Devin Townsend - Infinity (1998)

Sterke plaat van de zeer getalenteerde muzikant Devin Townsend (o.a. Strapping Young Lad).

Dit solowerk van hem bevat een aantal erg sterke songs (zoals Christeen, War) en staat bol van de afwisseling. Op deze plaat kon Townsend zijn manische depressiviteit blijkbaar goed kwijt, getuige de sterke afwisselingen tussen harde en zachte, drukke en ingetogen momenten.

Zijn latere solowerk Terria wil ik ook nog heel graag eens horen. Dat schijnt een stuk rustiger te zijn dan Infinity, dat een kruising is tussen de keiharde Strapping Young Lad-muziek en de ingetogen kant van Townsend.

Prima album dus.

zeker een geweldig album, favoriete nummer is zonder enige twijfel Noisy Pink Bubbles *****

De 4 eerste nummers zijn absoluut fantastisch, maar de rest van het album (buiten Noisy Pink Bubbles) behoort tot het minst interessante werk van Devin Townsend.

Op mijn versie van Infinity staan nog 3 extra nummers, waarvan één echt de moeite is: Man, een demo uit 1996.

Mijn favoriete album aller tijden, ik het begin vond ik het de minste Devin maar de laatste paar maanden ben ik gaan inzien dat dit toch echt een meesterwerk is!
grappig om te weten dat de tracklist van infinity er net voor de release er zo uit zag:
1-Truth
2-Processional
3-Christeen
4-War
5-Soul Driven
6-OM
7-Dynamics
8-Unity

Het album heeft op die manier ook meteen een heel andere sfeer, maar toch zou ik infinity niet kunnen voorstellen zonder Bad Devil,
5 sterren

Goed album, maar sommige nummers zijn me toch nét iets te vaag. Misschien moet ik ze nóg vaker horen.
Christeen, War en Noisy Pink Bubbles zijn de besten van het album.

Freaky album van meneer Townsend waarin poppy melodiën hand in hand gaan met hysterische waanzin. Het neusje van de zalm is wat mij betreft het tweeluik 'War' en 'Soul driven Cadillac'. Overigens, wordt Devin hier voor het eerst solo bijgestaan door drumbeest Gene Hoglan.

Heel benieuwd hiernaar. De 'Infinity' is een onderwerp dat me de laatste tijd enorm bezighoud, en Devin Townsend blijkbaar ook (de term komt niet eenmalig voor in zijn teksten). Zijn getwiste persoonlijkheid staat me verder ook wel aan, en in combinatie met de weirde cover genoeg reden om dit eens op te zoeken! lijkt me

Volgens mij moet dit album ook wel wat zijn voor mensen die Mike Patton weten te waarderen.

Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ik op mijn werk een jaar of 12 geleden stiekum mp3's downloadde van dit album van een website (mp3.com)
Het was mijn eerste baantje zo'n 12 jaar geleden, en het fenomeen mp3 was toen in opkomst. Ik ahd nog nooit zulke muziek gehoord... evenals zijn andere band Strapping Young Lad.
Toen ik later de hele cd ging luisteren bij Boudisque was ik helemaal verkocht. Deze cd is gewoon briljant... de brij van geluid, de grote diversiteit in het materiaal... en Devin's unieke en soms hysterische vocalen.
Dit album is voor mij de onbetwiste nummer 1, zelfs na al die tijd nog.

Dit album was er 12 jaar geleden toch nog niet?

Dat foutje wordt door de vingers gezien voor één ieder die met de zoete gitaarklanklen van Truth zijn oren laat strelen. In de liveversie op de bonusdvd van Synchestra trouwens ook prachtig.

Heh, ik zit er maar een kleine 2 jaar naast zie ik nu

Thruth is het beste intro van een album ooit gemaakt, die explosie in het begin blijft echt adembenemend!

