We Need to Talk about Kevin (2011)

Inderdaad, ik geef er zelfs bonuspunten voor. Dat verklaart mijn slechte smaak.

Dit correleert ook echt met jouw Top 10 McSavah

De baby acteerde goed die kon goed janken. Ik snap niet dat regisseurs zo vaak met de volgorde kloten. Ook in deze film veel flashbacks best storend elke 2 minuten zo blijf je echt toeschouwer en niet in het verhaal getrokken beetje jammer. Voor de rest best een saaie film. De enige reden dat ik hem niet uit zette was dat ik niet helemaal wist wat de zoon had gedaan dus daar was het wachten geblazen.

herzien laatst, en de film is toch weer wat in mijn waardering gestegen. Heel sterk. Moet nodig wat van Lynne Ramsays andere werk zien.

Wat een aparte prent zeg.

Het is hier al vaker aangegeven, maar het eerste halfuur / drie kwartier is ontzettend taai. Als je nog totaal geen clou hebt van hoe en wat, komt het over als een saai en eenvoudig drama. Ik dacht alleen aan wat een vervelend kind Kevin was. Maar hier zit mogelijk meer achter. Stukje bij beetje wordt het duidelijker, en dus ook leuker. Met het einde als hoogtepunt. Je kan uiteindelijk alleen maar gissen naar de redenen.

Zeker geen alledaagse prent. Eerste deel is lastig doorkomen, maar achteraf gezien noodzakelijk voor de tweede helft. Het einde is schokkend en maakt veel goed. Interessant regisseur die Ramsay, ben benieuwd naar haar andere werk.

3,5*.

Haar

Ik schaam mij diep

Indrukwekkend maar zeker niet flawless. Zo vond ik het excessieve heen en weer springen in tijd wat maniëristisch. Audiovisueel is het zeker verzorgd en esthetisch, maar het bouwt teveel op mysterie. Dat heeft de film niet nodig. Wanneer het een en ander duidelijk wordt weet de film meer te overtuigen en deze kijk in het hoofd van Eva ligt mij vrij zwaar op de maag. In essentie meer een film over machteloosheid dan over schuldvragen. En alhoewel de moord van man en dochter over de top voelt, zou het me niks verbazen mocht dit op reëele voorbeelden zijn gestoeld. Het is natuurlijk geen Elephant, maar Ramsay's film mag best in z'n schaduw staan. Maar misschien is George Ratliff's Joshua een betere vergelijking.

Het eerste uur is echt wel een harde zit. De overdaad (vind ik zelf althans) van flashbacks, én het feit dat ik met de beste wil van de wereld voor niemand sympathie kon voelen, deden me echt wel overwegen om op de off-knop te duwen.

Uiteindelijk ontpopt zich in het tweede uur een sterk drama, waarin allicht iedere kijker wel met spanning uitkijkt naar wat (en de waarom van wat) er gaat gebeuren.

Tilda Swinton speelt eigenlijk wel heel goed, in wat me een bijzonder moeilijke rol lijkt. Moet je een afkeer hebben van Eva, of moet je medelijden hebben met haar ?

“Bye Bye Kinderwens” was ook geen slechte titel geweest.

Vooreerst: dit is géén film over nurture versus nature. We Need to Talk about Kevin gaat enkel over nature en laat daarbij weinig aan de verbeelding over. De term “slecht zaad” lijkt wel speciaal voor Kevin uitgevonden. En hoewel de moeder ook niet perfect is, valt haar duidelijk weinig te verwijten.

Dan rijst natuurlijk de vraag: wat heb je aan een film als deze? Wel, om te beginnen doorbreekt het een interessant taboe. Terwijl de meeste andere films inzoomen op de rol van de omgeving, schetst Ramsay hier het portret van een door en door rot karakter. Het concept voelt – met wat verbeelding – aan als een kruising tussen Elephant en The Omen. Het kille huis roept dan weer echo’s op van het hotel in The Shining.

Vooral de manier waarop de hele calvarietocht in beeld wordt gebracht is knap. Ramsay maakt er een pakkende audiovisuele belevenis van met een minimum aan dialogen. Dat Kevin niet zo spraakzaam is komt dus goed uit.

