig ligt qua rechten tussen Island en Veronica?

Ik ben dat met je eens. Het viel me destijds al op dat de geluidskwaliteit van die live-single een stuk beter is dan die van dit album. Het was ook een wervelend optreden, dat ook mij een fan van de band maakte. Ik zou het zeer toejuichen als dat gehele concert nog eens op een geluidsdrager wordt uitgebracht.

Rechten? Tja, die live-single staat ook op de deluxe-versie van October. ik zou me kunnen voorstellen dat Veronica het alleen maar als promotie zou kunnen beschouwen, maar wie ben ik? Bovendien is het Veronica van nu wel een heel ander beestje dat dat van toen...

https://youtu.be/nXyL3rJtS7Q

Deze gisteren weer eens uit de vinyl mottenballen gehaald en ik ben plezierig verrast moet ik bekennen. Dit live album klinkt veel beter dan ik mij herinner, ik heb nu wel een betere stereoset dan in de jaren 80 maar toch. Misschien heb ik later alleen de CD versie gedraaid en ik was er op een gegeven moment ook wel klaar mee omdat het zoveel gedraaid werd overal. De tijd is vriendelijk voor dit mini-album geweest want ik heb er weer lekker van genoten zoals het hoort. Heeft zelfs een paar keer op repeat gestaan en dat is al een hele tijd niet meer gebeurd.

Met War was U2 eerder dat 1983 definitief doorgebroken in Nederland, nadat de KRO, Veronica en Oor en zelfs de Hitkrant voor de nodige reuring hadden gezorgd. Dit was een groep die iedere tiener kende. In mijn omgeving konden zowel de kakkers in hun poloshirts als de hardrockers in hun spijkerjasjes dit waarderen; achteraf gezien dubbel verrassend. En plotseling was daar Live "Under A Blood Red Sky".

Toen deze gloednieuwe mini-elpee voor de prijs van een EP in de bakken belandde (dat zal in november 1983 zo'n vijftien gulden zijn geweest), vond ik dat een koopje. Acht nummers! Zeker omdat de tv-registratie van het concert in Red Rocks op tv was geweest, wat grote indruk had gemaakt op mijn vriendenkring. Wát een energie ging uit van deze frontman, wát een gitaargeluid, wat een heerlijke ritmesectie! De in het zwart geklede Bono, intens contact zoekend met het publiek? Onweerstaanbaar.

Zijn contouren zijn herkenbaar in het label, middenin het zwarte vinyl. Wie de plaat opzette, werd nogmaals aan die concertfilm herinnerd.
Als liefhebber van scheurende gitaren ging mijn voorkeur uit naar de vlotte nummers waarin The Edge zijn zes snaren liet ronken; te weten I Will Follow, The Electric Co en New Years Day, maar zelfs het langzame "40" won mijn hart met het luid meezingende publiek.

Anders dan de concertfilm en hoes doen vermoeden bleken slechts twee nummers afkomstig van dat optreden, met twee opnamen van een ander Amerikaans concert. Kant 2 was "gewoon" voor Rockpalast opgenomen.
De muziek was extra verpletterend dankzij de vette productie van Jimmy Iovine, wiens naam ik kende van zijn werk voor Bruce Springsteen. Hoeveel steviger klonk de band hier dan op de eerste drie studioplaten... Dit was alweer een stap voorwaarts voor een band die toch al zo goed was. Een ware livesensatie.

Een collega raadde mij gisteren opnieuw Bono's boek 'Surrender: 40 Songs, one story' (2022) aan. "Zelfs iemand die niet van U2 houdt, móet dit lezen!' zei hij enthousiast. "Hij heeft veel zinvols te melden!" Ik heb het vanmiddag besteld, want ik ben makkelijk over te halen als het om deze groep gaat, al zou ik vanaf 1988 minder enthousiast zijn over hun muziek.
Bij het lezen eerst eens kijken welke nummers van hun eerste drie studioplaten van een diepere laag worden voorzien, want dat achter de teksten verhalen schuilen, wordt me bij het beluisteren van deze acht klassieke nummers wederom duidelijk.

Toch wel weer een EP die in de loop der jaren wat ondergeschoven is geraakt hier ter huize. Ik vond hem terug in de kringloop op cd, in prima conditie en heb hem meegenomen voor in de auto. Destijds het vinyl nooit vervangen, geen idee waarom niet. Hij speelt al de hele week in de auto en zelfs mijn beste helft , die niks met U2 heeft, heeft hem nog niet eruit geknald. Kreeg zelfs de opmerking ; ow, dus ooit waren ze wel goed ?. En dat waren ze natuurlijk ook. Jonge honden , met de wereld aan hun voeten, klaar om te veroveren met hún ontwapenende rock. Over het verval in de latere jaren is al veel gezegd. Soms terecht , maar ik ga er ook maar een beetje vanuit het te maken heeft met het verschuiven van je persoonlijke smaak. Voor deze korte, maar krachtige plaat geef ik 5 sterren en da’s misschien iets teveel van het goede , maar daarbij zit zeker een halve nostalgiestem.

Met (originele CD) of zonder (de latere heruitgaven) het citaat van Send In The Clowns in The Electric Co?

OK, nou word ik nieuwsgierig. Ik heb zowel de originele LP als de originele CD en bij mijn weten hebben die allebei die toevoeging waarop Bono 'I love the crowd' zingt op de melodie van 'Send in the clowns'. Begrijp ik dat latere CD-versies van dit album dat niet hebben? Nooit eerder gerealiseerd. Maar ik begrijp uit diverse bronnen op internet - zoals het Steve Hoffman Forum en de Wikipedia-entry over die song - dat de erven Sondheim later bezwaar hebben gemaakt tegen het gebruik van het nummer. Zo zie je maar, soms is het goed om keus te hebben uit verschillende geluidsdragers. Ben benieuwd hoe dat is op streamingdiensten - die kiezen meestal voor de laatste remaster.

Op mijn heruitgave op zowel vinyl en cd is dat stukje eruit geknipt inderdaad. Op de originele releases niet uiteraard Al weet ik niet zeker meer of ik van die laatsten de cd nog wel heb...

Iets na deze release begon in mijn inner en outer circle een TDK-cassette rond te zingen: het legendarische concert in Dortmund (1984). Zo’n tape met handgeschreven label, soms al wat krakerig van het eindeloos kopiëren. Later kocht ik ook Under a Blood Red Sky, maar eerlijk gezegd voelde die altijd wat braaf – zowel de band als het publiek – vergeleken met de rauwe energie van die Dortmund-tape. Eigenlijk heeft U2 qua performance en setlist nooit meer kunnen tippen aan die 1984-tour, al waren de shows in De Kuip tijdens de Zooropa- en Popmart-tour op hun eigen manier natuurlijk ook indrukwekkend. Concert met BB King eind jaren 80 heeft weinig indruk gemaakt, daar weet ik niet zoveel meer van..

O, dat concert ken ik niet?!

check: https://www.youtube.com/watch?v=94E4xKqVKi4&list=RD94E4xKqVKi4&start_radio=1