BADBADNOTGOOD - IV (2016)

Zeer pijnlijk voor de gasten van BBNG dat dit album een kleine twee maanden voor de release al online gelekt is. Daar gaat hun voorverkoop...

Wat is Time Moves Slow (met Future Islands' frontman Sam Herring) toch een heerlijk nummer. Ik ga me op deze zaterdagochtend op de rest storten. Verwachtingen: hooggespannen.

Ik wist dat ik die stem van ergens kende!

Oei, dit klinkt toch wel heel fijn.

Dat de Canadese jazzband BADBADNOTGOOD van vele markten thuis is, weten we sinds hun verleden jaar verschenen samenwerking met de hiphop-legend Ghostface Killah. Maar denk vooral niet dat we hier te maken hebben met een veredelde begeleidingsband. Ook op hun eigen platen geeft BBNG blijk van eindeloze fantasie en een hekel aan hokjesdenken. Case in point is IV, hun nieuwste boeboeleke.

Het slopen van alle comfortzones van de jazz zonder ze te verwerpen, de verkenning van de sonische mogelijkheden van zoveel mogelijk verschillende muziekgenres, en het hand in hand gaan van speels en spannend, dat is kort uitgelegd hoe BBNG IV klinkt. In een klein uurtje (maar het lijkt veel korter dan dat, altijd een goed teken), slaagt dit olijke viertal erin een gevoel van avontuur en onbeperkte mogelijkheden op te roepen, om zich daar vervolgens niks van aan te trekken en vrolijk verder mooie muziek te maken. De vanzelfsprekendheid waarmee BBNG negeert wat jazz is of zou moeten zijn, is simpelweg ontwapenend en maakt ze aangenaam toegankelijk voor iedereen behalve de allergrootste jazz-haters.

Mensen die Sour Soul tot het beste werk van 2015 vonden behoren, zullen misschien teleurgesteld zijn dat alleen Hyssop of Love (met raps van Mick Jenkins) duidelijk naar die plaat refereert. Veel hiphopinvloeden telt IV dus niet. Wat je wel op je bord krijgt: flirts met ambient (And That, Too), alternative rock (Lavender), en zelfs kamermuziek (Cashmere) en wiegeliedjes (Structure No. 3). Hoogtepunten van het album zijn Time Moves Slow en vooral In Your Eyes, met invloeden uit jaren ’50 pré rock ‘n’ roll-popballads, wat fantastisch goed uitpakt. Sowieso is het hele plaatje uitermate sfeervol, ook wanneer tijdens het titelnummer en Confession Pt. II de chaos-jazz weer opduikt. Nu heb ik alleen Speaking Gently en Chompy’s Paradise niet genoemd, maar geen paniek, ook dit zijn sterke nummers.

BADBADNOTGOOD IV is een album dat binnen de kortste keren klinkt alsof ie al jaren in je collectie zit, maar tegelijkertijd iets ongrijpbaars blijft hebben. Geloof dus vooral helemaal niks van de bandnaam.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Hyssop of Love klinkt als een fijne leftover van Sour Soul. Maar het absolute prijsnummer hier is overduidelijk Time Moves Slow, wat een prachtig liedje zeg.

Verrekte lekker jazz-album!

Niet veel met BBNG te maken deze post, maar toevallig zag ik deze week een video van Future Islands live bij Jools Holland, jezus, die Sammeman kan zo bij een deathmetal-band aan de slag, zie 3 min 19........heerlijk zo een bevlogen zanger te zien trouwens........

Erg rustgevend, dit, op de een of andere manier.

Het aantal bovengemiddeld opvallende nummers ligt ook hoger dan op het gros van de albums.