Het levert een zeer heftige film op die echter ook enkele gebreken heeft. Zo kunnen de makers het niet laten om de slachtofferrol van de moeder voortdurend in de verf te zetten (letterlijk zelfs). Het lijkt wel alsof de hele goegemeente zich tegen haar richt, terwijl ze dus zelf niets misdaan heeft. De fakkels en hooivorken ontbreken nog net. Ook tijdens de apotheose vliegt de film uit de bocht: een shockeffect was de bedoeling, het ruikt vooral naar sensatie.

Hoe dan ook slaagt Ramsay met verve in haar opzet. Ze zadelt de kijkers op met een erg ongemakkelijk gevoel: mission accomplished. 3.5*

De banaliteit van het kwaad: Elephant en We Need To Talk About Kevin

Ivm spoilers beveel ik klikken enkel aan als je beide films zag (of je moet daar niet om geven)

Zeer goed acteerwerk van Tilda Swinton en Ezra Miller. Goeie, krachtige film die bijblijft (speelt op je gevoel).

Het heen en weer springen in de tijdlijn is in het begin irritant, maar wordt op den duur dragelijk.

Daarom geen 4*, maar het hangt er wel tegenaan...

“You don't look happy.”
“Have I ever?”

Sterk. We Need to Talk About Kevin focust zich vooral op de band tussen moeder en zoon, en de moordpartij op school wordt, via flashbacks, impliciet getoond. Tilda Swinton is fenomenaal in de rol van de moeder, en ook Reilly en Miller (heerlijk creepy als Kevin) zijn erg goed op dreef.

De regie van Lynne Ramsay is ook opvallend, en ze zorgt voor een bijna dromerige sfeer. Het hele nature vs. nurture idee komt er wel wat bekaaid vanaf. Ik heb het boek niet gelezen, maar daar werd er klaarblijkelijk ook over de schuldvraag van de moeder gesproken. Maar in de film is Kevin als kind al onuitstaanbaar, en je krijgt niet het idee dat de moeder (of vader) hier iets aan had kunnen veranderen. Maar als film is We Need to Talk About Kevin meer dan geslaagd.

Sterke aangrijpende film die je wellicht als toekomstige ouder de stuipen op het lijf doet slaan. Dat er duidelijk iets sociaal biologisch mis is met Kevin is hier wel duidelijk. De opvoeding heeft daar weinig aan verholpen, want het leek me toch dat Eva ondanks alles het engelengeduld en moederliefde bleef opleggen om de relatie met haar zoon te optimaliseren.

Zeer knappe vertolking van Tilda Swinton als radeloze moeder. De wanhoop en pijn staan dikwijls van het gezicht af te lezen. Ook Ezra Miller doet het meer dan prima en overtuigt in zijn rol net als de andere jongere versies van Kevin. Creepy zelfs bij momenten. Reilly is steeds een plezier om naar te kijken. Topacteur ook!

Wat ik wel wat miste in de film was het gebrek aan hulp en ondersteuning. Eva stond helemaal alleen met haar probleem en ze kon bij niemand terecht. Kevin's aandoening lijkt me iets te stereotiep, te gemakkelijk gecreëerd vanuit filmisch standpunt. Geen medische onderzoeken, geen therapie of psychologen, geen onrustwekkende berichten van de school, enz ... En ondanks het feit dat haar echtgenoot een goedwillige idealist is, kwamen ook van daaruit weinig discussies of vaststellingen.

Ook de starende vernietigende blikken van de omgeving na dé gebeurtenis lijkt me te sterk uitgedrukt. Eva wordt als dé verantwoordelijke gezien. De kaakslag was er dan ook ver over al begrijp ik wel dat de onmiddellijke omgeving je wellicht mijdt. Jammer dit gegeven, maar voor de rest meer dan prima film met een mooie opbouw tot de climax waarvan je weet dat die er sowieso aankomt.

'mom is fat' Top kid

Flashback-film. Vrij mistroostig portret van een gezin, in dit geval vooral de moeder-zoon relatie en het opzoek gaan naar antwoorden. Zeer irritante zoon (als lid) en al heerlijk psycho als puber bekrachtigd met een daad...en eveneens geen aangename en vrolijke moeder, wat zeer goed is neergezet en wordt overgebracht nr de kijker. Ik zou in die moeder haar plaats meer dan krikri worden Fijn werkje dit.

