Eli "Paperboy" Reed - My Way Home (2016)

Ik heb al geluisterd en het album stelt me niet teleur. Rhythm and blues en rock and roll liefhebbers opgelet! Voor te beluisteren tot de release-datum via deze link:
First Listen: Eli Paperboy Reed, 'My Way Home' : NPR

Op 10 juni spoed ik me naar de platenzaak, want ik wil dit graag over mijn speakers horen natuurlijk!

Een plaat die bij mij binnenkomt. Deze eerste beluistering is te vroeg voor een waardering, wel geniet ik met volle teugen. Zeer geinspireerd. Eli zingt met een rauwe stem die vanuit zijn tenen lijkt te komen. Soul, gospel, rock 'n roll, allemaal met evenveel passie gebracht. Otis Redding is niet ver weg. Heerlijk

Mee eens. Heb hem leren kennen met het verrassende Roll With You uit 2008. Daaruit sprak al een hoop talent en toewijding voor southern soul genre. Hij heeft ook een tijdje in Clarksdale Mississippi gebivakkeerd om de hele cultuur eromheen te leren kennen. Hoewel hij gewoon uit Boston komt klinkt hij als een echte southerner. De eerste beluistering van dit album belooft erg veel. Op Altcountry krijgt hij alvast de volle mep. Pagina niet gevonden « ALTCOUNTRY.NL

Heb het album al een week in huis, en de conclusie is dat het van het niveau van het tweede en derde album is. Het vorige album Nights Like This (2014) moeten we maar even vergeten. Goed te horen dat Eli Reed de weg naar rhythm and blues (met een flinke gospelinjectie) weer teruggevonden heeft.
Het is pas half juni, maar dit album maakt gegarandeerd kans op een plaats in mijn top-tien van 2016.

Cut Ya Down is alvast geweldig. Natuurlijk heeft Johnny Cash een geweldige versie, en mijn favoriet blijft toch Elvis (titel: Run On), maar deze zet ik op plek drie.

Kijk uit naar dit album; soul met gospel en rock en vleugjes pop doet het zelden verkeerd.

Gekocht en paar keer geluisterd. Heerlijke R&B (met nog de ware betekenis van R&B) met een flinke gospelsaus en garage rock. Ik hoor Sam Cooke, James Brown en John Fogerty en toch ook iets eigens door de rock die er onder stroomt.
Eli heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en doet dat met bezieling.
My Way Home, het liedje, is nu al onverslijtbaar. Eli heeft zijn weg terug gevonden, op zijn bloedende knieën wellicht, maar het licht brandt en hij is thuis.

Eli Reed, met als bijnaam Paperboy, is weer terug met een nieuwe plaat. Hopelijk met als doel om zijn vorige te doen vergeten, want wat was het in 2014 een teleurstelling om naar Nights Like This te luisteren. Tijd voor revanche lijkt mij en als je kijkt naar de artwork van deze plaat dan lijkt Eli dat zelf ook te vinden, al zittend in een boxring en uitdagende in de camera kijkend. Hij lijkt de uitdaging in ieder geval wel aan te willen gaan. Wordt het de gewenste revanche of een definitieve knock-out?

Als je de muziek van Reed kent dat weet je dat hij zich vaak bedient van een mix van soul, rock & roll, rhythm & blues en hier en daar een beetje pop. Een gitaartje meer of minder maalt deze man niet om, net als dat zo is met schurende vocale uithalen. Energiek, dat moet het in een goed geval zijn bij Eli en dat is het ook meteen goed bij opener Hold Out. De Paperboy gaat hier recht vooruit, recht op zoen doel af. Vol in de aanval, om daarna de tegenstander toch wat terug te laten komen en uit te laten rusten met Your Sins Will Find You Out. Dit is namelijk rustiger qua tempo, muzikaal wel lekker vol. De energie is ook nog niet op hoor. Dat hoor je ook. Het is een steekspel zonder wapens.
Swingend beweegt hij zich door de ring met Cut Ya Down. De titel doet geloven wat hij van plan is. De intensiteit wordt omhoog gegooid (Movin’). Bluesy als het moet, maar wel vol geloof er in. Dan klinkt de bel voor de eerste ronde. Eli staat duidelijk voor op punten en mag de ontspanning even opzoeken met Tommorow’s Not Promised. Dat doet hij met een prima song, de rust vinden voor de volgende ronde.
Opstaan en rustig van start gaan, een beetje meedeinen op de titeltrack. Even het ritme weer vinden voor de rest van de strijd. Terug naar zijn roots, dat is de bedoeling. Zoals hij dat doet met Eyes on You. En als dat ritme er weer is er weer vol in knallen met de nodige rock ’n roll en gospel. Balancerend op het scheidingslijn dat het misschien een little too much wordt. De tegenstander vermoeiend en niet te overdadig voor de genadeklap gaan. Nee, neem daar je rust voor en wacht het juiste moment af. Daar zorgt I’d Rather Be Alone wel voor. Die laatste klap moet net zo mooi zijn als dit nummer.
Het is bijna klaar. Nog even de energie erin, nog even swingen en ‘m rocken met A Few More Days. Er is immers nog energie over. De overwinning ligt op de loer en die kan dan gevierd worden met de nodige gospel op What Have We Done. Een fijne stemmige afsluiter om deze strijd af te ronden.

Nee maar, voor mij is het wel duidelijk. Eli “Paperboy” Reed heeft duidelijk revanche genomen met deze nieuwe plaat. De strijd ligt weer volledig open. Dit is het soort muziek dat hij altijd moet maken, vol energie en knallende vocalen. Hij is terug van weggeweest op muzikaal vlak, dat is wel duidelijk.

(bron Opus de Soul)