King Crimson - USA (1975)

Vanavond eens op de bank met een boek. Deze plaat opgezet... Energiek, druk, af en toe chaotisch, maar wat een heerlijk plaat om bij te relaxen.

Relaxen kan ook bij USA. Maar erbij lezen lukt me niet. Het ritme, de muziek bevangt me al snel.
Inderdaad uitstekende plaat. Elk nummer spannend en vol power. Viool (eddie Jobson) later ingedubd, maar doet geen afbreuk aan het live-geluid.

Ik snap niet dat deze plaat zo weinig aandacht krijgt. Ik wordt iedere keer dat ik deze hoor compleet van mijn sokken geblazen.

Deze is in ieder geval stukken beter dan Earthbound. Zeker qua geluid en omdat hier een paar nummers van mijn favoriete KC plaat Larks' Tongues in Aspic opstaan.

Deze had ik laatst in mijn hand om hem te willen aanschaffen. Even getwijfeld, en toch maar niet gedaan. Wie weet of deze ook in de buurt komt van het live album B Boom live in Argentina?

Goede live-plaat, maar B'Boom en The Nightwatch zijn inderdaad beter.

Ik ken eigenlijk alleen nog maar b boom, de rest van de live albums van crimson ken ik nog niet. The Nightwatch nog maar eens zien te scoren dus.

The Nightwatch is super en ook interessant omdat er onopgesmukte versies op staan van nummers die met overdubs later op Starless And Bible Black verschenen. En het is opgenomen in ons eigen Amsterdam.

De Starless van dit album is het beste dat bestaat op aarde. Punt.

Ik heb de muziek nu een paar luisterbeurten gegeven. Wat een plaat! Ik heb ooit gehoord dat de LP indertijd (1975) een slechte geluidskwaliteit had, maar daarvan is op de geremasterde cd (HDCD) niets te horen. Het klinkt fantastisch. King Crimson in een uiterst sterke bezetting (Fripp, Wetton, Bruford en Cross) en in bloedvorm. Het is bijna niet voor te stellen dat na deze tour KC ontbonden wordt tot 1981.

Hmm, ik heb USA vandaag een eerste draaibeurt gegeven en, hoewel geweldig, vind ik de Starless van Red (de enige andere versie die ik tot nu toe ken) toch beter. Ik vind de ingetogen gitaar in 't begin in de studioversie hemels mooi en op de liveversie is dat een viool die -hoewel absoluut fraai- nét niet dat magische intro van de studioversie haalt. En bepaalde basnoten die (nou ja, ik noem het weer) magisch zijn, de preciese intensiteit van de studioversie missen. Dus ik ga nog steeds voor Red. Maar absoluut een goede versie hoor

Ben deze week eens echt gaan zitten voor USA. Wat een power zit daarin! Verveelt geen moment, zeker ook de meer geimproviseerde delen niet, daar waar bv het live album Ladies Of The Road me te ver gaat qua gepiel. Maar dat was dan ook eerdere line up. Ik ben er inmiddels wel achter dat de line up met John Wetton en Bill Bruford mijn absolute favoriet is, ondanks prima andere werken als Power To Believe, Discipline en uiteraard In The Court, om maar een paar albums van verschillende line ups van KC te noemen. Maar: Larks Tongues In Aspic, Starless & Bible Black, Red, en dan de diverse live albums zoals The Night Watch en deze: wat mij betreft zijn het King Crimson's kroonjuwelen.
Ik blijf bij mijn eerder geposte mening dat ik de studioversie van Starless onaantastbaar vind, maar ... nou ja, USA is een superalbum, als geheel. Kippevel! ...
In completere, rauwere vorm (USA kende wat edits, plus overdubde viool van Eddie Jobson ipv die van David Cross) zijn deze opnamen ook te vinden op The Collectable King Crimson, Vol. 1 - en wel op CD2. CD1 daarvan heeft opnamen uit hetzelfde jaar uit Mainz. Dus daar kun je ook voor gaan, heb je 2 discs, dan wel met wat overlap qua materiaal, maar bij Crimson is een 2x gespeeld nummer zelden echt hetzelfde.
Whap, 5 sterren, doen we niet moeilijk over.

