Donnie Darko (2001)

In mijn late tienerjaren, toen Donnie Darko uit kwam, was dit een film die je gezien moest hebben. Tenminste, als je enigszins alternatief of edgy was, en uiteraard was ik dat (althans in mijn eigen hoofd) en ik zag de film al snel toen. Gisteravond zag ik hem voor de tweede keer.

Ik herinner me vooral dat ik de film destijds heel cool vond qua sfeer en dat alles uiteindelijk perfect op zijn plaats viel in de verwarrende wereld van Darko.
Misschien moet je een lichtelijk verwarde tiener zijn om deze film helemaal te kunnen waarderen. Nu ik hem weer zag vond ik sommige zaken namelijk best vergezocht en kon ik het hele tijd continuum ook niet helemaal meer volgen. Misschien is mijn openheid wat afgenomen de afgelopen jaren, of ik begreep het destijds minder goed dan ik dacht. Ik houd beide opties open.

Bij herziening vind ik vooral de dromerige sfeer fantastisch. Donnie Darko weet precies die onzekere, zoekende feel te pakken die zo kenmerkend is voor jongeren, vooral voor hen die net buiten de boot lijken te vallen. De geluksmomenten, het dagdromen, de liefde komen ruim aan bod. Maar ook de pesterijen, de kwellende onzekere gedachten en de algehele weltschmerz komen voorbij en die zijn ook verbonden aan het tienerbestaan. Althans, voor mij destijds wel. Deze film pakt dat gevoel perfect.

En ondanks dat de film speelt in de jaren 80 voelt het voor mij als een throwback naar de jaren 2000. Vooral bepaalde cgi is daar debet aan, maar ook de hele look van de film. Een lichte nostalgie overviel me wel.

Naar het eind wordt het wel wat verwarrend, maar persoonlijk stoorde me dat niet zo. We kijken immers door de ogen van een verwarde jongen, dus ik kan wel mee gaan in de wereld van parallelle universa en meer.

Een bijzondere originele film. Fijn om weer eens gezien te hebben.

4*

Intrigerend. Ik geef 'em 'slechts' 3,5 nu omdat er nog teveel onduidelijkheid is. Na een nieuwe kijkbeurt kan het best zijn dat ik mijn score nog aanpas. Zeker als je op verschillende sites wat begint te graven naar mogelijke verklaringen bij bepaalde gebeurtenissen dan gaat deze film behoorlijk ver. Zeker rond de 'gemanipuleerde doden' en 'gemanipuleerde levenden' en de universa zijn me bepaalde zaken nog niet duidelijk.

Donnie, een wat getroebleerde jonge kerel, wordt in de beginminuten van de film wakkergemaakt door een onheilspellende stem die hem aanzet om het huis te verlaten. Donnie gehoorzaamt en ziet een persoon in een behoorlijk angstaanjagend konijnenpak die Donnie waarschuwt voor het einde van de wereld. Even later blijkt Donnie aan een gigantisch drama ontsnapt nadat een losgekomen vliegtuigmotor recht in zijn slaapkamer viel.
Nadien ontwart Richard Kelly twee zeer intense uren film. Het openingskwartier begint nog vrij onschuldig, maar nadien is elke afleiding er te veel aan en weet je eigenlijk niet meer waar je naar zit te kijken. De makkelijkste verklaring is dat Donnie lijdt aan schizofrenie, maar dat kan verschillende goed uitgewerkte scènes en dubbele bodems niet verklaren.

Zowel de piste van de verschillende universa (primair en tangent) als de timeloop zijn leuke pistes. De suggesties van Kelly en de latere versie met een aantal verklaringen duiden erop dat Kelly die eerste piste wel voor ogen had. Een onstabiel universum waarin Donnie zich bevindt dat hij met ondersteuning van verschillende andere personages moet zien te sluiten.

Om bepaalde dialogen en het belang van sommige scènes te vatten ga ik toch die tweede kijkbeurt echt nog nodig hebben. Knap en vakkundig in elkaar gezet scenario, niet evident. Maar nogmaals: bijzonder intrigerend.

Hmm vreemde film.. Zat veel potentie in maar is er helaas niet helemaal uitgekomen. Vandaar de 3,5 sterren, Had het iets meer psycho gemaakt en het was een 5 sterren geweest

Viel behoorlijk tegen. Heeft wel een beetje van de serie "Stranger Things". Helaas niet mijn ding dit.

"I hope that when the world comes to an end, I can breathe a sigh of relief, because there will be so much to look forward to.”

