The Stranglers - 10 (1990)

Tot mijn verbazing stond dit album nog niet op MuMe, dus daar heb ik dan wat aan gedaan

Het laatste album met Hugh Cornwell als zanger, alleen wisten ze dat nog niet... Hugh zo zijn vertrek pas aankondigen tijdens de daaropvolgende toer: op 11 augustus 1990 in Noord London (Alexandra Palace).

De zwanezang van Cornwell dus.... en het moet gezegd hij nam afscheid niet met een knaller van een album, niet met een mijlpaal, ook niet met de beste Stranglersplaat ooit, maar wel met een gewoon goede en degelijke popplaat..
Meer niet, maar zeker ook niet minder! Ze noemden hun tiende studioplaat... "10" (tja...)

Leuke cover met daarop allemaal gansters.. Erh.. Politieke kopstukken zoals Arafat, Gorbatshov, Tatcher, Fidel Castro, .Gadaffi, ... o ja en ook Bush snr. (Cornwell).. alle rollen vertolkt door de bandleden

Maar goed de muziek dan...Opmerkelijk zijn de meer dan verdienstelijke covers "96 Tears" (Rudy Martinez) en "All Day And All Of The Night" (The Kinks), dat enkel op de CD versie te vinden is en eerder al als enige studiotrack op "All Live And All Of The Night" te vinden was... De originelen worden zeker geen onrecht aangedaan.

Favorieten op dit schijfje: "Sweet Smell Of Succes", "Too Many Teardrops", dat leuke tongue-in-cheek poprock is... ook erg leuk "Never To Look Back", dat haast profetisch is gezien het niet veel later volgende vertrek van Cornwell.. ook goed: "Where I Live"...
Echt slechte nummers staan er niet op dit plaatje vind ik...

Was het met "10" gedaan? Zou het nooit meer hetzelfde worden zonder Hugh en met een andere zanger? De meningen daarover zijn verdeeld... zoals gewoonlijk. Persoonlijk vind ik "The Stranglers MK2" zeker niet slecht, huidig zanger Paul Roberts is een echt podiumbeest en heeft ook een zeer aangenaam stemgeluid... Na "10", met Roberts dus, maakten The Stranglers nog menig degelijk tot zeer goede platen, en een nieuw album staat in de stijgers. Maar van hun werk nà Cornwell, vind ik toch enkel "Written In Red" en "Norfolk Coast" er écht bovenuit steken, ook al zijn albums als "About Time" en "Coup de Grace" zeker niet slecht... zo ook is "10" (terug naar MK1 dus) zeker geen mijlpaal, zelfs geen essentieel stranglers album, maar wel gewoon goed en goed om in je Stranglers-collectie te hebben..

Mooi verhaal van c-moon, inderdaad dit album stond nog niet in de MuMe lijst. Beetje vreemd eigenlijk?
Goed opgemerkt van c-moon.
Over het algemeen ben ik het met het verhaal hierboven wel eens, dit is zeker niet het beste album van The Stranglers met Hugh Cornwell, voor mij een klein beetje teleurstellend zelfs. Maar inderdaad echt slecht is het ook weer niet, maar zeker geen knallend einde voor Hugh Cornwell met The Stranglers.
Na deze periode had ik nog een paar Stranglers cd's beluisterd en die deden me niets, maar als ik c-moon goed begrijp zijn een aantal na deze periode zeker de moeite waard en zal het laatste werk van The Stranglers dan zeker nog een keer moeten beluisteren.

Ik moet mijn eerste commentaar een beetje bijschaven, maar helaas in negatieve zin... en ook ga ik mijn score verlagen ! 3,5 is écht te veel voor deze ZWAKKE schakel ... pff..;

Ben 'em nog eens aan t tluisteren, en huiver, ik wordt hier niet vrolijk van.. zovéél bloedarmoede, ik skip 2,4,5,6,8 en 9 van de reguliere tracks en 11, 12, 13, 14 van de bonustracks !!!!!!! Vééél blijft r dan niet over eigenlijk....