“ THE point is : there is no point”

Score met ster omhoog . Dit is een meesterwerk . Het lot en de pijn en de tragiek dat Eva moet ondergaan ging onder mijn huid zitten .De vertelwijze dmv beginnen met het eind is treffend .

In eerste instantie zag ik Kevin heel zwart wit . De vraag word een mens slecht geboren was geen open vraag en liet niks in het midden ,zo leek het .

Deze tweede keer beleefde ik het totaal anders . Wat een teken is dat het een erg goede film is .

Er zijn wel degelijk tekenen aan de wand , was een therapeut een oplossing ? Was de verwekking ( heel filosofisch ) een teken .

Maar uiteindelijk kom ik toch tot de zelfde conclusie . Kevin is evil . Maar waar het nu anders is , hebben de omstandig heden invloed ( ja ) . Was hij een inspirerende leraar of vriend tegen gekomen , wat dan ?

En als dat zo is , is dan Deels geluk dat je kind zich niet te veel laat vormen door die omstandigheden ?

Verder wil ik besluiten dat het een deprimerend film is . Lood zwaar .

En nu ik het een tweede keer heb gezien ben ik ook ( heb je niet vaak bij meesterwerken ) klaar met Kevin en deze film .

De daad van Kevin is nog nooit zo treffend en deprimerend in beeld gebracht hoe gus van sants elephant ook zijn best deed .

4 *

Ik ben verbaasd over de gemiddelde hoge score, want het is geen beste film. De film loopt gewoon niet lekker. Het gaat van de hak op de tak. Nee hier had ik meer van verwacht. Einde sloeg ook nergens op. Waarom de vader?

Wat moet je nou met deze film? Ik had het boek eerst gelezen en dan kan je natuurlijk makkelijk volgen en de visuele impulsen ondergaan. Maar als je - net als mijn vrouw - onwetend in deze film stapt, is het eerste deel vooral verwarrend en moeilijk om volgen.

Hoe moet je dit dan quoteren? We need to talk about Kevin is een pracht van een verhaal, wat kan er gebeuren als een moeder haar zoon niet leuk vindt? In het boek, meer nog dan in de film, krijg je duidelijk het gevoel dat je door de ogen van de moeder kijkt. De perceptie dat een baby van in de wieg al slecht is, kan je dus makkelijk invoelen als het gevoel van een post natale depressie. Mijn vrouw vertelde me bijvoorbeeld dat ze blij was dat ik haar vrij snel na de bevalling de deur uitjoeg. Zo kreeg ze weer andere impulsen en bleef ze niet thuis met een huilbaby opgesloten. Maar dit zal allemaal pluspunten voor auteur Lionel Shriver, niet voor de filmmaker.

De acteerprestaties maken veel goed, al zit Reilly niet echt lekker in zijn vel. Ook vind ik het leuk dat de film, sowieso voor een grotere massa dan een boek gemaakt, dicht bij het origineel blijft. Je krijgt dus geen uitleg waarom Kevin enkel de moeder in leven laat. Prachtig verwoord met de zin: weet je, ik dacht dat ik het wist. Als Kevin het al niet weet, hoe zou de auteur/regisseur het dan moeten weten? Wellicht was dat zijn ultieme wraak op zijn moeder, haar met het leed verder laten leven.

Soit op BM krijgt deze een 5*, hier hou ik het helaas bij 3.5*.

Best sterk.

Deze film vormt alweer de tweede film van regisseuse Ramsay die me goed is bevallen. Ze lijkt zich goed in haar element te voelen met films die iets vreemder lijken te zijn, maar wel over een bekende cast beschikken om over die acteerkracht te bevatten. Deze film is ook weer een goede film geworden met een apart stijltje erdoorheen.

Ondanks dat deze film nooit abnormaal complex wordt waardeer ik het concept van het eerste halfuur, waarbij de film een beetje wordt gehusseld. Als kijker moet je zelf de puzzelstukjes even bij elkaar leggen, maar dat gaat moeilijk als je het uitgangspunt niet helemaal kent. Deze film geeft het na een tijdje prijs, maar de lijn wordt al snel duidelijk na ongeveer 30 minuten.

