Sufjan Stevens - Seven Swans (2004)

Deze heb ik in januari aangeschaft, en het is een fijne plaat voor de kille eerste maanden van het jaar. De lente begint ondertussen langzaam vorm te krijgen en ik denk dat Seven Swans daar ook nog wel wat draaibeurtjes in krijgt Intieme stem en prachtige banjo/gitaar. De teksten zijn hier en daar wat belijdend, maar verrassend genoeg kan ik er prima een draai aan geven.

The Dress Looks Nice on You is toch wel het mooiste kleine lieve liedje van Sufjan. Verder vind ik dit album tekstueel wat eenzijdiger, hoewel het overduidelijk is dat deze man z'n vak verstaat. De laatste twee nummers zijn dan ook wonderschoon. In z'n oeuvre een ideale hap lucht, deze Seven Swans.

Mijn favourite plaat van de grote Sufjan Stevens.
Alles klopt. Heerlijk sferisch en prachtige liedjes.
Soms klein, soms bombastisch. De extremen worden opgezocht maar nooit overtreden.

Ook vanwege de wat toegankelijkere lengte hoor ik deze liever dan bijvoorbeeld een Illinoise.

Ik keer minimaal eens per maand terug naar dit album, al bijna 10 jaar lang!! Dit is wat mij betreft een echte klassieker die zich kan meten met de beste platen ooit gemaakt.

Zo lyrisch over dit album, echt buitencategorie!

En dan toch niet in je top 10?

Dan hadtie in de tussenliggende 2 jaar minstens nog 2x zichtbaar over moeten borrelen van entoesjasme ........

Hele fijne plaat trouwens. Een van de beteren van die ik in de afgelopen 10 jaar voor m'n respektievelukke jaardagen gehad heb.

Vooral jammer van A Good Man is Hard to Find. Dat nummer heeft zulke mooie strofen, maar wordt echt verpest door zulk lelijk refrein.

Hier is A Good Man Is Hard To Find te lezen.

Wat een prachtig album om de zomer mee te beginnen. Sferisch, broeierig en zeer veel om te ontdekken. Heerlijk !

De banjo geeft dit album een mooie landelijke en melancholieke sound. Niettemin is dit wel zo'n plaat waar één van de nummers er met kop en schouders bovenuit steekt. Het titelnummer is meesterlijk! Dé compositie waar de bijbelse teksten daadwerkelijk resulteren in een nummer van bijbelse proporties.

Op het eerste gehoor ben ik niet echt onder de indruk van deze plaat van Sufjan en ik betwijfel of het meer luisterbeurten nodig heeft. Bij illinois had ik al meteen het gevoel dat het kon groeien ondanks dat ik ook aan dat album moest ''wennen''.
Dit is me iets te ''kaal''. Totaal niet slecht of iets in die richting alleen het pakt me ( nog) niet.

De kleine liedjes van Sufjan zijn meestal allemaal schoon alleen hier hoor ik het net iets te weinig

Een 6 vind ik te laag voor dit album en een 7 te hoog.
Maar ik geef m t voordeel van de twijfel

Petje af voor deze man. Wat is dat toch een pracht- en rasartiest. Hier kan ik naar blijven luisteren, er valt altijd wel wat te ontdekken.

Nadat ik bovenstaande bericht in 2012 volgens mij bij het verkeerde album heb geplaatst en ik 6 jaar geleden van mijn Sufjan-geloof ben gevallen, ben ik nu bezig met een herwaardering van zijn muziek. Seven Swans was als eerste aan de beurt.

De liedjes zijn mooi geschreven maar op Abraham en The Transfiguration is hij volgens mij gewoon een bijbelvers aan het voorzingen. Sommige nummers voelen meer als een mantra of psalm. In dit oudere werk mis ik de persoonlijke touch van de maker. Ik hoef nu morgen niet meer naar de kerk, maar verder heeft dit album me weinig te bieden

Van je geloof vallen vind ik respectabel. Het getuigt - halleluja! - van voortschrijdend inzicht. En van de verdere ontwikkeling van je muzieksmaak. Je loopt wel de kans dat kerkse ouderlingen met de bijbel in de hand bij je aanbellen om je te herinneren aan gods onfeilbaarheid. Ook ik ben een afvallige maar ik vind dit bezonken album desondanks nog steeds erg mooi. Evenals Illinois en Michigan. De rest niet (meer).

