John Norum - Face the Truth (1992)

Aha zoiets was het inderdaad. Dat instrumentaaltje "Free Birds In Flight" is wel lekker btw, staat idd ook op de Live In Stockholm EP. Ik heb best een heel aan al die aparte elpee en cd uitvoeringen, werd helemaal erg na het millennium. Of een re-master met 1 of 2 magere kreupele nummers als extra, ja dikke neus ! Zelden de moeite waard.

Deze gisteravond weer eens uit de kast getrokken. Blijft een uitstekende plaat. In het verlengde van Europe zou je kunnen zeggen, maar net iets heavier en strakker. En met Glenn Hughes in topvorm op zang mag je sowieso niet klagen, dat vormt een mooie combinatie hier.
Ik vind Norums speelstijl veel overeenkomsten hebben met die van Gary Moore, maar dat is hierboven ook al opgemerkt. Van zowel Norum als Hughes weet ik dat het allebei grote Thin Lizzy-adepten zijn, dus ze hebben het vast naar hun zin gehad bij de spetterende uitvoering van Opium trail. Ook de stuwende bijdragen van Accept-bassist Peter Baltes mogen hier wel genoemd worden.

De bijdrage van Joey Tempest vind ik niet storend. Het is een ballad met hitpotentie, dus wat dat betreft begrijp ik de platenmaatschappij wel. Logisch dat het op single werd uitgebracht, met een expliciete vermelding van de gastzanger. Die single die heb ik ook nog, met op de B-kant het meer dan aardige Free birds in flight van die Live in Stockholm E.P. Die had hier als afsluiter ook nog wel bij gemogen, maar ik het album in zijn Europese editie ook zonder die toevoeging wel prima.

Ik heb van John Norum alleen deze en zijn debuutalbum. Later werk spreekt me minder aan.

Je laatste opmerking snap ik. Hij ging na de eerste twee albums ook best andere dingen doen qua stijl. Vroeger (je weet wel ) vond ik de albums hierna teleurstellend. Nu, jaren later, kan ik van veel van die albums best genieten. Ze komen voor mij nergens ook maar in de buurt van de eerste twee maar slecht zijn de meesten ook geenszins.

De eerste versie van Opium Trail die ik ooit hoorde, was deze van Norum. Schitterend, weet nog dat ik de cd op repeat zette bij dit ene nummer. Pas veel later kwam het origineel van Thin Lizzy voorbij en raad eens... Vond die van Norum véél beter

Ja, zo gaat dat vaak bij een nummer: de versie die je het eerst hoort, vind je vaak het beste, omdat die de meeste indruk op je maakt. Ook als het een cover is. Ik kende de versie van Thin Lizzy eerder, maar ik vind ze beide goed te verteren. Al mis ik op de coverversie wel het unieke stemgeluid van Phil Lynott...

Kwestie van de originele versie dan te blijven draaien om te ontdekken of die toch niet beter is. Ik kende ook eerst die van John Norum. Was zelfs de aanleiding om in de muziek van Thin Lizzy te duiken. Al kende ik het nummer Cold Sweat eerder al.

Klopt wel, had dat ook met Fates Warning's "The Apparition", hoewel ik die wel eerder had gehoord, was het nooit bij me blijven hangen totdat ik de versie van Steel Prophet hoorde, toen ging ik weer terug naar de basis/het origineel. Vind ze beiden nu weergaloos!

Ze verschillen ook niet heel veel. Bij Back on the Streets op het vorige album is dat wel anders. De originele versie van Vinnie Vincent Invasion is extremer, met Robert Fleischman op zang (en in dat nummer houdt hij het nog rustig) maar vooral door Vinnie Vincent die de snaren op zijn gitaar geselt dat het een lieve lust is. Heerlijk! Maar ik denk dat er weinig John Norum fans zijn die de originele versie verkiezen.

Back On The Streets kende ik zelf ook eerder dan de Vincentversie. Waarschijnlijk vanwege het videoclipje met die ene mevrouw van Loïs Lane.
Uiteindelijk vind ik het origineel toch veel gaver. Juist vanwege die hysterische inslag.

Maar ook Opium Trail is natuurlijk in zijn originele vorm veel beter. Net als Massacre door Iron Maiden. Liep ik mee weg. Totdat ik Live And Dangerous in handen kreeg..

Klopt ook, Fleischman was/is wel een geweldige zanger hoor, maar Edman heeft veel meer Soul in zijn stem. Plus de solo van Norum was veel mooier, vertelde echt een verhaal. Eén van de weinige nummers waarin ik de remake/cover beter te verteren vind.

Mijn oudere broer kocht het album van Vinnie Vincent meteen bij verschijnen, hoewel we in die dagen vooral naar thrash luisterden.

