Jean-Michel Jarre - Electronica 1: The Time Machine (2015)

Zo, daar is tie dan!

Op Armin van Buuren na erg interessante gastartiesten. Ben met name benieuwd naar de bijdragen van Anderson, Clarke en Moby. Dit album lijkt een beetje een mix van oud-gedienden en nieuwe invloeden te worden. Ik hoop dat jarre zich hiermee herpakt. In de 70's 80's was hij toch een van de betere elektronica-pioniers en ook in de 90's bracht hij nog wat sterke platen uit. Maar sinds de millenniumwisseling heeft hij weinig enerverends uitgebracht. Mijn interesse is in ieder geval gewekt.

De mijne ook al vrees ik voor een dance album van iemand die nog gaat proberen op hip te zijn.

Voor mij het nummer waar ik het meest naar uit kijk:
Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream - Zero Gravity - YouTube

Niet heel spannend of spectaculair maar wel erg mooi. Al weet ik niet of dit ook de definitieve album versie gaat worden aangezien er ook wat remixes in omloop zijn.

Hier wat meer info over het nieuwe album:

Jean-Michel Jarre - Electronica Volume 1 (Trailer) - YouTube

Een hoop van de muzikale fragmenten bevalt me, maar een aantal niet. Wellicht een kwestie van wennen.

Overigens doet Laurie Anderson ook weer mee, na haar bijdrage op Zoolook en Metamorphoses.

Belooft verder een ambitieus project te worden, gezien de titel al doet vermoeden dat dit om het eerste deel gaat.

Verschillende tracks geluisterd op YouTube... klinkt erg lekker!

Dat mag misschien wel zo zijn, maar na "Stardust" aan een luisterbeurt te hebben onderworpen, kreeg ik zowaar dat oude Jarre-gevoel weer terug. Heel erg fijn nummer!!

"Zero Gravity" met Tangerine Dream is ook erg sterk trouwens!! Heel gaaf dat Jarre het voor elkaar kreeg om met Edgar Froese dit juweeltje op te nemen.

Als het niveau voor de rest van de nummers ook zo hoog geldt, zou dit wel eens een erg sterke Jarre-comeback kunnen betekenen!!

Klopt, ten tijde van het schrijven van dat bericht had ik "Stardust" nog niet gehoord. Een erg sterk nummer, viel me ontzettend mee. Ik begin langzamerhand toch echt wel benieuwd te worden naar de rest van de nummers.

Nou, ik denk dat er wel sterkere nummers op staan. Op Stardust zou je dus kunnen horen door wie meneer van Buuren beïnvloed is.

De gastenlijst is verder behoorlijk indrukwekkend. Al denk ik dat the Who-fans rare kriebels krijgen.

Wat wel aardig aan het hele album is dat veel artiesten hun identiteit behouden. Zo vind ik Watching You met Massive Attack zalig.

De pionier van de elektronische muziek heeft een verrassend goed, afwisselend en fris klinkend album afgeleverd. Knap dat hij niet in het verleden is blijven hangen maar met een album komt waarbij hij het talent van anderen ten volle benut. Juist in deze tijd blijkt dat zijn muziek volledig tot zijn recht komt.

Het is een sterk album geworden, soms klinkt het een beetje als Moby (maar die doet ook mee), Tangerine Dream (maar die doen ook mee, Zero Gravity zeer vette track!) of zelfs Armin van Buuren (maar die doet ook mee) maar het klinkt vooral gewoon als Jarre die redelijk met zijn tijd is meegegaan.

Het klinkt overigens nergens als The Who (maar Pete Townshend doet wel mee, vooral als zanger overigens) maar Jarre is fan van de man. Vooral van de manier hoe hij in den beginne al snel gebruik maakte van sequencers en (modular) synths in bv. Baba o'Riley.

Nou, nou, daar schieten mij heel andere namen bij in gedachten. Boulez, Stockhausen. Kraftwerk, Tangerine Dream, Klaus Schulze... Lekker hoor op zijn tijd, JMJ, maar geen pioneer...

Mwah, ik denk dat met Oxygene(1976) JMJ zich wel een pionier mag noemen. In die tijd was elektronische muziek nog lang nog niet zo gebruikelijk en gangbaar. Er zijn artiesten die nog vooruitstrevender waren(o.a de door jou genoemde namen), maar het lijkt me lastig te ontkennen dat Jarre een geheel eigen stijl had die een impact heeft nagelaten op het muzieklandschap. o.a de invloed op Trance is er wel. In ieder geval ten aanzien van de Stage-Preformance.

Tuurlijk waren er mensen eerder maar Jarre bracht het wel bij het grote publiek en in de hitlijsten.

Qua live shows was hij inderdaad een bijzondere, hmmm wellicht is het leuk als we die wolkenkrabbers ook in het optreden betrekken, ja goed idee gaan we proberen...

Zojuist dit album van begin tot eind beluisterd via Spotify. Een interessante plaat van JMJ, al is niet elk moment even sterk. De Nummers met Tangerine Dream, Moby en Vince Clarke springen er bovenuit. Stardust is nog steeds de grote verrassing van deze plaat. Armin zal nooit mijn lievelingsartiest worden, maar het pakt hier prima uit. De samenwerking met Pete Townsend en gek genoeg ook Laurie Anderson, zijn de enige echte missers. Er zijn zowel platen van Jarre die een stuk beter (Magnetic Field) als een heel stuk slechter zijn. (Theo & Thea). Een middenmoter in zijn oeuvre dus. 3.5*

Ps: ben best benieuwd of Jarre hier een serie van gaat maken. Zo ja, dan lijkt me een samenwerking met Vangelis, Klaus Schulze of een van de leden van Kraftwerk ook wel erg gaaf. In de modernere hoek: Boards of Canada of Trentemoller.

Ik vind dit een middelmatig album omdat er geen samenhang in zit. Er staan enkele aardige nummers op, maar meer ook niet.

Boven verwachting! Het eerste reguliere album van Jarre sinds Metamorphoses (15 jaar geleden alweer!) dat op mijn plank is beland naast de rest van zijn oeuvre. Met name Automatic Part 1 & 2 zijn nummers waarvan ik hoopte dat hij ze ooit nog weer zou maken; mooie melodieën met aangename (geen krampachtige dance-)beat, en akkoordwisselingen waarvan je nèt niet goed kunt voorspellen wanneer ze gaan komen. Hier had hij een heel album met Vince Clarke aan vast mogen knopen.

Andere favorieten tot nu toe zijn Immortals en Zero Gravity.

Bewonderingswaardig project met veel bekende namen en inclusief boekje met de nodige tekst en uitleg. Dit doet me likkebaardend uitzien naar volume 2. Fijn dat je de weg terug/vooruit weer hebt gevonden, Jarre!

P.S. Opmerkelijk dat het digipack naar rechts openslaat i.p.v. naar links, en de tekst op de rug de verkeerde kant op staat (zucht).

Zo! Jarre is sinds jaren weer terug en in vorm. En heeft meteen een blik aan gastartiesten opengetrokken voor dit eerste deel van Electronica die als subtitel The Time Machine heeft meegekregen. Het tweede deel moet in april 2016 gaan verschijnen, dus dat is al vrij vlot. Echter mag het bij Jarre wel eens een keer, gezien z'n vorige studio-album alweer dateert uit 2007. En die was niet best!

Ik was even bang dat dit album een wisselvallig gebeuren zou worden met hits en missers. Maar niets is minder waar, gezien iedere samenwerking een overtuigend resultaat heeft opgeleverd.
Voor zover ik weet heeft Jarre de hand gehad in alle composities, maar met de desbetreffende gastartiest in zijn achterhoofd. Artiesten die voor Jarre, maar ook andersom, een grote inspiratiebron zijn geweest en wellicht nog steeds betekenen.
Alle artiesten heeft Jarre persoonlijk opgezocht om zijn ideeën mee te delen. Zodoende heeft iedere artiest zijn of haar bijdrage erin verwerkt met een overtuigend resultaat als gevolg.

