Jennifer Warnes - Famous Blue Raincoat (1986)

Voor de liefhebbers van muziek van Leonard Cohen is dit album wellicht een aanrader. First We Take Manhattan werd ook regelmatig op de Nederlandse radio gedraaid. Ik meen zelfs dat het een hitje was, maar weet dat niet helemaal zeker. Op 2 nummers van dit album zingt ze samen met Leonard Cohen.
Jennifer Warnes is in Nederland vooral bekend vanwege haar duetten met Joe Cocker (Up Where We Belong) en Bill Medley (The Time of My Life).

En van dit album dus. Een waardige ode aan de maestro.

Als kind werd ik doodongelukkig van dit album. Zo erg dat mijn ouders het niet meer op durfde te zetten. Twintig jaar later moet ik toegeven dat het een heel aardige vertolking van Cohen nummers is. Toch hoor ik hem liever zelf zingen, hoewel zingen. Ik hoor Cohen liever dan Warnes.

Inmiddels vaker naar geluisterd sinds ik de 20th anniversary edition heb. Sommige nummers zijn zeker geslaagd en andere wat minder maar de opnames van alle nummers zijn echt super. Vooral de titel track is erg mooi uitgevoerd

Ik probeer covers van Leonard Cohen-nummers meestal te vermijden, zeker als ze van mijn favoriete album ("Songs Of Love And Hate") komen. Er is toch niemand die ze beter doet dan Cohen zelf. X-Factor winnares Lisa moet zich schamen voor haar waardeloze poging.

Jennifer Warnes lukt het ook niet om de nummers beter te maken dan ze al waren, maar "Famous Blue Raincoat" vind ik desondanks wel een zeer geslaagde CD. 'First We Take Manhattan' is prima uitgevoerd, met hulp van gitaarvirtuoos Stevie Ray Vaughan. 'Famous Blue Raincoat' en 'Joan Of Arc' (duet met Cohen zelf) zijn waanzinnig mooi en voor mij de hoogtepunten.

'Song Of Bernadette' was voor mij totaal onbekend (tekst geschreven door Cohen en Warnes), maar het is een mooi nummer en doet me vreemd genoeg wat denken aan de latere Joni Mitchell. Alleen 'Bird On A Wire' en 'A Singer Must Die' zijn voor mij minder geslaagd.

Mooi album dit. Jennifer Warnes geeft een geheel eigen draai aan de liedjes van Leonard Cohen en over het geheel genomen is het een zeer geslaagde poging. A Singer Must Die is minder geslaagd, maar Joan Of Arc daarentegen is wonderschoon.

Als er een zangeres gerechtigd is om de nummers van meester Cohen te bewerken en uit te voeren, dan is het wel Jennifer Warnes, die al van vroege tijden op de albums van Leonard meezong. Prachtige stem die heel goed past bij de donkere kleur van Cohen. Niet alle bewerkingen weten mij ook evenzo te overtuigen als door Cohen zelf, maar opener Manhattan en Joan of Arc zijn zekers mooi uitgevoerd. Als geheel is het een aangenaam album om naar te luisteren, al zou de productie m.i. wel wat helderer gemogen hebben en de musici iets meer met overtuiging. Edoch de stem van Warnes is heel mooi.

Ik vond de productie juist prachtig op deze cd.

Cohen is als performer en zanger waardeloos, dus covers zijn meer dan welkom. Het titelnummer en First We Take Manhattan zijn uitstekend. Van I Came So Far For Beauty bestaat een veel betere versie, t.w. die van Stina Nordenstam.

Globaal genomen een plaat die wat te braaf is, te veel kabbelt. Aan dat laatste euvel herkent men natuurlijk de hand van de "meester"...

Ik vind Cohen eigelijk toch wel de beste performer van zijn liedjes, ook beter dan Jeff ja.
Hm, ik heb jou nog verzonnen.

Jennifer Warnes is een uitstekende zangeres. Dat laat ze ook horen op "Famous Blue Raincoat". Daarnaast bevat deze plaat prima liedjes, waaronder die van Leonard Cohen. Maar het klinkt allemaal iets te braaf en er wordt eigenlijk nergens buiten de lijntjes gekleurd. Op de openingstrack ben ik nog enigszins verrast door het gitaarspel van Stevie Ray Vaughan, maar ik moet echt moeite doen om de hele plaat mijn aandacht erbij te houden. Dit is zeker niet slecht, maar voor mij persoonlijk niet spannend genoeg.

Album sinds lange tijd maar weer eens op de draaitafel gelegd. Jennifer Warnes laat een ode horen aan haar 'mentor' Leonard Cohen. Met haar prachtige stem laat ze de songs voorbij komen die zo vertrouwd klinken. Vertrouwd als je het werk van Leonard kent. Voor mij een feest van herkenning en erg smaakvol en integer uitgevoerd. Prachtalbum.

Als tiener heb ik via dit album Leonard Cohen leren kennen. Misschien heb ik daarom wel een zwak voor dit album.

Jennifer Warnes heeft een hele prettige stem en album is goed geproduceerd.
Niet elk nummer is een verbetering t.o.v. het origineel. Hoogtepunten voor mij zijn: "First we take Manhatten", "Famous Blue Raincoat" en "Joan of Arc".

Ook alweer een album wat ik al jaren bezit , maar in de loop der tijd eigenlijk was vergeten. Niemand doet Cohen beter dan Cohen zelf , maar Warnes doet een prima poging. Uiterst smaakvol en met respect voor de meester slaat ze zich kranig door een wel wat veilige selectie songs heen. Geen Halelujah is een verademing voor een keer. Voor de rest prima uitvoeringen met prima muzikanten in de gelederen. 4 sterren

Hallelujah was toen nog niet zo bekend e n onvermijdelijk als tegenwoordig, dat scheelt. Het nummer was in 1987 pas drie jaar oud en het was natuurlijk een 'groeinummer' dat pas in de 21ste eeuw bekend werd dankzij de talloze covers.
Ik kende destijds wel een paar nummers van Cohen, maar ben, net als Robje1968 juist door dit album het Cohen-universum in gezogen en bezit inmiddels vrijwel al zijn albums. Maar hier begon het dus mee, en dat kleurt je herinnering en waardering voor zo'n album natuurlijk in uiterst positieve zin.
Het zijn smaakvolle versies geworden, wellicht een beetje braaf en binnen de lijntjes, maar ik vind het allemaal heel mooi gedaan, ook nu ik de originelen ken. En dat Cohen zelf meezingt op Joan of Arc geeft aan dat dit project de zegen van de meester heeft meegekregen.