We Need to Talk About Kevin haalt zijn kracht voornamelijk uit de cast en redelijk strakke regie. De beelden mogen dan niet altijd optimaal intrigeren omdat te weinig scenes over dat extraatje beschikken, maar verder ziet het er sterk uit. Miller steelt de show als complexe zoon, maar ook Swinton speelt de sterren uit de hemel in deze film waarin de chemie tussen beide voorop staat. Bij wijze van spreken dan, want de personages lijken elkaar te haten.

De film probeert regelmatig slim te zijn door wat gevoelens te vermengen die een ouder kan hebben, bijvoorbeeld het eigenlijk niet willen van het kind. Het fijne is dat de film er nooit te prekerig over is. Wel vond ik het jammer dat de film nooit volledig realistisch aanvoelt. Ik vond de dialogen net wat te gemaakt en gespeeld, maar ook de situatie zelf lijkt soms iets te onwerkelijk te worden.

Verder vond ik het ook jammer dat de scenes elkaar nooit in een pakkende flow opvolgen waardoor de film niet altijd optimaal weet te boeien. De regie is iets te rustig en veilig wat mij betreft, en laat de echt gevaarlijke dingen buiten beeld. Het niet nemen van risico's hier en daar terwijl het concept nog aardig controversieel is vind ik jammer, maar het is zeker een goede film geworden, en daarvoor mijn complimenten.

Dit is zo'n film waar je een ongemakkelijk gevoel van krijgt en dat zijn vaak de betere. De niet zo chronologische vertelling zorgt er voor dat je er even in moet komen, maar dan openbaart zich al snel het beeld van de moeilijke relatie tussen moeder en zoon. Dat beeld wordt in allerlei situaties onderstreept, waarbij het jochie vanaf jonge leeftijd al een bijzonder irritante indruk achter laat. Op latere leeftijd beginnen de zaken echt uit de hand te lopen tot het moment, waar de gehele film naar opbouwt. Zo is We Need to Talk about Kevin een huiveringwekkende ervaring geworden die indringende emoties los maakte. Ik ben onder de indruk.

We gaan niet lopen negeren wat voor een griezel deze jongen was maar mama was ook niet gezond. Ze ging de hele opvoeding lang alleen maar om met de situatie in plaats van in te grijpen als een verantwoord ouder. Voortdurend doen alsof je goedgekozen martelaar bent wachten op de onvermijdelijke einde. Treurig..

Woedende knul heeft, terecht, een extreem moedercomplex ontwikkeld, en dan stelt de film de vraag: zit het kwaad nou in de knul gebakken, om wat voor reden dan ook. Of is het juist de schuld van de moeder, die vanaf zijn geboorte een rothekel heeft aan haar first born. Dat wordt een avondje discussiëren! Ondertussen heeft de WASP maatschappij allang een mening klaarliggen.
Film kondigt de hele tijd een onbekende maar vreselijke gebeurtenis aan, als kijker heb je daar maar op te wachten. Zo zien we wat fragmentarisch hoe het joch als baby eerst zijn moeder teistert met huilbuien. Daarna het bekladden van behang en zo, je kent het wel toch? Geen gejengel op de piano dit keer. Wel iets met een cavia. De poepluiers waren wel nieuw voor me. Best een indrukwekkend idee. Ondertussen zit vaders moeders te gaslighten tot groot genoegen van de knul. Komt hem wel duur te staan gelukkig.
Typisch evil child vehikel, alleen is de structuur wat anders en is ligt de nadruk meer op de moeder dan op het kind. Het speelt zich af in de tegenwoordige tijd: dwz na de 'gebeurtenis'. Over hoe de moeder zich staande houdt in een vijandige omgeving met buren en collega's en dat soort tuig. Door de flashbacks wordt het verhaal dan compleet gemaakt.
Best aardig hoor, ook voor de liefhebbers van evil kid thrillers, zoals ik.

Verontrustende film over moeder zoon relatie.

