Mark Pritchard - Under the Sun (2016)

Ha ha die hoes.

Klinkt dit ook als de missing link tussen The Eagles en U2?

Oh wacht, Mark Pritchard

Ik was verrast door Beautiful People, dus ik kan niet anders zeggen dan dat ik uit kijk na de volledige plaat.

Beautiful People met Thom Yorke vormt wel een hoogtepuntje. Verder is het redelijk rustgevend allemaal, maar dat zorgt er bij mij voor dat ik nergens echt enthousiast door opveer. Aangenaam en verder eigenlijk niks.

Mark Pritchard levert met Under the Sun een interessant album af. Hoewel, album, dat vind ik wel vaker een twijfelachtig concept in de elektronische muziek. De ene artiest gooit 10 clubmixes achter elkaar en noemt het een album, de andere springt van de hak op de tak om al met al een brei aan interessante maar uiteindelijk weinig samenhangende geluidsfragmenten aan elkaar te plakken.
Mark Pritchard valt in die tweede categorie. Under the Sun geeft na een ambientintro de indruk toch wel songstructuren te waarderen, met snel elkaar opvolgend drie nummers met een redelijke structuur en zang (Give it your Choir, Beautiful People, You Wash My Soul). Maar tussendoor en helemaal daarna is het ambient wat de klok slaat, en dat komt de kwaliteit wat mij betreft niet ten goede. Na Hi Red, wat ook al geen fantastisch stuk muziek is, is het voor mij een grote waas die hooguit saai en soms zelfs irritant is. Als album schiet het dus echt tekort. Op de eerste helft staan wat leuke muziekjes, maar dat is wat mij betreft echt het enige wat deze plaat van een onvoldoende redt.

Ik heb het album over de maanden heen een aantal malen beluisterd en ik vind dat het toch wel de toets der kritiek (hier op deze pagina te vinden) mag doorstaan. Voor deze muziek moet je in de juiste stemming zijn, omdat deze vrij open is wat betreft structuur en alle kanten opwaait. Het is een veel elektronica, met neo-klassiek avant-garde en ambient waarin je je weg moet zien te vinden. Het vraagt om enig geduld. Ik vind het zondagochtend-muziek. Al met al armzalig kan ik het niet vinden.

Hoewel ik doorgaans een streep ambient/electronic wel kan waarderen worden er op dit album geen hoge toppen gescheerd. De meubelen worden een beetje gered door de gezongen nummers en dan vooral de nummers met Bibio en Thom Yorke. Ook de afsluiter heeft nog iets zalig zomers. De rest kan in de persoonlijke prullenmand wat mij betreft.