Tindersticks - Tindersticks (1993)

Het is denk ik Wrong van Novastar.

Verwijzingen naar TVU en John Cale zijn de enige die ik hier ook in hoor, want met Nick Cave vind ik dit niet erg te vergelijken. Nick Cave zingt wel krachtiger en intenser, Staples zingt véél meer laidback. Ian Curtis en Michael Stipe kan ik al helemaal niet begrijpen.

Luister nog eens naar 'Her'

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Tindersticks. Ik dacht even dat ik naar Nick Cave aan het luisteren was, al verschilt Stuart qua zang natuurlijk wel. Maar ik merk al gauw vele gelijkenissen op in de muzikale stijl en de donkere kanten die naar voren komen uit de teksten. De muziek zelf is bloedmooi met de strijkers en blazers tussendoor die dat rauwe kantje eraan geven. Veelal ontroerende nummers die met elkaar een prachtig album vormen.

Wereldmuziek. Weids en meeslepend. Bedoeld om je steeds op het verkeede been te zetten, om net op tijd je weer mee te laten sleuren in het revrein. Of het ravijn...

Gisteren op de naam, en ook wel de hoes, gekocht. Muziek klinkt verdomd fijn. Neigt een beetje naar Madrugada, alleen dat wat luchtiger opgezet. Niet luchtig in de zin van positiever, maar in de zin van dat er wat meer 'lucht' zit in het geluid tussen de instrumenten. In de stem van de zanger hoor ik ergens Nick Cave, maar hij is bijna onverstaanbaar soms.

Een heerlijke cd om op te schrijven denk ik.

Wat een briljant debuut! Zoveel gewaagde en vernieuwende muziek. Raindrops is een hoogtepunt in het Tindersticks-oevre.

De beste vergelijking met Stuart Staples die ik hoorde is Bryan Ferry met een verstopte neus.....?

Raindrops en patchwork FANTASTISCH

Samen met Waiting for the Moon is dit hun fraaiste album (vind ik!!) .op plaats 3 zet ik Can Our love. Op 4 Curtains. De rest herhaling van zetten met een uitschieter op Falling down the mountain (... Harmony arround my table....)

en dit hoogstandje hebben ze ook never meer geëvenaard.......

Zeldzame goede band. Jammer dat ik tot 2 keer toe een liveoptreden van hen niet kon velen.
Gelukkig liggen de albums bij mij op de plank

Je zag ze twee keer live en vond het twee keer ondraaglijk slecht? Ik zag ze drie keer en dat was niet altijd even goed maar toch nooit teleurstellend.

er stonden een stel houten Klazen en een zanger die mij erg afstandelijk overkwam. Zodoende

Ik had hier hoge verwachtingen van maar het valt me vies tegen. Wickerman heeft het over lucht in de muziek, maar ik hoor juist een met strijkers dichtgesmeerde geluidsmuur. Het kan me niet raken en dan duren die bijna 80 minuten erg lang. Ik ga het nog wel vaker proberen. Sommige aspecten spreken me wel aan, met name de rustiger stukken. Maar het is vooralsnog te weinig voor een voldoende.

De Tindersticks stonden al hoog aangeschreven bij mij maar na hun optreden onlangs met hun nieuwste album Soft Tissue (en volgend jaar komen ze in maart terug naar de Koningin Elisabethzaal met orkest) toch maar eens de intentie om heel hun discografie te herbeluisteren. Dit debuut is al meteen een intentieverklaring die kan tellen; de melancholie spat uit je speakers/oortjes. De muziek is mooi uitgebalanceerd (mij valt de kwaliteit van de productie ook op) en durft hier en daar ook wat vuiler klinken. Stuart Staples is ook een zanger zoals ik ze graag hoor. Laat hem klein klein kleutertje zingen en je hebt nog kans dat je staat te snotteren of op zijn minst kippenvel krijgt. Van de latere albums herinner ik me wel hier en daar wat mindere momenten waarbij niet alle songs even boeiend klonken maar ik ga ze toch ook eens aan een herbeluistering onderwerpen.
Deze plaat is in ieder geval een debuut dat kan tellen.

Fantastische plaat: kwantitatief wel wat over the top maar wel topklasse.
Album als geheel luistert fantastisch weg, alles is boeiend.