Het is duidelijk dat Kevin niet helemaal spoort. Hij is manipulatief en destructief. Zijn moeder ziet ook dat het mis is en zijn vader steekt zijn hoofd in het zand. Moeder is een roepende in de woestijn. Uiteindelijk mondt het uit in een drama.

Je moet even wennen aan het niet chronologisch verlopen van de film. Het voegt wat toe aan de film om de moeder een proces doormaakt om hef drama een plek te geven. De herinneringen komen als back flahes.

Uitstekend geacteerd door xowel de jonge Kevin als de 15 tot 18 jarige Kevin. Tilda Swinton was ook top.

De meeste mensen zijn van nature niet kwaadaardig. Het zijn de omstandigheden die ze kwaadaardig maken. In deze film lijkt het een uitzondering te zijn.

In de laatste dialoog tussen moeder en zoon wirdt geen antwoord gegeven op het waarom van het drama. Kevin weet het niet. Dus zat het kwaad toch in het joch zelf?

Subliem. Vanaf die grandioze openingsscenes voelde ik het al meteen ; dit wordt grote cinema. Eerst krijgen we dat wapperende gordijn dat ons een korte blik naar de tuin schaft, een voorbode van het onheil. Daarna het beeld van Swinton op handen gedragen tijdens het tomantino festival als uitdrukking van haar vrijheid en haar extase met die dieprode kleuren die alweer een voorbode blijkt te zijn van de massacre die zal komen. Sterk. Rood is een kleur die wel meer voorkomt. Rood ook als substituut voor het bloed want ondanks de body count is er bijna geen bloed te zien. Rood in de 'Andy Warhol' shot in de supermarkt bij de blikken soep. Rood als verf op haar huis.
Er wordt hier wel eens verwezen naar de film Elephant als gelijkgestemde maar ik denk dat er één groot verschil is. Geweld door tieners in scholen zit weliswaar in beide films maar bij Elephant is dit het centrale thema terwijl bij We need to talk about Kevin als nevenverhaal. Ramsey onderzoekt vooral de relatie tussen moeder en kind. Swinton is het hoofdpersonage en de narratieve structuur als flashback waarin we pas op het einde de volle klaarheid krijgen over het drama is daardoor bewust gecreëerd om het drama op de achtergrond te houden. Is Swinton een slechte moeder of is het de zoon die zich afkeert van de moeder ? De zoon, eerst als huilende baby
(geniale scene waar Swinton met haar buggy bij een drilboor gaat staan om het huilen van haar kind niet meer te horen), dan een manipulerende puber (zet de vader op tegen de moeder) om te eindigen als een duivelse god (casting van Ezra Miller als een knappe all american boy). Het is via de moeder dat een poging wordt gedaan om een verklaring te vinden. Is het gedrag van Miller een gevolg of een oorzaak ? Is er verwaarlozing, geen aandacht, geen liefde door Swinton de oorzaak of is het een aangeboren sluimerend virus (het feit dat de pijl en boog al vroeg de aandacht van Miller kreeg, als begin een cadeau van zijn vader notabene) ? En waarom onschuldige slachtoffers (zijn zus, zijn vader die steeds op kwam voor Miller, de tieners uit de school) en niet diegene die misschien wel een schuldige zou kunnen zijn (Swinton dus) ? Dit zijn de vragen die Ramsey zich (en ons) stelt. De kijker wil misschien net als de omgeving van Swinton de schuld in haar schoenen schuiven. Ramsey laat alle externe factoren vallen (videogames, pesterijen op school, geen toekomst, economische situatie) maar bestudeert hoe een moeder zich schuldig kan of moet voelen voor een gewelddaad van haar zoon. Dat er geen pasklaar antwoord wordt gegeven, doet ons ongemakkelijk de zaal verlaten. Intussen blijven de ' high school massacres’ op ons afkomen (Texas 2022, Parkland Florida 2018, Virginia Tech 2009, ...)

