Magnus - Where Neon Goes to Die (2014)

Eerste single Singing Man.

Vette single!

Wow!! eentje met de frontman van 16 Horsepower :O

En nu te beluisteren:

Album Stream: dEUS' Tom Barman and CJ Bolland's 2nd Magnus LP / Music News // Drowned In Sound - drownedinsound.com

ik ben matig enthousiast na een eerste luisterbeurt...

Ik heb een beetje hetzelfde maar laat ik het eerst maar eens in betere kwaliteit beluisteren en misschien heeft dit wat meer draaibeurten nodig.

Singing Man is veruit het beste nummer van het album.

Net als op de voorganger hoor ik er toch wel de latere dEUS in terug maar dan wat dansbaarder.

Hoe leuk ik die voorganger ook vind: ik draai het eigenlijk nog maar zelden dus ik was toch wel wat kritischer op deze nieuwe.
Singing Man maakte dat in één klap ongedaan: een ijzersterk nummer dat ervoor zorgde dat ik opeens heel erg veel zin had in een nieuwe Magnus.

En hoe is die nieuwe Magnus dan? Het is geen klassieker in wording zullen we maar zeggen maar hij bevalt me uiteindelijk toch wel. Het koste even wat moeite er in te komen, net als bij de vorige trouwens, maar als dat eenmaal lukt zorgen Tom Barman, C.J. Bolland en de vele gasten toch voor een swingend en puntig klinkend album. Niet te lang allemaal waardoor het goed te behappen is en een nummer als Trouble on a Par lukt het zelfs een beetje mij in een jaren '80 mood te krijgen.

Nogmaals: Magnus gaat hier geen potten mee breken maar leuk is ie wel.

Zeker niet ieder nummer is top, maar wat is die opener toch catchy!!
Ook Regulate wil ik even vermelden, topnummer!

Had net een wreed feestje op mijn balkon met de nieuwe Magnus. Jammer dat ik er de enige was. Eerlijk gezegd zag ik wel een beetje op tegen deze plaat. En dat terwijl Tommetje Barman doorgaans weinig verkeerd kan doen bij mij. Maar na zo'n waanzinnig debuut tien jaar wachten voordat je met een vervolg komt, dat zorgt natuurlijk wel voor lastige verwachtingen. En zo'n blik met grote namen als gastartiesten wekt bij mij ook altijd zo z'n bedenkingen op. Want waar heb je die lui voor nodig? Gelukkig blijken de meeste stemmen wel degelijk iets toe te voegen en verdwijnt die zalig doorrookte strot van Barman nooit te lang uit het gehoor. Het is bovendien een plaat die behoorlijk op zichzelf lijkt te staan. Het valt mij op dat het duo vaker 'liedjes' maakt dan voorheen (ipv pure grooves). En die liedjes zijn afwisselend ordinair en duister, grappig en spannend, en zo nog wat dingen. Het nummer 'Getting Ready' vond ik een bijzondere verrassing op het eerste gehoor. Als je mij in '99 gevraagd zou hebben hoe 'dEUS met beats' zou moeten klinken, zou er vast zoiets in mijn hoofd verschenen zijn. Bepaald niet verkeerd. Maar hoe goed ik de plaat als geheel nou precies vind zal ik voorlopig wel niet kunnen zeggen. Daarvoor moet ik toch echt eerst even wennen aan het idee dat-ie bestaat.

Ik verwacht iets bijzonders, maar wat krijg je? Wel aardig, meer niet. Geen gemakkelijke plaat. Een dEUS-light? Een Barman-party? Voor de fans? Voor de fun? Voor de vrienden? Wat mij tegenzit zijn de iets makkelijke deuntjes die ik al vaker van hem heb gehoord. Gerecycleerd. Soms hoor je wel iets interessants, maar deze plaat heeft wat weinig urgentie (meer). Everybody loves repetition. Ach zo.

Singing man vind ik echt één van de betere nummers van 2014. Nu de rest van het album nog eens goed luisteren.

Zo ervaar ik het ook precies. Veel gerecycle inderdaad, en alles lijk je al eens gehoord te hebben. Toch is het een erge leuke plaat, met leuke gastbijdrages en gewoon een lekkere vybe.

Catlike is wel errug lekker zeg!!!