Toegegeven, natuurlijk vind ik het ene nummer beter dan de ander, wat vaak een beetje met de stijl te maken heeft. Maar objectief beluisterend besef ik wel dat ieder nummer echt wel geslaagd genoemd mag worden. In ieder geval krijg ik bij veel tracks dat typische Jarre-gevoel, gewoonweg omdat het ook als typisch Jarre klinkt.
Neem nu bijvoorbeeld opener "The Time Machine" met Boys Noize, het tweeluik "Automatic" met Vince Clarke (één van de toppers op dit album) of "Stardust" met onze eigen Armin van Buuren. Vooral die laatste luistert gewoon als een échte Jarre-anthem en past wat mij betreft zo in het rijtje "Equinoxe, Pt. 5", "Fourth Rendez-Vous" en "Chronologie Part 4".
Andere verrassingen zijn de bijzondere samenwerking met Tangerine Dream "Zero Gravity". Zeker als je nagaat dat het nummer vlak voor het overlijden van Edgar Froese is opgenomen. Overigens is het album ook aan Edgar opgedragen, 'a grand figure in Electronic Music', zoals Jarre in de credits zelf aangeeft.
De beste track is zonder twijfel het ijzersterke en opbouwende "The Train & the River" met de klassiek geschoolde Chinese pianist Lang Lang, maar deze afsluiter vergt in eerste instantie wel meer geduld dan de rest. Maar dan heb je op den duur ook wat, als dit pareltje zich uiteindelijk ontvouwt.

Over het algemeen vind ik de vocale tracks de 'minste', maar dat betekent niet dat ik ze slecht vind. Ze luisteren heerlijk weg en voegen zeker wat toe. Of het nu om Moby gaat of oudgediende Laurie Anderson (haar derde samenwerking met Jarre overigens op dit album), het is allemaal met veel zorg, liefde en plezier in elkaar geflanst. En dat hoor je; de nummers klinken fris en geïnspireerd. Iets wat i.m.o. ontbrak op bijvoorbeeld Metamorphoses, waar ook vocalen op te horen zijn. Zelfs het nummer met Air vind ik niet vervelend, gezien ik persoonlijk niet zo veel heb met dit Franse duo, wat puur persoonlijk is overigens...

Jarre is met dit veelzijdige album terug aan het front en van mij mag het volgende deel gauw verschijnen met hopelijk misschien wel samenwerkingen met Kraftwerk, Klaus Schulze en Future Sound of London. Om er maar een paar te noemen....Wie weet zelfs een samenwerking met die andere (commerciële) synthesizer-icoon: een zekere gezette Griek met een grijze baard !! Hoewel ik dat niet gauw zie gebeuren trouwens....het zou wel een erg gaaf resultaat kunnen opleveren trouwens!
Ach ja...lekker afwachten gewoon en tot die tijd genieten van deze Jarre-comeback.

Dat vind ik ook! Zou het om een mis-persing gaan? Is natuurlijk verder een 'luxe-probleem', maar vond het ook wat typisch...

Tja, wat had ik eigenlijk verwacht van een van mijn jeugdhelden! Een nieuwe Equinox of Oxygene. Kan me nog perfect voor de geest halen hoe ik in de 70's als jong broemetje omver werd geblazen door dat 'nieuwe' geluid. Natuurlijk had ik dat gehoopt maar dat is er de laatste jaren al niet meer van gekomen bij JMJ. Toch maar aan The Time Machine begonnen in de hoop dat ik daardoor werd geteletransporteerd naar dat gevoel in de 70's. Dat is niet gelukt. Ik hoor een album wat niet verkeerd klinkt maar voor mij in de verste verte niet meer dat gevoel weet terug te halen van toen. Een verzameling popsongs met bekende namen. Dat hebben we vaker gehoord. Geen fantastische kunsten uit zijn keyboards en computers meer maar liedjes die al te vaak zijn gemaakt. Dat ik had ik eigenlijk ook wel verwacht. Het blijft wel mijn jeugdheld he...

