Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Het geldt lang niet voor alle jaren 80 albums. Je doet nu net alsof in de jaren 80 iedereen dezelfde productie stijl erop nahield. De albums van U2 hoeven wat mij betreft geen remix, van Dire Straits en Bruce Springsteen ook niet. Of Paul Simon. Of Bon Jovi. Maar bij dit album lag de jaren 80 saus er zo dik bovenop, dat ik blij ben dat het album door de huidige nieuwe mix voor mij wat organischer klinkt. Gilmour zelf vond het waarschijnlijk achteraf ook wat overdone. Zo'n productie zorgde voor mij voor een gevoel van gedateerdheid, wat ik niet zo heb bij veel van hun eerdere albums. The Final Cut heeft ook niet zo'n productie als deze, dat album is qua productie prima (ik vind de muziek alleen niet zo...)

Met de nieuwe mix is de zwakke productie (in mijn ogen) rechtgezet en is dit een voor mij uiterst genietbaar plaatje. Dat vond ik al wel, want ik kon wel door de productie heen luisteren, maar nu vind ik het nog genietbaarder. Mooi toch? De oude mix blijft bestaan, dus voor ieder wat wils.

Het verwachtingspatroon was groot en voor Gilmour en Mason in die periode sowieso een grote gok omdat er een grootse tour gefinancierd moest worden.
Er werd dus groots uitgepakt om kennelijk niets aan het toeval over te laten.
Te groots in produktie, te overtollig en volkomen dichtgesmeerd met bombastische synths.
De gedateerdheid liegt er niet om, en dat zal Gilmour kennelijk niet lekker gezeten hebben.
Ik heb dan zoiets van wat gebeurt is, is gebeurt.
Vind het altijd een beetje mosterd na de maaltijd om dan te gaan sleutelen aan een plaat die inmiddels 35 jaar oud is.
Aan de andere kant, prima voor de fans die er voor open staan.
Het is songmatig bepaald geen favoriet van mij, dus ik laat het sowieso links liggen.

Als de muziek je niet bevalt, heeft het weinig nut om de remix te beluisteren. Helemaal eens, Michel! Voor mij heeft het toegevoegde waarde, de plaat wordt voor mij beter. Zelfde geldt voor Radiation van Marillion. Die werd ook iets beter met een nieuwe productie. Ten van Pearl Jam heeft ook een nieuwe mix gekregen, de redux mix. En dat vond ik niet wat. Vooral waarschijnlijk omdat de oude plaat mij zeer goed bevalt.

Eens met je dichtssmeercommentaar bij dit album.

de nieuwe productie van Radiation van Marillion maakte het album op alle fronten beter, totaal ander album geworden. De redux-mix van Ten inderdaad overbodig.

En over A Momentary Lapse: ik vind de oorspronkelijke productie geweldig. Misschien omdat ik ermee opgegroeid ben. Ik hoorde hem voor het eerst zo rond mijn 14e. Misschien heeft dat er mee te maken...

Er staan enkele mooie nummers op A Momentary lapse of Reason. (Learning to Fly en On the Turning Away o.a.) maar ik begrijp Bikkel2 ook met zijn beschrijving.

De nieuwe versie heb ik -nog-niet gehoord, maar misschien komt er nu meer 'lucht' in de productie.

Nav van de hernieuwde belangstelling voor deze plaat, en het feit dat ik een oud tweedehands exemplaar had liggen, toch de nieuwe uitvoering gekocht, het klinkt inderdaad allemaal wat helderder, dat maakt niet dat ik het geheel nu meer of minder waardeer, ik vind het nog steeds een goede plaat. Wel heb ik het concertkaartje er even bijgepakt uit 1988, wat het leuk maakte destijds dat je er voor in de rij moest, maar ook de prijs, omgerekend een kleine 25 euro. Ik wil er maar mee aangeven dat we in hele andere tijden leven, en dat geldt eigenlijk ook voor de beleving van deze plaat, de jaren 80 zijn en blijven de jaren 80, kijk alleen maar naar de foto’s van de leden, ziet er gedateerd uit, toen was het hypermodern, nu wil je er niet mee gezien worden, deze plaat voert mij iig terug naar de dinsdagavond in juni 1988 in een kolkende kuip.

Zo blij met de gemixte versie. Was al mijn top 3 Floyd album en nu in nog beter geluid. Na jaren weer eens op repeat gezet.

Het verbaast me dat dit album zo'n lage waardering heeft op dit forum. Na het vertrek van Waters ging Pink Floyd een andere muzikale koers varen. Ik kan prima leven met dit resultaat. De re-mix klinkt wat anders, gepolijster en zwaarder, dan de originele versie. Bij het eerste gedeelte van het geremixte Sorrow op hoog volume begonnen sommige delen van het interieur van mijn woonkamer enthousiast mee te resoneren, bij het origineel is dat in veel mindere mate het geval. Ik kan met beide versies wel goed leven.
Bij het Delicate Sound of Thunder live album vind ik trouwens de relatieve geluidskwaliteits verbetering na de remix veel groter dan bij dit studioalbum.

Als A Momentary Lapse Of Reason iets duidelijk maakt is dat de kemphanen Waters, Gilmour, Wright en Mason eigenlijk niet zonder elkaar kunnen. Ik mis het briljante en venijnige van Roger Waters. David Gilmour kan de kar niet in zijn eentje trekken. Signs Of Life en Learning To Fly zijn nog wel uitstekend, daarna zakt het wat in. Gilmour is een fenomenale gitarist, niet flashy maar oh zo herkenbaar. Zijn zang is prima maar op Dogs Of War gaat het zingen hem matig af. Alles bij elkaar nog zeker een voldoende maar ook niet meer dan dat. Het optreden in de Kuip in juni 1988 was wel top.