De VPRO gaat een dramaserie over IS-terroriste Laura H. uitzenden die veel weerstand oproept omdat de format ervan – het drama van een “tiener op zoek naar zichzelf” – klaarblijkbaar beoogt begrip en vanwege de dramatische vorm (het laat ons meeleven met de personages) zelfs empathie voor haar op te wekken, waarmee het de slachtoffers van IS nog eens natrapt. Hoe het wel moet laat de film We Need to Talk about Kevin zien (ook al gaat die niet over een echte maar fictieve schoolshooter): we kijken vooral mee met de getergde moeder waarbij empathie en zelfs rationeel begrip voor de massamoordenaar bewust op afstand wordt gehouden doordat haar dodelijke zoon Kevin een enigma blijft (om welke reden de film ook wel is getypeerd als een horrorfilm die zich als drama voordoet). Aan het slot van de film vraagt de moeder nog wel waarom hij het – het afslachten van zijn vader, zijn zusje en een aantal schoolgenoten – gedaan heeft waarop hij zegt: “I used to think I knew, now I'm not so sure." We leren dus dat zijn woede na twee jaar gevangenisschap met dreigende overplaatsing naar de volwassenafdeling wat is afgekoeld en hij iets van spijt, althans van angst, ervaart maar waar die woede vandaan kwam blijft onuitgesproken en onduidelijk.

Natuurlijk ga je als kijker gissen waar het abnormale gedrag van Kevin, reeds vanaf zijn geboorte, vandaan komt (de mens streeft immers naar begrip zoals Aristoteles al wist): als iets duidelijk is is dat hij zijn moeder haat maar we weten niet waarom (we zien geen traumatische gebeurtenis in zijn babytijd of iets dergelijks). Dat verklaart in ieder geval al wel waarom hij haar juist niet vermoordt, want zij moet lijden. Er zal iets in z’n karakter zitten – een zekere agressie of neiging tot asociaal gedrag, wellicht een vorm van autisme – dat al snel resulteerde in een machtsstrijd met zijn moeder die hij klaarblijkelijk als vreemde en indringer ziet waarbij die moeder zich ook van hem vervreemdt maar die haar groeiende haat voor hem wegdrukt om ‘onvoorwaardelijk’ van hem te houden hetgeen nu eenmaal de moederlijke plicht is. Wellicht strekt zich dat tegenwoordig ook tot de vader uit die niet meer de disciplinerende rol vervult die hij in traditionele samenlevingen vervult: in ieder geval is er een hint dat Kevin steeds verder kon ontsporen – al leek het in z’n tienerjaren ogenschijnlijk beter te worden omdat hij zich volwassener leert gedragen – omdat er geen grenzen werden gesteld en hij met alles weg kwam vanwege de ouderlijke onvoorwaardelijke liefde. Wellicht heeft het ook met de moderne maatschappij ‘na de dood van God’ te maken: we hebben geen basis of richting meer zodat we alle kanten opwaaien en het resulterende nihilisme zowel het gebruik van geweld als de jacht naar aandacht (‘likes’) aanmoedigt. Het eerste meer voor jongens, het tweede meer voor meisjes maar Kevin combineert beide zoals schoolshooters doen: ‘sterstatus’ verwerven door geweld. In die zin is We Need to Talk about Kevin ook een oproep om over onze maatschappij te spreken.

De film imponeert omdat het verhaal op intense wijze wordt verteld met zeker in het begin veel verwarrende fragmenten die heen en weer in de tijd springen in een soort postmoderne storm waarna de film de diepte in gaat rond het enigma Kevin (en we met de moeder ons afvragen wat er mis is met het kind). Uiteindelijk lijkt Kevin de machtsstrijd te winnen – de moeder werd door hem geterroriseerd toen hij bij haar woonde maar opgesloten na zijn daad keert de gemeenschap zich tegen de moeder van het monster zodat haar leven ook dan een hel blijft – en zadelt hij de moeder op met grote schuldgevoelens, maar is er ook iets van een bevredigende (modernistische) omkering en oplossing waarin hij zijn straf (het gevolg van zijn gedrag) begint te ervaren en zij zowel iets van wraak als van verzoening proeft.