Lagen je verwachtingen niet wat erg hoog misschien? Jean-Michel maakt al héél erg lang muziek wat in veel gevallen goed is en in een aantal gevallen beduidend minder, maar niet zozeer in het verlengde ligt van zijn eerste twee klassieke platen. De enige die qua sound in het verlengde ligt, is Oxygene 7-13, echter haalt ie i.m.o. bijlange na niet het niveau van die eerste twee.

En het zijn niet alleen zomaar popsongs met bekende namen. Een "Zero Gravity" met Tangerine Dream en "The Train & the River" met Lang Lang zijn duidelijk voorbeelden van hoe er dus i.m.o. wel fantastische kunsten uit de keyboards en computers worden gehaald.
Het is, vind ik, toch een zeer diverse plaat geworden waarmee Jarre het voor elkaar heeft gekregen om zijn geluid te combineren met die van de diverse gastartiesten. Sterker nog, persoonlijk vind ik deze Jarre's beste sinds Chronologie uit 1993.

Met een score van 3* geef ik het album een ruime voldoende. Afgezet tegen die 2 klassieke albums valt het tegen. Time Machine is best goed te pruimen en wie weet groeit het album nog. Mss niet eerlijk om al zijn werk te vergelijken met Equinox en Oxygene maar doe dat onbewust toch. Volgens mij doen vele dat met mij.

Er zijn inderdaad meer raakvlakken met recenter werk als Chronologie en Metamorphoses, maar daarnaast hoor ik invloeden van o.a. Rendez-Vous (met name in "The Train & the River") en toch ook wel een heel klein beetje Equinoxe (die space geluiden).

En in "Stardust" hoor je die 'bubbelende' geluiden uit "Oxygene 2". Tevens hoor je de laser-harp in "The Time Machine". Er zitten wat dat betreft allerlei subtiele verwijzingen in naar oude werken.
Overigens kent de videoclip van "Glory" een verwijzing naar de albumhoes van Equinoxe (het publiek met de verrekijkers).

The Time Machine heeft een sterk wisselend niveau, grotendeels corresponderend met de verwachting die je redelijkerwijs kan hebben bij de gastartiesten. Er loopt duidelijk wel een rode draad door het album, maar de niveauverschillen zijn wat mij betreft te groot om er echt een goed geheel van te maken. De samenwerkingen met Vince Clarke, Moby en Pete Townshend kunnen me bijvoorbeeld totaal niet boeien, het nummer met Laurie Anderson vind ik zelfs tegen het irritante aan. Hier tegenover staan hele goede nummers met Tangerine Dream (die combo kon ook moeilijk misgaan), Boys Noize en Fuck Buttons. Dat zijn dan ook direct wat van de voorlopers van de hedendaagse elektronische muziek. Al met al heb ik er wel een voldoende voor over, maar de helft van de nummers ga ik waarschijnlijk nooit meer draaien.

Fijn electronisch album met een zwaar melancholische ondertoon die emoties bij mij losmaakt, waarschijnlijk omdat JMJ ook bij het meest simpele track met een goede orchestratie op de proppen komt. Heel afwisselend en met waanzinnig veel mooie details.

Inderdaad. Vreesde er wat voor maar naast een oud Jarre gevoel kreeg ik ook een oud Armin gevoel terug. Geslaagde samenwerking en misschien wel het beste wat Van Buuren in veel wat jaren te bieden heeft. Is trouwens een tof electro album. De meeste samenwerkingen vallen in positieve zin op.

Zijn samenwerking met andere artiesten heeft hem goed gedaan.

Ik heb hem vandaag ontvangen en ook deze is als het ware een omgekeerde digipack.