The Rainmaker (1997)

Niet verrassend, maar goede acteurs doen een hele hoop. Genoten van Danny deVito en Jon Voight. 4,0*

Behoorlijk saaaaaai en gaaaap deze film , boeit niet, is niet spannend. Ik wachtte heel de tijd op een Twist , maar het ging zoals het ging Geen verrassing ,. Het einde is ruk natuurlijk , een gezond bedrijf dat ineens failliet is. O..dat is DE twist...goedkoop hoor.
Wel een sterke Damon, die zeer geschikt is voor dit soort rollen. ( wat hij zelf ook vindt, hij wil niet meer in actie films- en als ze nou 50 miljoen bieden....???)
Compliment ook voor Voight die toch gezien wordt als B acteur en veel rommel maakte
En fin compte dragen de acteurs de film , zeker niet het verhaal.

In de jaren 90 kon je niet om John Grisham heen. Niet alleen werden zijn romans veelvuldig gekocht (en gelezen, vermoed ik), ook waren er de talloze verfilmingen van de romans die draaiden om de rechtsgang en juridische gevechten. The Rainmaker is de vijfde verfilming van een Grishamboek. De film was niet erg succesvol in de bioscopen en doet wel wat denken aan het succesvolle The Firm (1993), die de eerste filmadaptie was. Evenals in The Firm staat in The Rainmaker een advocaat centraal die nog aan het begin van zijn carrière staat. En evenals in The Firm moet de onervaren advocaat een juridische strijd voeren tegen een machtige tegenstander en moet hij er natuurlijk voor zorgen dat het recht zegeviert.

The Rainmaker is een heuse crowdpleaser. Als een arm gezin met een tragisch verlies wordt geconfronteerd en samen met een jonge, onervaren en empatisch ingestelde advocaat de strijd aanbindt tegen een grote verzekeringsmaatschappij, dan is het wel duidelijk waar de sympathie van de kijker ligt. Mocht de kijker nog twijfels hebben over de partij aan wie hij zijn sympathie toebedeelt, dan zal de weerzinwekkend optredende Jon Voigt die de verzekeringsmaatschappij vertegenwoordigt, de kijker definitief naar de kant van de jonge advocaat en het arme gezin duwen.

Het verhaal is vrij simpele en houdt zich bezig met de aloude strijd tussen goed en kwaad. Voor enige diepgang is geen plaats in deze film. Hoewel er wat lichte aanzetjes zijn die er even op duiden. Even worden er vraagtekens geplaatst bij de legaliteit van de middelen die beide advocaten toepassen. Het is slechts even. Geen zorg. Het thema blijft verder onaangeroerd. Het doel heiligt blijkbaar altijd de middelen als je een sympathieke jongeling bent die door Voigt met valse trucs wordt bestookt. Ok. Dan weten we dat ook weer. Hou het simpel. Een schemergebied bestaat in deze film niet. Goed is soms wel erg goed. Twijfelachtige omgang met de rechtsgang is in handen van de goede partij een goed middel. In handen van de slechte partij niet. En tenslotte is alles dat de slechte partij onderneemt altijd heel slecht.

Ondanks de wat simpele verhaallijn en de wat simpele belijning van de personages is The Rainman een hele vermakelijke film. Regisseur Francis Ford Coppola zet het verhaal zodanig neer dat je als kijker betrokken raakt en wil weten of en hoe de valse Voigt van zijn voetstuk wordt gestoten. En dat is knap van Coppola. Het antwoord is vanaf de eerste minuut immers al duidelijk. Prima cast ook. De invulling van de rollen wordt gewoon goed uitgespeeld. Matt Damon is een overtuigende idealist waarvoor je wel sympathie moet koesteren. Danny DeVito zorgt voor de luchtigheid. En aan de gladde Jon Voigt heb je meteen een hekel. Lekker simpel en overzichtelijk.

The Rainmaker vertelt een simpel en voorspelbaar verhaal en doet dat met uitgesleten karakters. En toch is de conclusie dat The Rainmaker een spannende en zeer vermakelijke film is. Hier spreekt de klasse van Coppola zullen we maar zeggen.

Er was een tijd dat John Grisham erg in de mode was., Elke letter die hij schreef werd bijna verfilmd zodra hij het opschreef en op een gegeven moment werd het zelfs een vluchtheuvel voor New hollywood regisseurs in de jaren '90 Sydney Pollack, Alan J. Pakula, Robert Altman en Francis Ford Coppola maakten er allemaal eentje en er werden in zo'n 10 jaar 11 van die dingen gemaakt. Toen ze echt niet meer succesvolmwaren en ook de boeken minder gingen lopen was het ook klaar.

Ik heb er lang geleden films van gezien en ook wat gelezen. Ze zijn nogal formule-achtig. Legal thrillers werden ze genoemd en meestal is er een oprechte advocaat die vecht tegen foute advocaten en iemand vertegenwoordigd die je oprecht sympathiek moet vinden.

Dit is daar een duidelijk voorbeeld van. Het is wellicht Coppola te danken dat deze film nogal formuleachtig, maar heel goed kijkhaar is. De film heeft een prettige vrij trage pace en varieert de gerechtsscxenes goed met andere scenes. Goed gemaakte formulefilm zonder al te veel identiteit.