Blondie - Blondie (1976)

Een zeer goed debuutalbum van een goede band.

En die iconische hoes...... een van de mooiste uit de zeventiger jaren...

Zoals de meeste Nederlanders leerde ik Blondie in 1978 kennen via debuuthit Denis. Hun debuutelpee is de laatste uit die eerste periode (1976-1982) die ik in zijn geheel hoorde. Dit lang na verschijnen via streaming, zij het dat ik sinds begin jaren '80 via deze verzamelaar Rip Her to Shreds kende.
De band klinkt hier niet wild en gevaarlijk, alleen maar omdat ze vaak speelden in club CBGB in New York, waarover je "gevaarlijke verhalen" las en hoorde; zo dacht deze kaaskop ooit... Wél klinkt een directe en transparante sound, heel anders dan de warmwollige productie die een beginnend puber als ik in 1976 meestal op de radio hoorde.

Hierboven noemden MuMensen al de sixtiesinvloeden. Dankzij de productie van Richard Gottehrer klinkt het debuut altijd fris, al is het me soms teveel: Little Girl Lies en vooral In the Flesh staan wel heel erg in de traditie van de jaren '60-meidengroepen. Maar de melodieën in Look Good in Blue en met name In the Sun met z'n snelle intro op de tomdrums smaken juist heel goed. Vreemd dat die niet bij ons op single verschenen, ik was er zeker voor gevallen! Ook A Shark in Jets Clothing had in '76/'77 mijn aandacht getrokken met zijn heerlijke toetsenpartijen en sterke melodie. Of wat te denken van de felle albumopener X Offender? Hier hoor ik toch een CBGB-sfeertje.
Dat de B-kant opent met het reggae-achtige Man Overboard en past naadloos bij diverse Britse newwavers die gelijktijdig aan het begin van hun platencarrière stonden. Iets verderop staat Kung Fu Girls, dat ook als een potentiële single klinkt. Op het malle The Attack of the Giant Ants hoor je niet alleen de invloed van B-films, maar ook die van de zomerse Caribische sferen waarmee ze enkele jaren later hits zouden scoren.

Eveneens door anderen genoemd is dat toetsenist Jimmy Destri veel ruimte kreeg, zoals in het verrassende Rifle Range waarin een hammondorgeltje danst. Onderschat echter niet het gitaarwerk van Chris Stein, die weliswaar lager in de mix zit maar lekkere partijen speelt, zoals in Rip Her to Shreds en het al genoemde Kung Fu Girls.

Fris, radiovriendelijk; retro en toch helemaal New York 1976: deze plaat verdiende indertijd in Nederland veel meer radio-aandacht én meer singles. Wie weet waren ze hier al in '76 met In the Sun doorgebroken...

De eerste van Blondie is, zoals wel vaker het geval bij een debuut, een titelloze plaat. Afhankelijk van de stemming waar ik me in bevind, vind ik dat ofwel een heerlijk statement in de zin van "dit zijn wij en deal with it" ofwel luiheid van de bovenste plank. In het geval van Blondie maakt het niet uit in welke stemming ik ben, want ik kies altijd voor het "dit zijn wij en deal with it". Vooral ook omdat Debbie Harry en co dat statement hier ook volledig brengen. Ze leveren vanaf de eerste noot fantastische songs die anno 2022 nog altijd heerlijk fris klinken en ze doen dat op een manier waarin je bij elke luisterbeurt nog iets nieuws ontdekt. Van het korte handjeklap in Little Girl Lies tot het naar seks knipogende You Look Good in Blue. Ik heb een live bootleg in bezit waarin Harry uitroept "What's your favorite colour? Yeah, you all look good in blue" en dan meteen dat nummer knallen. Ik word er altijd blij van, maar het lekkerste zit zowaar nog aan het einde. Geen idee wie er ooit op het idee is gekomen om zo'n nummer als The Attack of the Giant Ants te maken, maar het is een nummer geworden waarvan ik nooit beseft had dat ik het broodnodig had. Er is ook niemand die zo gemakkelijk met wat "la la la" weggeraakt als Blondie en I love them for it. Als ik dan toch één puntje van kritiek mag noemen: Rifle Range is me een te inwisselbare song. Wat boeit dat echter wanneer er zoveel andere pareltjes op dit album staan. Het refrein van Man Overboard durft dagenlang in mijn hoofd rondspoken en die spoken intro van X Offender is geweldig. Voor ik het vergeet: wat een geniale drums trouwens ook op dit album. Blondie wordt vaak gereduceerd tot Debbie Harry, maar dit is echt een groepswerk.

