Rush - Roll the Bones (1991)

Prima plaat inderdaad.

Ik ben ook een groot fan, ik beluister nu de 2015 remaster, klinkt lekker

Soms legt het geheugen mij in de luren en ik leg uit door mezelf te citeren bij het vorige album Presto: “Album met een prachtige hoes die me nog altijd doet glimlachen maar die ook me doet beseffen dat die voorbije glorieuze tijden buiten een paar ferme oprispingen (Counterparts en Clockwork Angels) nooit meer terugkomen in mijn leefwereld.” Wel, mijn citaat dien ik toch te nuanceren, want Roll the Bones heeft best wel vele leuke momenten en heeft een hoes die me aanstaat. Dit album heeft een flink aantal draaibeurten gehad de voorbije dagen.

Echte dieptepunten kan ik hierop niet ontdekken hoewel de laatste twee nummers mij minder bevallen, Neurotica vind ik spijts de ongetwijfeld goede bedoelingen best wel een mager beestje. De eerste acht nummers vind ik bij elkaar passen, niet vergeten, de volgorde van presentatie van de songs is toch ook een belangrijk onderdeel van een album. Het ontbreekt echter aan echte uitschieters, zoals The Pass op voorganger Presto of Animate op navolger Counterparts.

Veel kan me het gebrek aan echte uitschieters niet deren, want er zit best een lekkere flow in dit album, dat ietske meer spierballen bevat dan het nogal dunne Presto, met nochtans dezelfde producer, Ruper Hine. Een beetje meer punch was inderdaad wel welkom. Wat onthoud ik nog meer van dit album? Een aantal merkwaardigheden, lijkt me. Natuurlijk hebben wij het rap middenstuk in het titelnummer, een klein experiment en misschien een voorbeeld van Rush humor.

Je hebt echter ook na al die jaren opnieuw een instrumentaaltje met Where's My Thing, een best opzwepend nummer. Ook vallen overal de korte doch krachtige solo's van Alex op en zeker die in Ghost of a Chance. The Professor doet zijn ding, alles krachtig en precies toemeppen zoals alleen hij dat kan. Natuurlijk is het niet de Rush van de eerste drie periodes, opnieuw, hun blik richtte zich altijd verder, naar wat achter de horizon lag, die eeuwige drang om zichzelf niet te herhalen.

Ter ondersteuning van dit album ging Rush navolgend op toer tot zelfs in Europa. In die tijden had ik me via via (ik weet niet meer hoe) geabonneerd op een Rush nieuwsbrief dat van over de Noordzee of de Atlantische Oceaan kwam (ook dat weet ik niet meer en ik vind ze niet meer terug) maar ik weet hoe wel dat daar een contactadres in stond voor het kopen van bootlegs, ook op VHS videocassette.

Niet vergeten: dat wonderlijke wereldwijde web zoals we nu kennen bestond toen nog niet (met zijn voor- en nadelen). Ik heb er twee van Rush op VHS: Lawlor Events Center in Reno, Nevada (01-06-1992) van de Roll the Bones toer én CoreStates Center in Philadelphia, Pennsylvania (06-11-1996) van de Test for Echo toer. Mijn geheugen is nog zo slecht niet én ik heb nog altijd mijn eerste Panasonic videorecorder. Binnenkort weer eens testen of dat ding nog marcheert.

Vier sterren zoals hierboven kan ik helaas niet geven. Deze plaat is iets beter dan Presto, maar niet heel veel. Geen echte knallers, beetje mat songmateriaal zoals in de wat zouteloze titeltrack, wel veel solos en opsmuk, wat moet verhullen dat het toch een beetje magertjes is allemaal, al met al gewoon een vrij matig Rush album, ze kunnen veel en veel beter. 2 magere sterretjes.

Wederom een zeer genietbaar album. Ligt mooi in lijn met het voorgaande Presto. Dit jasje past de band ook fantastisch. De productie van Hine is helder en fris. Het had inderdaad een tikkie meer punch mogen hebben maar toch stoort het me geen moment. Topnummers zijn voor mij Bravado, Dreamline, Ghost of a chance en ja toch ook Roll the bones. Ben het wel met Sir eens dat de laatste twee nummers de mindere broeders zijn. Maar nog altijd meer dan gemiddeld. De hoes is één van de mooiste die de band ooit heeft gehad vind ik.

Ook maar weer eens geluisterd. Mij valt op dat de remaster wat meer diepte en inzicht geeft. Nochthans blijft de productie wat te licht, maar zeker wel verteerbaar. Mooie melodieën, vlot gemusiceerd. Voor Rush begrippen overall wat minder, bij mij haalt het daarom niet de 4*.

Dit is een lekker album. Misschien dan niet top, maar wel erg genietbaar. Het klinkt allemaal gewoon weer erg goed, het album heeft ook een heerlijke productie.

Een lekker album inderdaad! Met prachtsongs als Dreamline, Bravado, Heresy,... Eigenlijk vind ikniey echt een nummer dat ik niet graag beluister. Productie is super (Rupert Hine die ook al Saga produceerde en dat hoor je)

Sinds kort de Rush Remaster van Roll the Bones aangeschaft. Toch een flinke verbetering. Meer laag en dus meer body en het dunnen geluid is voller. Meer detaillering en diepte. Echt een aanrader. De oude klonk flinterdun en deze is veel krachtiger en voller. Zeker de moeite waard voor die €5,95.
En het blijft een geweldig album. Zoals elke album van Rush.