Anathema - The Crestfallen EP (1992)

Everwake is prachtig, de rest is niet helemaal mijn ding.

dit bliujft imho het allerbeste wat anathema ooit heeft gemaakt en één van de allerbeste exploten uit de doom-metal-golf van begin/mid jaren 90 tout court.

die doomy, logge, monotone gitaren; het half-gesproken gegrom van danny; de zware piano aanslagen nu en dan... geniaal!

Mijn eerste kennismaking met Anathema. Ik was destijds helemaal verknocht aan de logge, maar uiterst melodieuze doom/death metal die ze toendertijd nof speelden.

Maar je hoorde al dat deze band meer in zijn mars had en dat hebben ze met alle volgende albums wel bewezen dacht ik zo

Tsja, leuk EP'tje. Als fan van de band heb ik dit uiteraard in mijn bezit , maar om dit nu hun beste werk te noemen, nou nee.

Maar je hoort wel aan dit soort vroege werk van Anatema, MDB, Paradise Lost, ... wat een enorm potentieel en creativiteit er in de vroege jaren 90 in de Britse (en Europese) metalscene bestond.

De eerste 2 nummers op Crestfallen weten me wel te boeien maar dan heb ik het toch wel gehad met dit doomplaatje (met uitzondering van Everwake maar dat is dan ook een vreemde eend in de bijt).

Everwake..

Een wondershone paradijselijke oase te midden van een drassig verdord moeras veroorzaakt door bittere tranen voortvloeiend uit onophoudelijk verdriet.

Schitterende emotionele doch melodieuze doom/death waar naast Anathema alleen Paradise Lost en My Dying Bride patent op leken te hebben eind jaren 80 begin jaren 90.

Darren White excelleert met zijn getergde voordrachten. Hetgeen deze ep extra cachet geeft.

nog ne keer herbeluisterd nav de nieuwe orkestrale versies op falling deeper.

dammit, anathema, what have you become?