Derde keus van Pierre Bokma voor de zomergasten-film. Ik heb 'm laten passeren, vanwege "al gezien en zo bijzonder was 't niet." Nog vers in het geheugen is me bijgebleven dat de titel de lading niet dekt "Let's talk about the mother" was veel toepasselijker geweest, maar zij werd en wordt niet als de oorzaak van alle ellende gezien. Volgens mij spoort dat mens dus niet: conflictmijdend tot Sint Juttemis, gezag van een dood schaap, en de uitstraling van een defecte koelkast. Wel goed gespeeld trouwens door Swinton. Tijdens de jeugdjaren wordt de neurale bedrading van de mens gevormd wat hem in staat stelt die tijd te doorstaan (overleven?). In het geval Kevin zijn er geen grenzen opgelegd.

Misschien leuk om hier even op door te filosoferen. Volgens mij adresseert de film wat jij zegt wel: nota bene de enige hint die de film geeft is dat Kevin zelf zegt dat de keer dat z’n moeder hem tegen de muur gooide de enige keer was dat z’n moeder het goed deed namelijk hem grenzen opleggen. Natuurlijk wil je zo’n rotkind het liefst een draai om z’n oren geven maar de moderne pedagogische tijdgeest wijst dat af: lichamelijk geweld is uit den boze en we willen goed gedrag belonen in plaats van slecht gedrag bestraffen. We hebben zelfs in het geloof de hel afgeschaft (iedereen komt in de hemel) en Sinterklaas en Zwarte Piet veranderd in kindervrienden die geen kind nog de roe geven of in de zak meenemen naar Spanje! En ook vroeger had de moeder vooral de verzorgende taak en de vader de disciplinerende taak: niet alleen ben je tegenwoordig als kind niet eens meer bang voor je vader maar de vader in de film ziet het probleem ook niet omdat Kevin het puur op z’n moeder gemunt heeft en hij zijn rol alleen maar als spelmaatje voor Kevin ziet.

Weliswaar kunnen we niet terug naar vroeger maar er is daardoor wel een mannelijkheidscrisis ontstaan (waar influencers als Andrew Tate en Jordan Peterson een grote populariteit aan danken). Een veelgehoorde verklaring dat bv. jonge zwarten crimineel worden is dat de moderne cultuur ook veel gebroken gezinnen oplevert zodat de jongen geen vaderfiguur heeft en daardoor op straat moet leren wat het betekent om een man te zijn (terwijl de ‘beschaafde’ maatschappij alleen maar leert dat mannelijkheid ‘toxisch’ dus slecht is). Dat speelt niet in het geval van Kevin maar evengoed weten we niet meer hoe we met onhandelbare jongens om moeten gaan. Daar gaat volgens mij de film over. Daarom is de titel van de film volgens mij vooral een oproep om over onze moderne maatschappij te praten: waarom ontsporen jongens en waarom falen we collectief om die te corrigeren (met een spiraal van geweld tot gevolg)?

Herziening viel me best tegen. De intro duurde 30 minuten en die was voor de tweede keer behoorlijk zwaar. Het gaat over een moeder die totaal ongeschikt is als moeder en een lamlul van een vader die helaas geheel toevallig maar tot overmaat van ramp een evil child hebben gebaard. Met name de moeder, geheel gebruikelijk in dit soort genreflicks, is de sjaak. Constante flashbacks is misschien artistiek versntwoord maar mensen met een slechte smaak smachten op den duur naar straight forward actie liefst zo fast paced mogelijk. Zaten wel wat leuke dingen in zoals kevin die als peuter de moord op zijn ouwe aankondigde tijdens het gamen.

Er zijn leukere in het subgenre.

Misschien had ik te hoge verwachtingen, maar de film is te fragmentarisch om me te kunnen boeien.

Tilda Swinton en zeker ook Ezra Miller spelen een ijzersterke rol, dat dan wel.

3☆

Kevin [Ezra Miller] heeft iets verschrikkelijks gedaan en moeder Eva [Tilda Swinton] zit met een zwaar schuldgevoel. In een serie flashbacks zien we Eva’s uitputtende pogingen om Kevin op te voeden en ontdekken we hoe diepgeworteld haar schuldgevoel ziet, alsmede de rol die haar (ex-)echtgenoot Franklin [John C. Reilly] daar bij speelde. Swinton is buitengewoon goed in de veeleisende, emotionele hoofdrol, maar dit was effectiever geweest als Miller zijn rol had gespeeld met een meer neutrale blik en als Ramsay het niet zo zwaar op de hand was geweest.