The Sound - Jeopardy (1980)

Ik heb de jaren '80 hartstikke bewust meegemaakt, hongerig om "alles" te weten van de muziek die ik hoorde en/of waarover ik las. In de eerste helft van het decennium waren radio, Oor plus later Aardschok de media die mij de weg wezen.
Tegelijkertijd miste ik veel: zoals The Sound, dat ik slechts van lezen kende. Maatje JeKo groef en graaft vaak een spade dieper en verder: zo zie ik op zijn Discogs dat hij zes elpees van The Sound heeft staan. Bovendien is zijn voorkeur voor tegendraadse muziek groter dan de mijne.
45 jaar later is daar mijn kans om iets van mijn achterstand in te halen. In mijn chronologische reis door new wave bevond ik me in oktober 1980 bij verzamelaar Life in the Gladhouse van Modern English. Ik steek over naar november en Jeopardy van The Sound.

Zovele jaren later is daar als voordeel dat veel informatie op internet is te vinden. In dit geval vond ik dat zanger-gitarist Adrian Borland al in 1977 debuteerde met (het Wimbledonse) The Outsiders en Calling on Youth. Een plaatje dat zowaar op streaming staat en ik ook maar eens moet gaan proberen. Ze maakten twee elpees, waarna Borland in '79 The Sound begint. EP Physical World verschijnt nog datzelfde jaar.

Op Jeopardy richt hij zich nog altijd gitaarliedjes, dankzij Bi Marshall klinken echter ook desolate toetsenpartijen die veelal de gitaarlijnen volgen. Met mijn voorkeur voor uptempo werk vind ik I Can't Escape Myself een wat moeizame opener, waar ik vermoed dat JeKo daar anders in zit. Of zoals Arbeidsdeskundige (niet meer actief op MuMe) in 2020 schreef: "De wanhoop druipt van dit album af. De muziek is donker, puur en oprecht. Hierdoor weet het mij tot diep in mijn ziel te raken."
In mijn oren sprongen andere nummers er onmiddelijk uit: het nerveuze Heartland, anti-oorlogslied Missiles (momenteel weer akelig actueel...), de geflopte single Heyday doet denken aan Echo and The Bunnymen maar dan ruiger, het felle Resistance zette ik als vertegenwoordiger van dit album op mijn afspeellijst met new wave en in Unwritten Law komen gitaar en melancholie perfect samen.
Daartussen klinkt soms verlatenheid, herinnerend aan Ian Curtis. Doomwave noemden wij dat destijds: Hour of Need groeit bij vaker draaien, net als Night Versus Day.

In commercieel opzicht was The Sound geen hoogvlieger, zij het wereldberoemd in Nederland waar mijn persoontje desondanks slechts via verhalen in Oor werd bereikt. In hun eigen land geen enkele single- of albumhit, tot 2024 via een verlate notering voor opvolger From the Lion's Mouth.
Bij Jeopardy noteer ik zeven favorietjes. Binnenkort JeKo eens vragen hoe hij erin zit.
Dankzij het bericht van Alicia van vier jaar geleden ontdek ik de achtergrond van de hoes en daarmee het werk van de gebroeders Stenberg: dank! Zie ook deze blogspot voor meer van hun grafische kunst.

Mijn reis door new wave vervolgt in Polen met de groep Maanam en hun titelloze debuut, waarvan ik aannam dat dit uit november 1980 stamt. Eens nader bezien of dat klopt, maar één ding is zeker: een onbekend pareltje!

@RonaldjK: Mag ik je adviseren: zet je reis nog ff niet voort, maar blijf hier ff hangen. Uitrusten, op krachten komen, je weet wel, dat soort zaken. Enjoy the music!

Zal ik doen! Maar Maanam past daar wel bij!

Ja, Mañana, ja, Mañana…schenk nog een rosé in!

Ik zal deze wavequeeste een week parkeren bij Jeopardy en Maanam. Veel andere zaken aan het hoofd en handen, dat helpt. Als jij dan eens Maanam wil proberen?

Wel, Chameleon Day, heb gedaan wat je vroeg. Wat dan gebeurt, is dat twee zaken intenser worden: de persoonlijke teksten van Borland, die tegelijkertijd niet in navelstaarderij vervallen; en de lekkere productie met fraaie details (leve de koptelefoon tijdens het fietsen).

Mijn waardering blijft op vier sterren, maar dat is niet wat je bedoelde. Denk dat ik nooit de waarde die jij beleeft zal kunnen voelen. Neem aan dat Jeopardy al enige decennia met je meegaat, een achterstand die ik nooit kan inhalen.
Toch wint het album in zo'n (in mijn geval zeer hectische) week aan glans. Was een goed advies, dank!

Zo’n 40 jaar inmiddels! En ik schrik er eigenlijk van…loop naar de spiegel en zie veel grijs. Neem aan dat je ‘From the Lions Mouth’, de opvolger van deze, ook kent? Daar kun je gerust een maandje vertoeven. Net zoals toen, dik 40 jaar geleden - toen de staat van de pecunia het een puber enkel toestand om één LP per maand te kopen en je dus alle tijd had om een album te doorgronden. Hoe anders deze tijd met zijn streamingdiensten etc. Het concept ‘album’ zegt mijn dochters helemaal niets…maar ik dwaal af.

Btw: check ook ff dit.

Jaaaaa, lekker liedje!!! En wat je dochters betreft: van mijn kinderen heeft er één echt wat mee en de anderen enigszins. En er is hoop > Kwart jongeren kocht vorig jaar vinyl.

From the Lion's Mouth landde destijds makkelijker en die ga ik ui-ter-aard in mijn queeste tegenkomen!

Dat was toch een ode aan Borland, in plaats van simpelweg I Can't Escape Myself in een nieuw jasje steken?
Ik dacht dat ooit gelezen te hebben...
Je bent er trouwens voor jouw doen, erg vroeg bij.

En ik zie dan heel veel platinablond!

Mss heb je dat van een schrijfsel van mij hier. Weet niet of het echt een eerbetoon is. Dat heb ik wellicht verzonnen (verzinsels zijn vaak mooier dan de werkelijkheid - net zoals dromen). Duidelijk is denk ik wel dat heel bewust gebruik is gemaakt van ‘I Can’t Escape Myself’. Dat lijkt me geen toeval. En het is op een prachtige manier gedaan. Sterke uitvoering!



Ik lag er voor mijn doen op een vrijdag ook vroeg in. Jij ontwaakte om 11.54?