In 1977 verbleef ik vijf maanden in Australië, mijn moederland. Van school gegaan en door mijn ouders op pad gestuurd. Heel goede muziek leren kennen daar, schapenvachten schoon geplukt en nog veel meer, maar het gaat hier om Blondie en aan dat bericht van Roxy6 zit een heel apart verhaal, totale toeval.

De lokale Top Pop heette Countdown en telde de Top 40 af. Op gegeven avond kondigde presentator Ian "Molly" Meldrum, inmiddels in de 80 en kennelijk nog steeds actief, een nieuwe band aan als tip voor de toekomst met het nummer 'X Offender', the new thing in punk. Er volgde een nummer dat ik direct geweldig vond, maar punk? Ik ontdekte het niet, noch "X Offender" in de tekst. Het nummer werd weer afgekondigd na afloop en Countdown ging verder.

Een week later kwam Meldrum erop terug. Ze hadden de verkeerde video gestart, maar hier zoveel positieve reacties op gekregen, dat Countdown tegen alle gewoontes in de tip nogmaals liet zien. Een week later kwam de single binnen in de hitparade en toen ik vlak voor Sinterklaas mijn koffers pakte om naar huis te gaan stond 'In The Flesh' op 2. Met mijn hulp, want eenmaal terug bij de familie in Sydney heb ik hem gekocht. Helaas was Australië niet van de leuke hoesjes, maar een saai groen papieren hoesje. Van mijn neef James kreeg ik met kerst een kaart met de boodschap dat Blondie de eerste plaats had gehaald. Mijn exemplaar heb ik nog steeds.

Maar een paar weken later was Nederland apentrots dat het het eerst land in de wereld was waar Blondie op 1 stond, met 'Denise'. Nee dus, maar ja, hoe geef je die kennis door in 1978. Hier is het verhaal dus alsnog. Toeval bestaat niet, zegt men, maar hoe deze Australische hitnotering anders te noemen?

Ik zal 'Blondie' binnenkort weer eens draaien en scoren. Vandaag was 'Parallel Lines' aan de beurt.

Dat In The Flesh eigenlijk de B-kant was van X-offender (ook een geweldig nummer) heb ik ook gelezen ja.
Echt een toevalstreffer dus!

Dank voor je mooie relaas WoNa!

In Australië stond de band op 1 met In The Fleh
en in Europa stond Blondie als eerste op 1 met Denis (een cover, geen eigen song) maar desalniettemin

Denis kwam van het tweede album Plastic Letters.

Maar ik was al iets eerder een devoot follower door het debuutalbum Blondie met als openings track X- offender en ook in the Flesh, dat album heb ik echt letterlijk grijs gedraaid.

Nog steeds is hun oeuvre zeer de moeite waar en redelijk tijdloos.
Het wachten is nu op het nieuwe album dat al enige tijd "klaar" is en al in voorjaar 2023 in de Uncut werd aangekondigd.

De band gaf in najaar 2024 aan dat dan dit jaar dat nieuwe album zou verschijnen.

Holding my breath in anticipation…. Voorlaatste Polynator is erg goed!

By the way: deze bovenstaande hoes is natuurlijk ook legendarisch fraai!