Breaking Benjamin - Dark Before Dawn (2015)

Na 6 jaren van afwezigheid zijn ze eindelijk weer terug. Of ik kan beter zeggen is HIJ (Benjamin Burnley) weer terug. Want er is een hoop gebeurd, ziekte die hem teisterde maar bovenal, de rechtzaak tegen zijn eigen bandleden over het behoud van de naam. Breaking Benjamin is terug maar alleen Benjamin is de originele member. De overige vier zijn nieuw en vers, al zijn ze geen onbekenden in de muziekwereld (denk aan Jason Rauch, oud gitarist van RED). Waar Three Days Grace met "Slechts" een nieuwe zanger bijna als een andere band klinkt, klinkt de single "Failure" van Breaking Benjamin met een geheel nieuwe band als een exacte kopie van het oude BB. De single klinkt als een regelrecht vervolg op hun laatste plaat "Dear Agony (2009)". Ik heb hier ontzettend veel zin in!

Hoorde er net vandaag voor het eerst over. Die single klinkt gewoon lekker en wel typisch Breaking Benjamin maar ik moet zeggen dat ik als drummer ontzettend de sound van Chad Szeliga mis. Vind dat echt een geweldige drummer en gaf de muziek toch net dat beetje extra's. Maar ben alsnog heel erg benieuwd!

Zes jaar na de release van "Dear Agony (2009)" is één van mijn favoriete bands terug. Na een heel lange tijd niets van Ben gehoord te hebben was daar opeens de teaser, waren daar de plaatjes en al snel werd een nieuw album aangekondigd met een geheel nieuwe band (op Ben na natuurlijk).
De eerste single "Failure" deed het hem echter niet direct, het klonk erg bekend (wat niet erg is) maar meer als een B-side van het vorige album. "Angels Fall" was al wat beter maar bij "Defeated had ik er alle vertrouwen in. en gelukkig maar, want het is gewoon een heel goed album. Nummers als "Breaking The Silence", "Close To Heaven" en "Bury Me Alive" knallen werkelijk uit je speaker. De grootste verrassing wat mij betreft is het nummer "Ashes Of Eden", heerlijk nummer.

"Dark Before Dawn" Is Breaking Benjamin zoals je het kent, dezelfde harde intro's rustige coupletten, ruige refreinen en harde breakdown. Het trucje word herhaald maar blijft heerlijk in het gehoor liggen. Waar ik "Dear Agony" een erg sterk album vond maar toch een tikje minder dan "Phobia" weet deze me helemaal te bekoren. Of "Dark Before Dawn" den hiervoor genoemde van de troon zal stoten is onwaarschijnlijk, maar hij komt in ieder geval in de buurt. Breaking Benjamin is terug. En hoe!

Wat ben ik blij dat Breaking Benjamin terug is! En het klinkt alsof ze nooit weg zijn geweest, ondanks de (bijna) volledige nieuwe band bezetting.
Top album, haalt het echter, wat mij betreft, net niet bij het album dat een, voor mij, andere favoriete band dit jaar heeft uitgebracht: RED - Of Beauty and Rage maar komt akelig dicht in de buurt.

Ik had de band al afgeschreven, maar na zes jaar afwezigheid is er nu toch een heuse comeback. En met een dijk van een album, dat moet gezegd worden. De nu metal die het geluid bepaalt mag dan een beetje passé zijn, maar gekoppeld aan sterk songmateriaal zoals hier aanwezig is zorgt dit voor pima luistervoer. Songs als Failure en Bury Me Alive heersen simpelweg met hun hoekige riffs en meeslepende zangpartijen. De rest van de plaat is ook uitstekend. Lekker duister en somber, zoals ik het graag heb.

Opvolger 'Ember' moet verschijnen op 13 April. Bron: Blabbermouth

Luister er eigenlijk nooit meer naar maar kan mij herinneren dat dit het altijd prima deed. Moet hier maar weer eens aandacht aan besteden.

Een ander klinkende Breaking Benjamin is nooit verkeerd, en dat laat de band in dit album ook wel merken dat ze ook in een andere stijl (zal nooit helemaal veranderen), goed over kunnen komen. Vooral had ik zelf het gevoel dat ze de nummers hadden verdeeld, waarna je bij aardig wat harde nummers aan kwam en deze al snel weer wat afzakten tot de mid-tempo of misschien wel ballads die Breaking Benjamin kent, en dat zijn juist de nummers die mij soms weten te nekken bij het luisteren van deze band, en waardoor het soms ongeïnteresseerd luisteren word.

Ach ja, Breaking Benjamin zou nooit een super geweldige band worden, daar zijn ze te cliché voor en dat merk ik nu al bij elke album. Toch kende dit album toch heerlijk stevige rocknummers als 'Breaking the Silence' en 'Failure'. De rest van het album viel nog aardig mee, en hoewel het geen ramp is om dit album uit te zitten ben ik ook niet meer bepaald onder de indruk, jammer genoeg.

Voorlopige tussenstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. Dark Before Dawn
04. We Are Not Alone
05. Saturate