Van Singing Man man werd net een fragment getoond in DWDD.
Gave clip ook met favoriete zangers van de heren.
Heeft me iig getriggerd om deze plaat (en de voorganger) es te gaan beluisteren.

Magnus is het dance project van Tom Barman (in het dagelijks leven frontman van dEUS) en CJ Bolland (een Belgische DJ/producer). 10 jaar geleden alweer kwam het debuut uit: The Body Gave You Everything, wat het behoorlijk goed deed in de hitlijsten, met in Belgie zelfs een 2de plek. En sindsdien was het stil. Eerder meldden beide heren nog dat ze niet zo'n interesse hadden in een nieuwe plaat, maar toch is het nu zo ver: het tweede echte album.

En het eerste wat opvalt aan de track list zijn de gast artiesten. Op maar liefst 7 van de 10 nummers zijn die namelijk aanwezig. Opvallend, want Barman kan zelf toch ook een behoorlijk deuntje zingen. Maar onder de gast artiesten zitten zeker niet de minste namen: Selah Sue, Tom Smith (Editors) en David Eugene Edwards (16 Horsepower, Wovenhand), om maar eens wat te noemen. Deze artiesten voegen zeker wat toe aan de muziek trouwens.
Dan de nummers zelf. Denk aan een meer dansbare variant van dEUS (niet geheel onlogisch gezien de twee leden van Magnus natuurlijk). Duidelijk gericht op een groove, repetitief, maar nog steeds wel met 'echte' liedjes. Maar het klinkt allemaal nogal.. tsja... oppervlakkig? plat? makkelijk? Ik kan het goede woord er nog niet voor vinden. Er zitten zeker goede momenten tussen, maar die zijn spaarzaam. Trouble On A Par is een leuk nummer, maar zeker niet iets dat meteen de aandacht naar zich toe trekt als je iets anders aan het doen bent. En dat geldt eigenlijk voor het hele album. Het klinkt prima, maar weet eigenlijk nooit echt te bevangen. Getting Ready is voor mij eigenlijk de enige uitzondering op de regel, met een stemmig begin (getokkel, toevoeging van strijkers) wat daarna heerlijk opbouwt naar een climax. Veruit het beste nummer van het hele album voor mij, en eigenlijk ook de enige waarbij mijn aandacht meteen getrokken wordt. Het nummer Singing Man met Tom Smith is ook nog een leuke uitschieter, maar daarmee zijn de goede nummers veruit in de minderheid.

Magnus is dus weer terug, maar weet hiermee zeker geen album te maken dat mij doet uitkijken naar een vervolg. Het klinkt allemaal wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Echt memorable nummers of riffs ontbreken, waardoor dit al snel voelt als een tussendoortje. Van een grote man als Tom Barman had ik meer verwacht, waardoor dit album voor mij toch behoorlijk tegenvalt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Past in mijn straatje. Het eerste album vond ik al lekker hip en opbeurend. Deze nieuwe Magnus doet daar niet echt een schepje bovenop maar het blijft op niveau. Ik betreur die paar rap-achtige nummers (Last Bend, Catlike). Puppy en Singing Man vind ik echt klasse. Singing Man vooral omdat er een vleugje Depeche Mode aan hangt die schitterend gefusioneerd is met modernere sounds. Gewoon perfect. Ik hoopte op meer van dit. Ik geef aan het volledige album toch ietsje minder dan het eerste door de rap. Magnus blijft voor mij een project om in de gaten te houden. Nu tijd om even een optredentje op te pikken.

Wat is Vanhamel zijn stemgeluid irritant in 'Puppy'.

Vind ik ook. Het album op zich valt me in het geheel wat tegen na zo'n bom van een eerste single.

Ik vind het een aardig album maar niet heel veel meer. Mijn favoriet is het behoorlijk electronische Future Postponed. Niemand heeft het over die track dus ik zal wel de enige zijn

Tijdens itgwo voor het eerst kennisgemaakt met Magnus. Was zeker geen geweldig optreden, maar op z'n minst toch wel interessant. Eigenlijk kun je hetzelfde zeggen over het album. Het nummer met David Eugene is zuivere kwaliteit. Met het daaropvolgende Singing Man zit het 'hoogtepunt' (voor zover je daarvan kan spreken) op het einde van het album.

Eind 2014 luister ik dit album nog steeds graag (zeker onder het sporten) hou wel van de sound.