Je vergeet Sorrow , het pronkstuk van deze plaat. Beetje vergelijkbaar met wat High hopes is voor the Division bell. Momentary is geen grootse klassieker, maar wel een degelijk Pink Floyd album. 4 sterren

Mijn persoonlijke favoriet is On the turning away. Fenomenale song met prachtige zanglijnen die me nog elke keer kippenvel bezorgen.

De 2019 remix remaster was blijkbaar langs mij heengegaan, maar ik heb die inmiddels ontdekt en ik ben er ook weg van!
Ik houd niet van stereotype 80's producties, maar de originele release had zijn charmes wel. Deze versie is echter hoe het album moet klinken!
Zo heb ik dit album weer helemaal opnieuw ervaren, herontdekt. De muzikaliteit ervan komt nu toch wel goed naar boven, ook in de mindere tweede helft.
De teksten vond ik altijd nogal cringy en een probleem, bij herbeluistering eigenlijk toch beter en oprechter dan ik me kan herinneren.
Halfje omhoog naar 4* en op CD aangeschaft. Episch geluid.
Leuk om te zien en synpathiek ook van David Gilmour dat hij het in het booklet heeft doen lijken alsof het echt een band-album was en Wright nu ook op de foto staat.

Pink Floyd, de iconische Britse rockband, is onmiskenbaar een van de meest invloedrijke en baanbrekende muzikale groepen in de geschiedenis. Hun oeuvre, gekenmerkt door sonische innovatie en diepzinnige lyrische thema’s, blijft decennia later nog steeds resoneren. Hun album uit 1987, "A Momentary Lapse of Reason", is een perfect voorbeeld van hun kunstzinnige evolutie en blijvende impact. Dit album, dat verscheen na het vertrek van de invloedrijke bassist en songwriter Roger Waters, markeert een belangrijke overgangsperiode voor de band.

Het album opent met "Signs of Life", een etherisch en atmosferisch nummer dat typisch is voor Pink Floyd’s kenmerkende stijl. Het introduceert luisteraars met een dromerige synth en gitaarklanken, die geleidelijk overgaan in een symfonisch geluid.

"Learning to Fly" is een meesterlijk gecomponeerd stuk dat de luisteraar meeneemt op een vlucht door de lucht. De ritmische percussie en zwevende gitaren, aangevuld met betoverende achtergrondvocalen, creëren een groots en luchtig geluid. Dit nummer belichaamt de verkenning van nieuwe hoogten en de vrijheid van verbeelding.

Met "Dogs of War" krijgen we een intens en energiek nummer voorgeschoteld. De krachtige saxofoon en stevige ritmesectie voegen een zekere zwaarte toe aan het nummer, terwijl de teksten een scherp commentaar leveren op de destructieve krachten van oorlog. Het nummer pulseert met een dreigende energie die moeilijk te negeren is.

"One Slip" valt enigszins tegen in vergelijking met de voorgaande nummers. Hoewel het een solide productie heeft, mist het de diepte en complexiteit die zo kenmerkend zijn voor Pink Floyd. Het nummer heeft een pakkend ritme, maar voelt toch aan als een oppervlakkige afleiding binnen het album.

“On the Turning Away”is een emotioneel geladen nummer dat de luisteraar direct raakt. Het wordt gekenmerkt door zijn oprechte lyriek en een meeslepende melodie. Het koor, dat weer schittert, voegt een verheffende dimensie toe, terwijl de gitaarsolo’s voor een climax zorgen die het hart roert.

"Yet Another Movie" begint enigszins lauw en weet die spanning niet echt op te bouwen. Het nummer mist de intensiteit die nodig is om echt te boeien, en voelt aan als een overgangsstuk zonder veel diepgang. Het instrumentale nummer, "Round and Around", biedt weinig toegevoegde waarde aan het album. Het voelt meer aan als een vulling dan een wezenlijk onderdeel van de muzikale ervaring.

"A New Machine Part 1" heeft iets onheilspellends en mysterieus. De vervormde vocalen en minimalistische instrumentatie creëren een gevoel van isolatie en eenzaamheid, passend bij de dystopische sfeer van het album.

"Terminal Frost" is een atmosferisch stuk dat weliswaar mooi is geproduceerd, maar enigszins repetitief aanvoelt. Het mist de variatie om de aandacht van de luisteraar vast te houden en zakt daardoor wat in.

"A New Machine Part 2" sluit naadloos aan bij het eerste deel, met dezelfde onheilspellende toon en claustrofobische sfeer. Het is een kort maar effectief verbindingsstuk dat bijdraagt aan de algehele narratieve structuur van het album.

Het album sluit af met "Sorrow", een episch slotakkoord dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van voltooiing. De gelaagde gitaarpartijen en krachtige ritmes creëren een groots geluid dat zowel melancholisch als hoopvol is. Het nummer resoneert met een diepgang die de kern van Pink Floyd’s muzikale ethos weerspiegelt.

Conclusie: "A Momentary Lapse of Reason" is een bewijs van Pink Floyd’s vermogen om te vernieuwen en te blijven inspireren, zelfs in tijden van verandering. Het album, hoewel niet zonder zwakke punten, biedt een rijk palet aan muzikale ervaringen die de luisteraar blijven boeien.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl