The Guest (2014)

Soundtrack op de achtergrond hoor. Lekker plaatje!

Het enige positieve is de soundtrack. Verder een matig B-filmpje die hier verrassend veel stemmen haalt, en ook best aardige noteringen zowaar. Ik heb me niet verveeld tijdens het kijken en Wingard heeft zeker wel een bepaalde visuele flair, maar ik kan de vele tekortkomingen toch niet door de vingers zien, van het haast melige acteren van Stevens tot de belachelijke plot met de militairen en ook nog heel veel ertussenin.

Vlotte film!

Pluspunt is de niet-pluis sfeer die de film goed weet over te brengen. Jammer is dat de film iets te makkelijk in zijn kaarten laat kijken; de rustige opbouw ten spijt. Naar het einde toe blijkt het allemaal best meedogenloos te zijn, maar krijgen we niet de gewenste finale omdat het verrassingselement dan al lang weg is. De soundtrack was zeker een meerwaarde voor de film. Dikke 3,5*

Vermakelijk.

Er is altijd wel een element van cheesiness in de films van Wingard die ik tot nu toe heb gezien. Een deel van de film dat een beetje goedkoop aanvoelt, maar altijd ook aangevuld wordt met aspecten die wel op orde zijn. Je kan je bijtijds afvragen of dat deel opzettelijk verwerkt is, of simpelweg fout. Hier hetzelfde verhaal: netto redelijk vermakelijk, maar onderweg kom je toch genoeg dingen tegen waarvan je denkt: meent ie dit nou.

Afschuwelijke soundtrack. Voorop. De hele tijd zo prominent aanwezig ook, met als hoogtepunt Stevie B's Because I Love You. Zo enorm fout. Let wel: typisch dus zo'n voorbeeld waarvan de foutheid een charmant aandoenlijke werking heeft, maar je weet gewoonweg niet in hoeverre Wingard je ermee zit te fucken.

Ook het verhaal kent vanaf de start een transparante, maar verwarrende opzet, met Stevens die zijn rol van gladjakker vlekkeloos neerzet en geen twijfel laat bestaan over de verdachte ware aard van zijn personage, maar zijn ware herkomst of motieven blijven lange tijd verhuld. Wingard investeert en bouwt op, maar als dan blijkt dat hij 'een medisch experiment is', 'geprogrammeerd om zich van losse eindjes te ontdoen', krijg je toch een beetje het gevoel met een kluitje in het riet gestuurd te zijn.

Zelfde als je middels de military police een beetje meekrijgt hoeveel gewicht eraan Stevens' persona hangt: drukke telefoontjes waarbij iedereen binnen deze en die radius moet komen opdraven en uiteindelijk staan er twee busjes voor de deur. Ook de lokale sheriff heeft het te druk om te helpen. Terwijl alle moeite om bij het gezin in een goed blaadje te komen er ook mee om zeep geholpen wordt. Waarom immers zo veel vertrouwen winnen, als hij er uiteindelijk toch voor kiest vader en moeder koelbloedig om te leggen?

Zeker wanneer we ons in het Halloween-maze gaan bevinden (wat er ook maar met de haren bijgesleept lijkt te zijn), lijkt Wingards gemakzucht de overhand te krijgen. In de luren gelegd door twee kids, na een klein legertje aan special units. Tot en met het einde blijft echter onzeker of hij hier de jaren '90 middelmatigheid van een gemiddelde Michael Dudikoff-productie op de hak neemt, of dat hij simpelweg verzaakt erbovenuit te stijgen.

Kort gezegd vermaakt het dus allemaal prima, maar als je na het afglijdende laatste half uur wat bedrogen achterblijft, lijkt het met terugwerkende kracht toch allemaal wat minder om het lijf te hebben. Terwijl hij ons lange tijd aan de goede kant van zijn cheesiness wist te houden. 3*

Leuke film, totdat de militaire poltie op kwam draven.
Belachelijk slecht eind, anti climax.