Dus ik slik woorden als "geen enkel echt slecht nummer op de plaat" met plezier weer in !!! Foei... Dat maakt deze zwanezang van Conrwell er alleen maar meer in mineur op eigenlijk.....
Op de tour van "10" kondigde ie z'n vertrek aan de band reeds aan, maar bij nader inzien, als ik het zo bekijk, had ie beter voor dit werkje al vertrokken: dan was ie alleszins al niet "medeplichtig" aan deze middelmatige zwakkeling...

Ik maak van mijn stem een 2 !!!
Zal ze leren. Nah!!!
Een 2 is dan nog veel, maar t is dan dankzij de leuke covers van 96 Tears, All Day And All of the Night, "Too Many Teardrops" als goede poging en "Never To Look Back"....
En misschien ook omdat de hoes zo knap is, en uit.. Medelijden


Enne: please vergéét mijn leugens zoals daar zijn "geen essentieel album, maar wel gewoon goed". Het is niet eens echt goed !! Ik moest wel s***** in mijn oren gehad hebben toen ik dat schreef.

Als fan werd je destijds niet vrolijk van '10'.
Voor wie interesse heeft, ik heb hier 2 nooit eerder verschenen demo's die destijds het album '10' niet haalden op mijn pc staan. 'Sitting On The Top Of The World' en ' Things Are getting Better'. Nummers waarvan je je afvraagd waarom ze het album niet haalden.

Ik ben geïnteresseerd, want ik vraag me al jaren af
of ik echt niets positiefs over dit album zou weten te vertellen.

Sweet Smell of Success vind ik wel een te gek nummer.
Toch één sterretje aan de donkere hemel.

Die cover van 96 Tears vind ik ook wel aardig gedaan.

Da's snel dazzler, als ik je e-mail heb mail ik ze gewoon door!

Die cover van 96 Tears is aardig, maar voegt
absoluut niets toe aan het origineel, vind ik.

All Day and All of the Night was wel
een echte Stranglers versie van een Kinks hit.
En Walk On By was ook cool.

Mijn email komt via een pm.

Vandaag eens aandachtig naar de ludieke hoes gekeken
(de hoes is hier echt beter dan het album volgens mij).
Daarop zijn de bandleden verkleed in bekende wereldleiders.

Maar wat zag ik verder nog?
Alle 10 figuren dragen een kleine badge,
waarop een symbook refereert naar één van de 10 studio albums.
Sommige zijn zeer herkenbaar, maar ik kan er nog een paar
niet zo goed ontcijferen. Wie speurt er mee.

Burnell alias Tatcher draagt de rozen van No More Heroes.
Cornwell alias Bush Sr. heeft een Meninblack op zijn das.

Aan de linkerkant:
Black als Arafat heeft de aboriginals van Dreamtime op een badge.
Daarnaast Greenfield met de Rattus Norvegicus op de kledij.
Daarnaast paus Burnell met ???
En als laatste Greenfield als Gorbatsjov met ???

Aan de rechterkant:
Black als Castro met ???
Cornwell met pet heeft een raaf op zijn kraag: The Raven.
Mevrouw Burnell (Gandhi?) draagt een panterkop: Feline.
En Black Khadafi kan ik ook niet ontcijferen???

We missen dus Black & White / La Folie / Aural Sculpture en 10 zelf.

Arafat heeft de dreamtime afbeelding op z'n vest.
Gorbatsjov het Stranglers logo op z'n hoofd.
Wie beeld Burnel uit 2de van rechts? Feline op linkerhand.

Ik vulde zelf al wat verder aan in mijn vorige post.
Gorbatsjov heeft ook een rode badge die ik niet kan thuisbrengen.
Schitterend idee om zijn hoofdvlek in een rood Stranglers logo te doen.