Vandaag is het de dag geweest wat ik eigenlijk wou voorkomen. Voor het eerst in tien jaar is het mij niet gelukt om alleen maar horrorfilms te kijken in de oktober maand, en heb ik dus mijn persoonlijke challenge gefaald? Ik denk het wel, want dit is natuurlijk niet direct een horrorfilm, de film wordt wel veel geassocieerd met Halloween, speelt zich ook af in oktober en kent zelfs een waar Halloween feest, dan telt het toch wel? Ik vind het prima, het is geen romcom, het is geen over-de-top actiefilm met Steven Seagal, nee deze film is toch best duister als je er zo op terug kijkt. Ik vond het vaak best een vreemde film, en zat er niet altijd even lekker in als ik eerlijk moet zijn maar, toch vermaakte het me, en toch wist ik er wel raad mee na een tijdje, zeker het einde is gewoon veel zeggend.

De film opent best tof. Het idee van het konijn is leuk, ik moest er even inkomen maar het maakte het allemaal nog meer duister en zeker hoe verder je in het verhaal kwam hoe logischer het allemaal ook werd. Zeker het stukje over schizofrenie vond ik oprecht heel interessant, het maakte de kijk op deze film zeker anders. Maar voor mij is het zeker geen jeugdsentiment, dus ik kijk hem nu ook voor het eerst en ik vind het allemaal soms wat raar. De puzzelstukjes vallen overigens wel makkelijk in elkaar, en legt zichzelf ook wel makkelijk uit dus daar kon ik allemaal wel wat mee. Het einde is inspirerend, vandaar dat ik ook de bovenste quote had genoteerd.

Ik vind dat Gyllenhaal echt een hele leuke rol neerzet hier. Duidelijk dat hier wel zijn verdere carriére werd geboren en wellicht wel veel te danken aan paps. Maar gewoon wel leuk gedaan. Persoonlijk niet mijn favoriete film van hem, ook niet zijn beste acteerwerk hier, dat dan weer wel. Overigens ook best leuk dat hij het samen mag doen met zijn zuster, jammer dat zij een beetje is weggestopt in deze film, je ziet haar echt amper..

Toch moet ik wel zeggen dat ik de film iets te sloom vind. Na een tijdje kijkt het allemaal gewoon niet meer zo makkelijk weg, en dat is best zonde want de film kende wel continu een bepaalde potentie om echt nog duisterde te worden. Het is allemaal misschien soms zelfs wat tam, allemaal leuk die pratende konijn maar het mocht mij wel wat harder op vlagen. Ook is het vaak een warboel van scenes, waar je eigenlijk constant niet weet welke kant je nou op moest gaan of wat je van bepaalde momenten nou echt moest vinden, en dat is wel jammer.

Duidelijk leuk om eens gezien te hebben, dat zeker. Alleen had ik er misschien iets meer van verwacht. Bleef wat dat betreft wel echt een leuke film, het verhaal is namelijk interessant genoeg en daar kon ik ook wel echt wat mee.

Hoe kan het, dat je 26 jaar jong bent en dan dit meesterwerk aflevert? Kelly schreef het scenario en regisseerde deze donkere absurdistische vertelling, met een hoog Tongue in Cheek gehalte, over een wellicht schizoïde dan wel geniale Donnie.
Kelly lijkt zichtbaar geïnspireerd door dat andere genie David Lynch. Dit is van meet af aan duidelijk als in de openingsscene kennis wordt gemaakt met het blanke All American Way middenklassegezin Darko dat in een keurige villawijk woont Net als het beruchte begin van Blue Velvet merken we in Donnie Darko al snel dat er iets duisters broeit achter deze facade.

Deze film is van begin tot eind uiterst boeiend. Het scenario, origineel en intelligent, wordt vakkundig uitgewerkt in betekenisvolle beelden en fascinerende dialogen. De acteurs spelen hun personages serieus maar met een ironische en dus licht vervreemdende ondertoon met Donnie als uitschieter die regelmatig een sardonische grijns niet lijkt te kunnen onderdrukken. Donnie is honderd procent ongemakkelijk in de omgang. Hij geniet ervan om openlijk hypocrisie bloot te leggen en schuwt het niet om te confronteren met wat in zijn ogen ongerijmd is.

Hilarisch zijn de dialogen over het fenomeen smurfenseks. Ook fijnzinnig ongemakkelijk is de scene waarin zijn kwakzalvende therapeute Donnie onder hypnose brengt. In die sessie, liggend op de sofa, spreekt Donnie zijn diepe verlangen uit om Christina Applegate van Married wirh Children te willen neuken. Als hij vervolgens aanstalten maakt de rits van zijn broek te openen om de hand aan zichzelf te slaan kapt zij geschrokken de sessie af.

Nou zou men aanstoot kunnen nemen aan dit verlangen, ware het niet dat dit zich in een parallel universum voor zou kunnen doen. Je weet maar nooit. Mocht dat zo zijn dan blijft er niets anders over dan te erkennen dat de slotscene van Donnie Darko ronduit meesterlijk is.

Ik heb m ook 2 maal moeten zien eer ik er chocola van kon maken. De eerste kijkbeurt vond ik het een draak van een film. De volgende dag, na herziening, is het een 5 sterrenfilm.

'Head Over Heels' (TEARS FOR FEARS) Cover by The HSCC