Deze was een tijdje geleden op tv en nu toch maar eens meegepikt. Ik kende de film niet, maar vond hem wel eens het bekijken waard. Een intrigerend verhaal die wel wist te boeien van begin tot einde. De cast deed het prima en verder zag de film er prima uit. Het einde was wel wat minder, maar voor de rest een prima film.

Best wel leuke film, eind had wel wat beter gekund..

Vermakelijke film over een onbekend persoon die zich integreert binnen een gezin wiens zoon gesneuveld is in Afghanistan. Kon eigenlijk zeer moeilijk de motieven van David doorgronden. Wat was nu eigenlijk zijn bedoeling? Waren zijn intenties oprecht of niet? Tot wat leidde het allemaal. Ben er eigenlijk niet uit ...

Beetje vreemd ook hoe sterk het vertrouwen in hem was, vooral door de moeder. Zo was het bijvoorbeeld eigenaardig dat hij zomaar als surrogaat vader meeging naar school om de gestrafte zoon te aanhoren. Hij nam daar ook gewoon het voortouw. Ook wat bizar dat al zijn interventies zoals de school, het feestje, de barscène perfect en zoals hij had voorzien aflopen.

Desalniettemin wel van genoten. Redelijke opbouw, behoorlijk spannend hoewel je weet dat er vroeg of laat iets van zijn identiteit zal onthuld worden. Vanaf het moment dat de marshalls opduiken neemt de actie de bovenhand op het thrillergehalte. Eindscène op school was ok, wel voorspelbaar natuurlijk met dat mes. Zijn overlijden zelf was nogal pathetisch. De slotscène dat hij zou ontsnapt zijn hoefde voor mij niet.

Het is dat het acteerwerk echt abominabel slecht was (die moeder zou zelfs als actrice in het volwassenentertainment nog te kort schieten) want anders had ik deze fantastisch vlotte film met een nog hogere score beloond.

Geweldige soundtrack, strak tempo, no nonsense aanpak en genoeg knipogen naar en halve parodieën op het genre. De stukken waarin de film losgaat waren genieten.

Echt heel erg leuke film, juist jammer dat het merendeel bijzonder matig acteerde.

Aardige wegkijker.

Wingard schiet met zijn carrière in de regiestoel eigenlijk een beetje alle richtingen op, maar vaak wel binnen de thriller. Of het nou mumblecore is, een genremix of gigantische monsters, Wingard probeert het allemaal een keertje uit. Nu is Wingard niet de beste regisseur, maar enkele pogingen zijn toch erg aardig. The Guest zit er wat tussenin.

The Guest valt een beetje binnen de genremix, omdat Wingard meerdere dingen binnen 1 film uitprobeert. Het maakt de film wel vlotter, maar erg goed is het niet. Thriller, actie, mystery en een kort vleugje horror worden met elkaar vermengd. Fijn dat genres zoals drama en komedie een beetje naar de achtergrond worden gedrongen, want zo is er meer ruimte voor vermaak.

Acteerwerk is niet bepaald bijzonder, maar Stevens doet het wel goed. Zijn rol vereist ook de meeste acteerruimte, want de overige personages voelen wat kaal aan. Interessant is het acteerwerk daarnaast ook niet en als je zo'n figuur als Stevens rond laat lopen in een film moet je er op z'n minst voor zorgen dat de rest niet volledig overrompelt wordt. Dat lukt Wingard helaas niet.

Visueel verder aardig in beeld gebracht, maar ook niet bijzonder. Enkel de knokpartijen worden uitzonderlijk goed geregisseerd, maar de rest blijft wat tam op regievlak. Cinematografie ziet er scherp uit, maar het camerawerk en de editing vallen toch wat tegen. De film blijft vaak gewoon niet scherp genoeg, en kan te weinig leunen op sterke dialogen.