Je moest eens weten...
Discutabele mening. Religie en geloof zijn niet hetzelfde als het menselijk instituut dat ermee geässocieerd wordt. Wat ook wel blijkt in Seven Swans.

Maar goed! Er is nog tijd. In de tussentijd spoor ik u aan meer en vooral beter te luisteren...

De toonzetting en summiere inhoud van je reactie vind ik nogal betuttelend. Dit album ervaar ik als een overtuigende weergave van Stevens invulling van zijn geloof. De sobere instrumentatie en productie benadrukken dat. Het is daarom mijn favoriete album van Sufjan dat ik vanaf de release regelmatig beluister. Het verschil tussen oprecht geloof en de kerk als instituut is mij overigens uit eigen ervaring meer dan bekend. Heb je verder nog iets zinnigs te melden over de muziek en teksten op deze serene prachtplaat?

totaal gemist, maar dankzij de release radar: er is een deluxe van Seven Swans met twee nieuwe nummers!

Sufjan Stevens Announces Seven Swans 20th Anniversary Reissue | Pitchfork

Ik vind het waanzinnig jammer dat het prachtige nummer 'Borderline' niet is opgenomen op deze nieuwe release

Bijna 8 jaar geleden:


Door de laatste berichten hier vandaag weer eens opgezet. En, volgens mij en naar ik hoop, is deze dag ook een start van een zonnige periode (die lang mag duren).

En ik luister naar In the Devils Theory en meteen komt de muziek weer binnen. Het is misschien ook al wel weer 8 jaar geleden dat ik naar dit album luisterde. Grootse periode van Sufjan. En wat een mooie hoes.

Hè hè.. de zomer.. Daar is tie dan…

Muziektips komen soms op onverwachte momenten en via onverwachte personen aanwaaien. Rond 2010 was het een bekende van slechts 15 jaren met oortjes in. ‘Wat luister je?’ wilde ik weten, waarop ze mij een oortje leende. Ik hoorde ingetogen, bijna sprookjesachtige muziek, drijvend op een banjo en later een tweetal vrouwenstemmen: All the Trees of the Field. Dit van iemand met de voor mij rare naam Sufjan Stevens. Kort daarna heb ik Seven Swans zelf aangeschaft, verbaasd over de muziekrijpheid van tipgeefster.

Sinds een half jaar bezit ik een tweede cd-exemplaar – de eerste uitgeleend en nooit terug gekregen – en ben blij dat ie weer terug is. Ingetogen met vooral banjo en een enkele keer drums en elektrische gitaar of toetsen. Qua sfeer deed het me denken aan Nick Cave en meer nog aan Shearwater, de groep waarmee ik rond diezelfde periode kennismaakte. Net als bij die namen zitten in de sfeer en teksten verwijzingen naar het Hemelse, waarvan iets lijkt af te dalen in de muziek.

Ik draai ‘m zo af en toe. Nooit helemaal, dat is een te lange zit; maar de eerste helft is net zo heerlijk als de tweede, vanaf track 7 (heb de cd met twaalf tracks). Mooie luisterliedjes die Stevens een enkele keer drukker inkleurt. Alleen met het semi-instrumentale Sister heb ik minder, maar als slot van de eerste helft toch aardig. Favorieten kiezen is dan ook lastig, maar het afsluitende The Transfiguration is een pareltje.

Overwegend dromerig en toch zeker niet slaapverwekkend. Qua genre op de grens van folk en alt.pop. Qua sfeer tussen aarde en hemel, die in het laatste nummer neerdaalt. Muziek waarvan ik van tijd tot tijd hemelwee krijg.