Herkenbaar. Vincent kwam van Kiss. En Kiss was 'credible' bij de thrashers en deathers. In mijn kringen dan.

Ik bedoelde dus dat ik de Norum versie eerder leerde kennen. Ik had het een beetje krom geformuleerd zie ik.

Het was aanvankelijk de bedoeling dat Edman bij Vincent zou gaan zingen, maar Vincent trok zijn Zweedse accent niet. Las ik eens ergens.

Maar goed, iemand nog iets te zeuren over Face The Truth?

En Jeff Scott Soto, die de demo inzong:

https://www.youtube.com/watch?v=yJMEMfH4o70&ab_channel=Thecommentdick

Maar hij zag er toch vanaf om weer met een gitaarshredder in zee te gaan zo net na zijn avontuur met Malmsteen.

Het nummer zou ook op het eerste Frehley's Comet album komen te staan maar werd geschrapt nadat VV het zelf uitbracht:

https://www.youtube.com/watch?v=ex0Hf2uweBE&ab_channel=RichieScarletBook

Het was in eerste instantie geschreven voor Creatures of the Night. Er schijnt een demo te bestaan met de vocalen van Paul Stanley, Helaas niet op de box terug te vinden.

Klinkt alleen niet als Jeff, kan het ook idd Vinnie zelf zijn zoals ook sommige mensen schrijven? Hoe dan ook een lekkere versie, wel eens eerder gehoord. Hoor ook deze liever dan de elpee versie denk ik.

Volgens mij is dat de stem van Vinnie zelf inderdaad. Soto deed wat achtergrondwerk op All Systems Go. Hij maakte in 87 of 88 een demo met Vincent om een portfolio voor zichzelf te hebben dat wat afweek van zijn werk bij Malmsteen. Daar zat Back On The Streets volgens mij niet bij.

Maar goed, het ging hier om Face The Truth.

Er is kennelijk ook nog een synth-bandje met een cover, gebruikt als soundtrack, die klinkt ook wel als deze uitvoering.

Yep, maar soms zijn er nou eenmaal zijpaden, hoort er ook bij.

zo is het ook nog eens!

Het eerste soloalbum dat ik van John Norum hoorde was Face the Truth. De gitarist kende ik uiteraard uit zijn dagen bij Europe en een vriend leende me diens solo-cd. Indertijd maakte Thin Lizzy’s Opium Trail een verpletterende indruk op me, zoals ik hier vorig jaar augustus schreef: nog altijd prefereer ik Norums knallende cover.
Het album verschijnt in 1992 terwijl Europe de stekker eruit trekt en de leden naar Zweden remigreren. Als de Zweedse belastingdienst geld ruikt, doemen voor de leden van de groep immens grote problemen op.

Dat gold niet voor Norum, die al op 31 oktober 1986 zijn laatste optreden met de groep deed in Amsterdam voor tv-station Sky Channel. Hij vertrok in goed overleg. Niet alleen omdat hij het te commercieel vond worden, ook omdat hij inmiddels grote bedenkingen had bij manager Thomas Erdtman en Joey Tempest, zo vertelt website Wings of Tomorrow.com:
"Around 1984-85, Norum's mother Sofie had started to date Erdtman. "At first I thought it was cool and so did the other guys," Norum said, "But she started telling me that he often had lots of money in his pockets saying: 'This is the boys' cash but I don't care - let's have fun with it instead'. I thought it was strange that he had so much money and we had so little when we already had two gold albums. It was all a mystery. I left partly because of Erdtman's management, and partly because he and Joey made too many decisions. Joey and Erdtman were the bosses, and the rest of us had to deal with it."

Zanger op de meeste nummers van Face the Truth is Glenn Hughes, ex-Deep Purple. Ik ben niet de grootste fan van diens stem, kwestie van smaak. Laat onverlet dat dit in combinatie met Norums hardrockende riffs staat als een huis. Als altijd is er ook een instrumentaal nummer en dit midtempo Endica bevat net als elders op de plaat een sterke en herkenbare combinatie van melodie en snelheid.
Joey Tempest zingt met Norum op We Will Be Strong, één van de zwakkere nummers op het album. Wel favoriet: de snelle titelsong die het album opent, het melodieuze Still the Night en het robuuste Distant Voices met op drums landgenoot Mikkey Dee.

John Norum doet dus waar hij goed in is en haalde tevens het contact met Joey Tempest op, waar het voordien nogal eens gespannen was. Je had in die dagen kunnen gaan hopen op een doorstart van Europe, maar daar was de tijd nog niet rijp voor; zeker niet met de donkere wolken van de belastingdienst in aantocht. Meer daarover noteer ik dadelijk bij het solodebuut van de zanger.