Burnell is Indira Ghandi, dacht ik.

Oeps ...
Het is moelijk te zien, je moet de LP al hebben, minstens. Met daglicht is het beter te ontcijferen geloof ik, morgen meteen doen!

Goeiemorgen, ben ik hier op de muzikale versie van "ontdek je plekje"?

Puzzelen doe ik wel vlak voor ik het loodje leg! Ga een echte Stranglers-plaat draaien, bijv. Rattus en niet deze tinnef!
Wordt hier niet een mooi stuk van de pophistorie, "All Day and All of the Night", "96 Tears" en "Walk-on buy" vakkundig ge-strangled?

Deze plaat vind ik een schandalig voorbeeld van een 'potboiler' - vast en zeker alimentatieverplichtingen of zo.

Spelbreker ... gun oudjes zoals ik ook eens wat vertier.

"Walk on by" (staat er trouwens niet op) zou ik haast naar je roepen.

Tuurlijk man, maar ik vind dat die curve van het werk van The Stranglers steeds dichter bij 0 komt.

En dat is zoooo zonde:

"Walking on the beaches, looking at peaches..."
Dat waren andere albums - wie is hier nou oud?

p.s. Ik ben in goede stemming: TPG heeft (vanuit de UK) mij vandaag verblijd met: Chameleons 1 (Script), Smiths (Meat is Murder) en Dalek_I_Love_You.

Dale I Love You hebben ooit nog de installatie
van OMD gestolen in de pioneersjaren 1979/1980.

Maar kom, het is hen en jou bij deze vergeven.

Vraagje voor de quizz, nou ik hier toch ben. In welke band zat de de lead vocal van Dalek I aanvankelijk?

BTW - ontdek net dat ik "No More Heroes" op vinyl dubbel heb gekocht vandaag - zoveel hou ik van het oudere werk!

Zo slecht let je op, zal je bedoelen, Mjuman.

Je vraag is wat verwarrend gesteld, vind ik.
Maar Andy McCluskey heeft nog een paar maanden bij Dalek I gezongen.
Dat was nog in de periode van The Id, de eerste groep van Andy en Paul.
Die groep was op sterven na dood, maar Andy en Paul
waren toen al een tijdje binnenskamers met tapes en synths bezig.

Maar wat doe jij hier nog langer op de topic van dit verwerpelijke Stranglers album?

VOETNOOT ivm DE 2001 REMASTER (met bonustracks)

Tracks 17 en 16 zijn samen een single uit 1988.
All Day and All of the Night (17 dus) stond zelfs in deze studio versie
op het live album All Live and All of the Night (1988) en het prettig walsende
Viva Vlad (16) was het laatste deel in de 5delige serie rond Vladimir
(zie ook bij de remasters van Feline en Aural Sculpture).

Track 18 is een remix uit 1991 met gitaar overdubs
die gemaakt werd toen gitarist Hugh Cornwell al vertrokken was.

Viva Vlad (16) was het laatste deel in de 5delige serie rond Vladimir

Wel het 5de, niet het laatste deel. Vladimir & The Pearl is te downloaden op hun officiele website.

Vladimir & The Pearl ... aha ...

Uit welk jaar dateert het nummer?
Is het weer een Burnel - Greenfield compositie?

Het jaartal weet ik niet precies. De compositie is Burnel-Greenfield.
Ik ben me pas de laatste jaren gaan interesseren in die Vladimir composities. Omdat ik destijds de Fire&Water LP niet kon vastkrijgen. Maar dat probleem is intussen opgelost, de voordelen van het internet dan weer.

Dit album was zoals Cornwell het wou, voor de Amerikaanse markt gericht. Maar in de States bleek geen kat interesse te hebben, en Hugh had nu geen enkele reden meer om nog langer in de band te blijven.

