The Undertones - Hypnotised (1980)

Minimaal 11 perfecte popsongs.

Aaaaaahhhhhh......, Hypnotised heeft 1980 zwaar ingekleurd voor mij!
The Undertones waren mijn Ramones, 'snotty, poppy and loud' maar dan met nog meer popfeel dan the Ramones, lekker weirde gitaarhooks, prettig gestoorde harmonieën en veel fun.
Waarmee ik geenszins the Ramones wil te kort doen.
Zij heersen maar the Undertones hadden een gevoel voor pop dat nog een ietsje breder ging, fifties, sixties en seventies in een coctail van liedjes van maximum 2.30 minuut, pop par excellence!
In een beter geregelde wereld hadden ze enkele wereldhits moeten hebben, [[i]i][i]My Perfect Cousin, Under the Boardwalk en Wednesday [i][i][i]Week [/i][/i][/i][/i][/i][/i]waren geheide radiohits maar hadden overal top tien hits moeten zijn... Het heeft niet mogen zijn, Feargal Sharkey deed het daarna wel met A Good Heart maar de instant popappeal van the Undertones is me toch vééél en vééél dierbaarder dan de gesynthetiseerde hitparadepop van de solo Feargal.

Ik draai Hypnotised nog regelmatig en adviseer aan de rechtgeaarde poprocker om hetzelfde te doen,

Groep uit Noord-Ierland die opkwam tijdens de punkgolf en een aantal jaren behoorlijk populair was.
Punk is het natuurlijk niet, maar de benaming punkpop wil ik er wel aan kwijt.
The Undertones maakten aanstekelijke, melodieuze korte liedjes die bleven hangen en waarvan er een aantal aan briljant grenzen. Met daarbij de uit duizenden herkenbare, karakteristieke stem van Feargal Sharkey.
Ik zei maakten, want na het vierde album in 1983 hielden ze er mee op.
Ze kwamen echter weer bij elkaar in 1999 met een andere zanger en die line-up bestaat tot op de dag van vandaag. Daar ken ik echter geen albums van.

De beste nummers op deze erg leuke plaat zijn Wednesday Week, My Perfect Cousin (What I Like To Do, He Doesn't), There Goes Norman, Tearproof, Girls That Don't Talk, Hypnotised en het rustige The Way Girls Talk.
Allemaal liedjes die je na een paar keer luisteren zo meezingt.
Enige minpuntjes zijn de cover van Under The Boardwalk en Hard Luck wat aan Gary Glitter doet denken.

Op de LP houdt het trouwens op na What's With Terry?
En 4 sterren.

Hoe moet je een zo ongeveer perfect debuutalbum opvolgen?
Nou misschien gewoon met nog een album over chocolade en meisjes.
Zoals gewoonlijk was vooraf aan het nieuwe album alweer een paar singles verschenen, (You've Got My Number stond ook niet niet op de LP).
De iets meer poppy richting viel destijds bij mij niet direct goed, het liveconcert maakte weer veel goed en uiteindelijk is dit toch weer een top album van The Undertones.
De productie was iets cleaner (braver) maar oh boy de liedjes zijn nog steeds super.
Weer zijn het merendeel van de liedjes geschreven door John O'Neill , maar ook Michael Bradley en Damian O'Neill gingen steeds meer schrijven.
Weer geweldige zang van Feargal Sharkey (die ook een lied schreef) en weer prachtige koortjes.
Under The Boardwalk is een mooie cover van dat liedje van The Drifters andere hoogtepunten zijn,
het gedreven Hypnotised, het lekker stampende See that girl, heerlijk poppy My perfect cousin en Tearproof.
Dat de albumopener een variatie is op de albumtitel van het 2e album van The Talking heads zullen wij maar als een compliment beschouwen.

Hoe komt het dat ik het album nog maar pas geleden heb ontdekt? Ik heb in lange tijd niet zo veel plezier beleefd aan het beluisteren naar een nieuw album. En slechts 40 jaar te laat!

Wanneer ik Hypnotised heb aangeschaft, weet ik niet meer. In de eerste helft van de jaren 80 schat ik, nadat ik album #3 had aangeschaft. Ik vond het helemaal niks, weet ik nog. Eigenlijk begon mijn liefde voor de band met de verzamelaar 'True Confessions' die ik in de jaren 00 afgeprijsd kocht.

Gisteravond stond ik in het Patronaat in Haarlem voor de Duitse metal band Néander. Op uitnodiging van een bandlid. Ik had het zelf nooit verzonnen. De show begon met 'Teenage Kicks' over de PA en werd zo op het idee gebracht om mijn drie The Undertones LPs eens uit de kast te trekken. (De eerste heb ik op cd.) Van begin tot eind van deze plaat zitten genieten. De snotneuzen uit Derry die het toen waren, maakten zulke scherpe muziek. Het is inderdaad onbegrijpelijk Lens dat dit niet breder is opgepikt.

Ter troost. Het heeft mij ook decennia gekost en ik vind het inmiddels beter dan ooit te voren. Dus wie weet wat er nog kan gebeuren.

Mijn vorige halte in de reis door new wave was bij het debuut Los Angeles van het Californische X, waar de vraag rees of dat pop of punk was. Wel, die vraag kan eveneens worden gesteld bij de tweede van The Undertones.
Waar dit vroeger duidelijk ruig klonk, noemen we dit tegenwoordig poppunk. Tsja, de muziek werd na 1980 geleidelijk steeds harder en sneller, ook binnen de punkwereld. Dan schaar je muziek als die van The Undertones al snel onder pop. Maar los van die stickertjes: iets minder ruig klinkend dan debuut The Undertones van het jaar ervoor, worden we getrakteerd op heerlijke melodieën, verpakt in korte nummers.
Favorieten: More Songs about Chocolate and Girls, het snellere There Goes Norman, popliedje See That Girl, het pittige Whizz Kids met z'n koortjes, The Way Girls Talk met z'n antiheldtekst, Hard Luck met een drumpartij die regelrecht van glamrocker Gary Glitter lijkt te komen, mijn kennismaking met de groep My Perfect Cousin (destijds via tv gehoord en gezien en zich on-mid-del-lijk in mijn brein vastgehecht), het triomfantelijke Boys Will Be Boys en het afwijkende, weemoedige en newwaverige Wednesday Week.

Niet alles is zo sterk en cover Under the Boardwalk, in 1964 een hit voor The Drifters, is ronduit overbodig. Maar wie moppert daarover als je zomaar vijftien liedjes in de schoot geworpen krijgt? Met de heruitgave van 2004 krijg je er bovendien fijne bonussen bij, zoals pareltje You've Got My Number (Why Don't You Use It?) en die van 2000 had weer andere, zoals het semi-instrumentale Hard Luck dat eveneens een forse scheut glamrock bevat. Ten slotte is daar de editie van van 2016 met nog meer extra's. Nee, dit is voluit genieten.

Begin april 1980 betrad My Perfect Cousin de Britse hitlijst om half mei op #9 te pieken. Wednesday Week haalde er eind juli #11 en elpee Hypnotised in de week van verschijnen, eind april '80, meteen #6.

Poppunk? Powerpop? New wave? Plak er maar een genrestickertje op. Maakt mij niet uit, zolang de ronkende gitaren, vinnige tempo's en de dunne stem van Feargal Sharkey maar in vorm zijn.
Mijn volgende station is iets soortgelijks, maar dan van Schotse origine; een groep die ik over het hoofd had gezien. Terug naar 1978 en wederom meer vrolijke punk bij The Rezillos.