Uiteindelijk is het uitgangspunt niet zo wild als je zou hopen, maar het blijft allemaal aardig vermaken. Ik hield er alleen niet een wauw-gevoel aan over. Niks wilde echt overtuigen omdat Wingard nergens echt goed kan uithalen. Net niet genoeg tempo en visuele steun. De potentie was er wel, de regie is soms scherp en Stevens doet het goed, maar ik vond het uiteindelijk niet meer dan een oké-filmpje.

leuke film

The Guest - 4K Ultra HD Limited Edition | Zavvi.nl

Verleidelijk..

Idiote prijs, maar ze schijnen diep in de buidel hebben moeten tasten voor de rechten van de soundtrack.

Prijs is ook hetgeen wat me tegenhoud. Dat zou het verklaren, soundtrack is wel echt meesterlijk.

€58,99 voor een dvd, leuke inkomsten! Men was er zelf bij toen ze de kosten hebben berekend van tevoren?

Ik vraag mij af hoe andere films dan voor rond de 50% uit worden gegeven van deze prijs. (vaak goedkoper)

Had dan een andere soundtrack genomen denk ik, het gaat om het verhaal in beeld en niet om de "meesterlijke" muziek!

Kennelijk had ik deze film in 2015 gezien. Ik kon me daar werkelijk niets van herinneren, al begrijp ik wel mijn commentaar van destijds.

Kwam eigenlijk (weer) bij deze film terecht vanwege de peperdure 4K box van Second Sight. Kon m toch niet laten liggen. De box schijn zo duur te zijn, omdat ze diep in de buidel hebben moeten tasten om de soundtrack toe te voegen.

Enfin, meteen maar in de speler gestopt en de 4k transfer is echt fenomenaal. Dat komt de film ook ten goede, want Wingard strooit met fijne kleurtjes.

Verhaal begint vrij standaard met een ideale schoonzoon die een familie infiltreert. Dat is allemaal best leuk gedaan en als de film iets over de helft een paar tandjes bijschakelt, worden we getrakteerd op een fijne finale. De Halloween setting is erg goed gedaan en de soundtrack heerlijk. Snap de keuze van Second Sight om die kosten wat kost bij te voegen.

Al met al heb ik me zeer goed vermaakt met dit fijne conceptfilmpje. De paar ongeloofwaardigheden, vergeef ik de film. Die horen er nu eenmaal bij.

Ruime 4*

Dit is toch wel een bijzondere outsider.

Je verwacht er weinig van,maar schijn bedriegt.

Een zeer verrassende goede film.

Een aktie film met thriller elementen.

De prachtige jonge dame de actrice Maika Monroe die ook één van de hoofdrollen speelt is veelbelovend.

Ook speelt zij in de Netflix film Tau de hoofdrol.

De hoofdrol speler Dan Stevens is een acteur die best goed is, en zijn rol verassend goed neerzet.

De film heeft een soort eighties achtige sfeer.

Dat er op de cover staat, een mix van The Bourne indentity en The Terminator wordt duidelijk,als de film vordert.

Ook de titel soundtrack is opvallend sfeervol van de band genaamd Clan of Xymox de track Cry in the wind.

Is erg pakkend en sfeervol goed.

Een goede en verassend uitpakkende film.

Nou, dit is één van de zeer spaarzame keren dat ik het niet echt eens ben met het IMDb gemiddelde, dat is voor mij vaak een echte graadmeter ipv de kritische Nederlandse kijker hier op MovieMeter. Maar wat wil het geval, ik zit nu qua beoordeling verdorie ook ver onder het MovieMeter gemiddelde terwijl ik daar dus vaak boven zit.

Voor mij even de wereld op z’n kop .

Het begin is prettig en veelbelovend. Dan Stevens zet zijn rol goed neer en komt ook geloofwaardig over. De personages eromheen redden het niet allemaal maar daar heb ik me niet al teveel aan geërgerd om eerlijk te zijn. Maar dan, net iets over de helft, als alles langzaam duidelijk begint te worden over zijn rol beginnen de film clichés zich op te stapelen. Super voorspelbaar over wat er ging gebeuren en alle standaard reacties passeren de revue. Echt heel jammer want zat ik op de helft van de film echt op een 3,5 à 4 sterren, het laatste gedeelte heeft dit vet onderuitgehaald en een 2,5 is wat er over is gebleven. Oftewel een magere 5 uit 10.