I wanna be in your little friend
I wanna live in your underpants
I wanna big city boy
Be a man, not a boy
I'm gonna meet you on down beside the bayou

Devin weet zo'n bizarre vrolijkheid af en toe in zijn songs te leggen. Ik kan er de vinger niet zo goed op leggen maar hij blijft een baas. Jammer, dat er geen hond naar kraait op deze site.

Pfoe, ik blij dat ik geen hond ben.

Man, ik heb Devin al zoveel veren in z'n reet gestopt dat dát waarschijnlijk de oorzaak is dat 'ie met SYL gestopt is. zie mijn recensies bij Alien en City. Ik neem gewoon rustig de tijd om elk werkje goed te doorgronden. Ik ken SYL nu een jaar, en het aantal doorgrondde albums telt nu drie. plus Terria. Nu volgen Heavy as a really Heavy thing, SYL, en dáárna zijn andere soloalbums, de Devin Townsend band en Ocean Machine.
De drie écht doorgronde albums (Alien, City en The New Black) bestempel ik al als geniaal. Terria is goed. Maar alles op zijn tijd natuurlijk.

Goed werk van Devin, die zich hier van alle kanten laat zien. Dan weer maf als een deur en verderop weer even serieus. Zijn geluid is heel herkenbaar en het ontembare maakt hem de beste in zijn soort. Soms hangt het tegen het randje van meligheid aan, maar zo lang hij daar binnen blijft is het gewoon lekkere muziek.

Heel goed werk van Devin. Vol variatie en ik zou durven zeggen dat Animal Collective naar dit album heeft geluisterd. Ik hoor hier overduidelijk een sound dat Animal Collective heeft overgenomen. Truth, Christeen en Noisy Pink Bubbles zijn de prijsbeesten. Maar eigenlijk staat hier niets slechts op.

Infinity is letterlijk en figuurlijk een plaat met twee kanten. De eerste vijf nummers - die kant A bestrijken - zijn prima, waarbij de eerste drie zelfs erg sterk te noemen zijn. Helaas is het niveau op kant B een stuk wisselvalliger. Dynamics en Unity zijn prima nummers, maar de overige drie drukken mijn eindoordeel toch aardig.

Score: 78/100

Een jaar na het fenomenale Ocean Machine komt Townsend alweer met een nieuw werkstuk op de proppen. De productie is uitstekend, de muziek knalt uit de speakers. Hoewel de songs wederom goed in elkaar steken en de bekende wall of sound terug is mis ik toch wat aan deze plaat. Zo'n melig tussendoortje als Ants is flauw, Wild Colonial Boy zit weliswaar vernuftig in elkaar, maar als halverwege de song een kermis achtige draai aan het nummer wordt gegeven haak ik af. Life Is All Dynamics met zijn kamerbrede sound vormt dan weer een geweldige track. Vervolgens trekt Unity aan je voorbij, een instrumentaal nummer waarbij het geheel aanzwelt tot een bombastisch geheel maar waar de laatste 1,5 minuut niks meer gebeurt. Nu was dat een tijd lang in tijdens de jaren 90, waarom dat een trend was heb ik echter nooit begrepen. Townsend komt op deze plaat gevarieerder voor de dag dan op zijn voorganger maar tevens ook wisselvalliger. Dat maakt Infinity tot een goede plaat maar mist het wat richting.

Tussenstand:

1. Ocean Machine
2. Infinity
3. Cooked on Phonics

Er is een remaster uitgekomen van dit album en het spijt me te moeten zeggen, maar wat klinkt die on-ge-lo-fe-lijk kut. Alsof er een enorme verstikkende, muffe paardendeken over de luidsprekers is gegooid.

Gelukkig is het origineel er nog. Die klinkt prima. Dus een remaster was sowieso niet nodig. Zoals bijna altijd het geval is bij een remaster. Enige voordeel is dat de plaat weer eens in de aandacht staat. Maar doe jezelf een plezier en draai het origineel.