Dat laatste is heel erg waar. Die 'collectable' cd's vind ik niet zo interessant (rare combi's van concerten), maar de originele 'collector club' releases van hele concerten (uit alle periodes) zijn wel degelijk erg interessant. Zelf vind ik het nummer 'Exiles' het beste KC nummer en de variaties zijn bij beluisteringen best groot. Met name de afwisseling van mellotron, gitaar en viool en subtiel en daardoor soms onmerkbaar zeer effectief. Hoewel de concert -CD's van "Mainz" en ook "Heidelberg" volgens mij geen helel concerten zijn (evenals deze "USA") zijn ze erg, erg de moeite waard.

KC op zijn best en oh ja. Op "Mainz" en "Heidelberg" vind je wel het prachtige 'Doctor Diamond' terug. Niet op de reguliere albums terug te vinden, maar één van de fraaiste KC-nummers uit deze periode. Met die prachtige stem van Wetton als stralend middelpunt.

heb de Lp gister gekocht. Klinkt heel goed voor een live-opname. Lark's Tongue knalt erover , en Lament klinkt dynamischer dan de starless en BB versie. vooral de bas van wetton en de prominente rol van de viool van muir staan als een huis. Een monument. Wat een geweldige bezetting was dit. Experimenteel , Lief , Hard en Toegankelijk tegelijk , ik geef het je te doen....

Sjezus! Een mens denkt dat hij na de 4 cd-set the great deceiver-set en alle studio-albums wel klaar is met de 1973-1974 periode. Dan hoor je alweer een geniale versie van LTIA pt1 en Exiles. De kooplust is weer aangewakkerd, zonder enig zicht op genezing. KC het blijft intrigeren.

Dit is echt wel een heel goed concert. Concertgebouw van deze periode ook. En de Duitse reeks. 1973-1974 periode raak je niet op uitgeluisterd. Dat is bijna altijd zo ontzettend sterk.

Dit gevoel ervaarde ik ruim 35 jaar geleden ook toen ik als puber deze LP (UK persing Polydor) voor het eerst hoorde, dat knalde letterlijk mijn speakers uit waarbij ik het gevoel had uit mijn stoel geblazen te worden. Zo intens! Met deze plaat heb ik destijds mijn buren en ouders tot wanhoop gedreven. Het heeft dan ook tot 2002 geduurd dat er voor het eerst een CD release kwam in een zg kortonnen digipack met twee bonustracks die bij nader inzien nogal overbodig klinken en niets toevoegen aan dit live meesterwerk. Wel vind ik de remastering niet zo geslaagd. Het lijkt wel alsof ze dit album dat toch al extreen klinkt nog extremer willen laten door die remastering waardoor het bij sommige momenten zelfs wat rommelijk en onnatuurlijk overkomt.
Maar afgezien daarvan liet deze band live wel degelijk horen waartioe ze in staat waren, net als Magma destijds.


Daar doe ik ook niet moeilijk over. Gewoon een 5 sterren album!

Starless is gewoon het ultieme prog nummer aller tijden. Punt ! Wetton's bass en vocale, Fripp' s crazy guitaar en Bruford' s top drummen... waanzinnig goed!

King Crimson klinkt op dit live-album toch wel klinisch en gedistantieerd, dat begint hier al en wordt me in de jaren 80 live soms wat te veel. Als je bijvoorbeeld Red of Larks - de albums - hoort, zit daar echt nog wel dreiging, spanning en emotionele geladenheid in. Muzikale gelaagdheid ook. Hier vind ik het allemaal nogal emotieloos. Het helpt ook niet dat het geluid van de band nogal eenvormig is. Ze hebben maar één geluid: rauw.