Dit klopt niet helemaal. Alexandra Palace was het laatste optreden van de '10' toer. De enige die op dat moment wist dat dit Hughs laatste optreden als Strangler zou zijn was Hugh zelf. (dit optreden is trouwens nog steeds verkrijgbaar op dvd)
's Anderdaags pas zou Hugh het nieuws bekend maken aan de andere bandleden, per telefoon. Dit was het einde van The Stranglers, MK1 ...

Het eerste bericht bij dit plaatje in 13 jaar... Heb zitten grinniken om de bijdrage van c-moon uit 2006, die hij in 2007 resoluut herzag. Hij noemt namelijk twee herkenbare kanten van de medaille wat betreft 10.
Enerzijds luistert het lekker weg en kun je bijvoorbeeld genieten van het licht grommende basje van J.J. Burnel in opener Sweet Smell of Success (in de Lage Landen geflopt, in het Verenigd Koninkrijk #65 in april 1990) en de her en der teruggekeerde hammondorgeltjes van Dave Greenfield. Anderzijds is het echt geen plaatje dat ik vaak zal draaien: menig liedje verveelt snel.

Opgenomen in het najaar van 1989 in Wisseloord, Hilversum met producer Roy Thomas Baker. Dat Jet Black echte drums bespeelt stemt tevreden. Het wordt daardoor iets ruwer dan de gladde voorganger Dreamtime. Op het gekke In this Place klinkt zelfs enige tegendraadsheid.
96 Tears (in het Verenigd Koninkrijk #17 in februari 1990) lijkt aanvankelijk aardige popwave, maar deze 3'12" duren me vanmiddag bij een tweede draaibeurt te lang. Let's Celebrate is een beter popliedje met blazers (had niet per se gehoeven), een hele echte jankende gitaarsolo (verrassend, niet passend) en "hoo-hoo" in het refrein. Al met al is de eerste plaatkant wel okay.
Kant 2 komt moeilijk uit de startblokken. Man of the Earth beklijft niet, Too Many Teardrops is me te flauw al is het orgeltje wel lekker, Where I Live biedt meer daarvan. Afsluiters Out of My Mind en Never to Look Back hebben toch wel iets, ze zijn iets pittiger waarbij de toetsen- en gitaarlijnen aangenaam zijn.

Bij The Stranglers komt het gedurende de jaren '80 weleens voor dat later toegevoegde extra's de boel enigszins redden. Hier klinken er acht vanaf track 11 met onder meer de singles uit deze fase. Ze laten de boel echter verder inzakken met ideeën die niet pakkend zijn. Met de pop van You en het walsje !Viva Vlad! als kleine uitzonderingen en Kinkscover All Day and All of the Night en remix van Always the Sun als overbodigheden.

10 is geen knallend afscheid van frontman Hugh Cornwell geworden. Hij gaf helaas later menigmaal af op zijn voormalige maatjes. Ik kan me goed voorstellen dat hij na zestien rumoerige wurgerjaren toe was aan iets anders. Maar waarom je oude nest bevuilen?
Van Burnel is zojuist een biografie in gespreksvorm verschenen, getiteld Strangler in the Light. Wellicht dat die iets meer licht schijnt op Cornwells vertrek.

10 is een aardig popplaatje met lichte knipogen naar de alternatieve dagen van weleer. Minder dromerig dan de voorganger, iets steviger, maar net als dazzler vind ik de hoes het beste onderdeel van dit album...

Het laatste album met Cornwell en alleen daarom al de moeite waard maar zoals terecht hierboven al aangegeven, nauwelijks interessante songs. De opener gaat nog en 96 tears wil er bij mij ook nog wel in, maar verder is het armoe troef. Een opgeblazen sound maar dat is nou juist niet de kracht van de men in Black. Toch is het een meesterwerk vergeleken met wat Cornwell zelf nog op plaat meende te moeten zetten later. 2 sterren

Een artikel over het oorspronkelijke 96 Tears van Question Mark and the Mysterians (1966) en de invloed ervan op punk, klikkerdeklik.