Na herziening een halfje erbij. Ik kende het verhaal en de uiteindelijke insteek dit keer natuurlijk al, maar dat heeft de pret niet hoeven bederven. Het acteerwerk van met name Dan Stevens is goed en de regiebenadering van Adam Wingard is erg vlot. Het kostte hoe dan ook geen enkele moeite om door de volledige speelduur van 100 minuten te komen en de tweede helft bevat genoeg bloederige beelden voor een nog vlottere ervaring. Jammerlijk is dat de boel op audiovisueel vlak wat krachtiger had gekund en zeker het camerawerk wat energieker had mogen zijn, maar dit is uiteraard zoeken naar een speld in een hooiberg.

Bespottelijk slecht verhaal, slaat werkelijk nergens op.

De soundtrack is inderdaad best goed.

Kijkt voor de rest wel lekker weg met een sixpack en een zak chips.

Ik was echt heel nieuwsgierig naar deze film. Ik was namelijk groot fan van Dan Stevens in Downton Abbey en vond het vreselijk dat hij eruit geschreven werd omdat hij zich graag op films wilde storten.

In The Guest speelt Dan Stevens echt een hele andere rol, hij lijkt wel bijna een ander persoon. Voor mij is dat een teken dat het een hele goede acteur is; als je geloofwaardig twee totaal verschillende rollen kunt spelen. Maar ik blijf fan, ook al was zijn personage een beetje creepy. Het is een aparte film, maar ik bleef nieuwsgierig naar zijn geheim. Het einde was ook apart, want 1. hoe kan dat? en 2. komt er een vervolg? Ondanks dat het een creepy film is vond ik het een prima film en het feit dat Dan Stevens de hoofdrol speelt hoeft niet met uitleg gepaard te gaan . De film is dus leuk voor zowel vriend als vriendin.

Heerlijke psychopatenfilm die doet terugdenken aan The Hitcher en dan ook nog een focus heeft op retro eighties muziek. Het is een film die zichzelf serieus neemt en toch ook weer niet. De opbouw is perfect, waarbij gradueel de ware (zieke) persoonlijkheid van Dan Stevens naar boven komt. Het is voor de kijker een soort fun om dit gade te slaan. Vanaf minuut 70 gaan dan alle remmen los met een schietpartij waarin de flikken worden afgeslacht door hem. Hun manier van aanpakken komt nogal ongeloofwaardig over … en de dialoog tussen Stevens en de moeder heeft veel weg van black comedy. Nadien volgt dan weer een ouderwets kat en muisspel tussen de psychopaat en de kids die hij opjaagt. Dit stuk had van mij nog wat langer mogen duren. Ook dit stuk heeft een vibe waarvan je je afvraagt of het een parodie is of wat. De eightiesmuziek, de dampmachine die rook jaagt over de dansvloer, de choreografie tussen moordenaars en slachtoffers. En dan de dood van Dan Stevens: hij zijgt neer in een Halloweendecor van de highschool, te midden van een fake kerkhof met wit kruis en een grafsteen naast hem. Het heeft veel weg van een spoof en toch gaan ze er qua toon net niet over. Een zelden geziene balans in dergelijke films. Ook de verklaring voor het gedrag van Dan Stevens is bijzonder: zijn psychopathie is het gevolg van de experimenten van de US Army. Hij is dus eigenlijk zelf een slachtoffer en de schuld ligt dan ook bij de overheid. De laatste scene had dan weer geknipt kunnen zijn uit een eightiesfilm en is ook weer op de rand van parodie: de dood gewaande moordenaar stapt weg vermomd als brandweerman.