Black (2005)

Deze film heeft o.a. gedraaid op het IIFA bolly festival in amsterdam dit weekend. Wel een erg heavy verhaal, met een behoorlijk duister sfeertje. Wel heel goed geacteerd vooral door amitabh. Af en toe ook zeer over-the-top sentimenteel zoals we gewend zijn in een bolly film. Een echte tranentrekker met helemaal geen liedjes. Het enige dat ik echt niet begreep waren de charlie chaplin verwijzingen de hele tijd.

Waarschijnlijk omdat de charlie chaplin films stom waren?

BlaCk is zeker een tranentrekker. En niet alleen

Amtiabh's acteerprestaties, maar ook Rani's acteerwerk

was fantastisch. Het lijkt me erg moeilijk om te acteren

dat je doof, stom en blind bent. Dus de award die ze met deze

film heeft gewonnen was meer dan verdiend.

Pas mijn tweede Bollywood-film, maar meteen een schot in de roos. Een op het eerste gezicht zwaar sentimenteel verhaal wordt prima verteld, mede door de ijzersterke acteerprestaties.

Daarnaast is de film visueel ook een genot om naar te kijken; prachtige decors van statige landhuizen en tuinen wisselen elkaar af. Ik vond dit zeker geen tranentrekker, want goedkoop sentiment ben ik nergens tegengekomen. Tuurlijk is het onderwerp dramatisch, maar ik zou niet weten hoe je het anders én beter in beeld kan brengen.

'Black' was de eerste van vijf Bollywoodfilms die ik vorige week gekocht heb, maar het begint veelbelovend. Onbegrijpelijk ook dat de zogenaamde 'Azië-kenners' op het forum nooit verder kijken dan hun neus lang is en altijd bij Japan, China of Zuid-Korea zweren. De grootste filmmarkt laten deze kenners gewoon links liggen!

Voorlopig kan ik in ieder geval concluderen dat Bollywood mij een stuk beter ligt dan (moderne) Hong Kong of Japanse films. Hier is tenminste sprake van echte mensen van vlees en bloed; niet van die gestyleerde arty-farty standbeelden zonder emotie, zie Bin-Jip, 2046, Tetsuo en al die anderen in het geëikte rijtje. 'Black' is een aanrader voor iedereen die van normale menselijke interactie én emotie houdt. 4****

Dat gehuil, gejammer en getraan komt mij op een gegeven moment de strot uit. Daarom heb ik een 2 gegeven. Zo vond ik de film veer zara ook geen bal aan, omdat daar alleen maar werd gehuild en gejammerd.

Ik vind juist de thrillers die vanuit bollywood komen erg goed.

De beste film die ik ooit heb gezien. Prachtige muziek, geweldige sfeer en meer dan sterk geacteerd. Ikzelf heb tijdens de hele film gehuild, het raakte me echt. De Amerikaanse versie (Miracle Worker volgens mij) vind ik minder dan deze. Eigenlijk vond ik dit meer een Hollywood film dan Bollywood. Ik kon geen overdreven gehuil of gejammer vinden. Amir Khan zei over deze film dat hij vond dat het over geacteerd was...daar ben ik het totaal niet mee eens. Alles paste perfect bij de personages. Prachtige scene..en geweldige decor. Ik vond vooral Amitabh erg sterk..blijkt maar weer eens waarom hij voor mij de beste van de beste is. De personages zijn erg goed uitgewerkt. Je weet hun motivatie, hun gevoelens, hun gedachtes..dat mis ik vaak bij bollywood films. Er zit geen diepgang in de personages en vaak in het verhaal. In het begin van de film bijvoorbeeld wanneer Amitabh zegt dat als zijn leerlingen naar huisgaan en omkeren naar school...ze zwaaien..maar in de verkeerde richting..It hurts.. Hoe hij dat zei bracht alleen al tranen in mijn ogen. Prachtige film. Ook die kus scene vond ik mooi.. Ik kom simpel weg woorden tekort voor deze film.

5*!! Ik had hem trouwens laatst weer gezien. Ik was bang dat ik hem niet zo goed meer zou vinden, maar ik had het mis. Dit is naar mijn mening een perfecte film.

Love it or hate it?

Laat mij meteen met de deur in huis vallen: ‘Black’ is de slechtste film die ik ooit gezien heb (- 'Excalibur' zit niet meer zo fris in het geheugen, vandaar misschien ). Alles wat ik het zogeheten Bollywood toeschreef, nog voor ik één zo’n productie gezien had, zit in deze film verankert. Overmatig veel sentiment (het wordt er langs alle mogelijke kanalen ingepompt), een bombastische score (die maar blijft aanzwellen), en een übergestileerde cameravoering die alle spontaniteit de grond in boort. Zelfs in Hollywood is men er zich beter van bewust dat "trop te veel is" - en de dag dat ik Hollywood in bescherming neem mag te boek staan als 'hoogst ongebruikelijk'. Over de hele lijn is ‘Black’ immers niet primair “afschuwelijk”, maar wel smakeloos en overdreven. En dat is misschien wel de allerergste graad van lelijkheid die er is…

Laat dit echter niet de enige reden zijn dat ik deze film niet heb uitgekeken (en na een dik uur heb afgehaakt): het verhaal is naast ontzettend melig ook ondragelijk om naar te kijken, zo wordt de ‘gehandicapte’ hier gebruikt als een tool om medelijden op te wekken. Ik ben hoe dan ook geen fan van ‘Le Huitième Jour’-achtige toestanden (dat werkt averechts bij mij), maar die film had ten minste nog de waardigheid om een basisrespect aan de dag te leggen voor de hoofdpersoon. ‘Black’ wil het grote wonder zodanig prediken dat het stelletje scenaristen niet alleen het kind als volslagen debiel heeft afgeschilderd, maar tevens niet gekeken heeft op een karikatuur meer of minder (de keiharde vader, de eigenzinnige leraar en een heleboel overdreven sympathieke vrouwen die het vrolijke zootje vervolledigen) – hoe ver kan de voeling met de werkelijkheid de dieperik in gaan?

Maar waar ligt de kern van mijn walging nu in feite? Dat mensen zoveel leed durven tentoon spreiden alleen maar om een ruim publiek te bereiken, dàt is wat ik als “barbaars” afdoe.
Voor anderen werkt het echter wel, stelt mij dat dan in het ongelijk? Misschien wel, maar mijn gevoel bedroog me niet in mijn ietwat wanhopige zoektocht naar het rode knopje van de afstandsbediening. En hoe langer het scherm 'zwart' bleef, hoe beter ik mij placht te voelen…
0,5*

Mocht iemand mijn score betwisten omdat ik “het beste deel van de film” heb gemist, dan neem ik hem wel weg. Maar ik kan het me eerlijk gezegd totaal niet inbeelden…

Vreemde redenaties heb je. Je geeft eigenlijk 3 punten aan waarop je de film afvalt:

1. Overgestyleerd. Je scores bij bijvoorbeeld 2046 en In the Mood for Love (allebei zwaar gestyleerde films) vallen hiermee totaal niet te rijmen.

2. Het thema: een gehandicapt meisje. En dan schrijf je:

Dit noem ik dus echte quatsch. Er zijn zoveel films gemaakt met gehandicapten (Rain Man), oorlogsleed (Schindler's List) of exploitatie (Salo). In jouw ogen allemaal slecht, want er wordt leed tentoongesteld. Of heb je gewoon een totaal gebrek aan inlevingsvermogen?

3. Sentimenteel. Het enige punt waarop ik je kan begrijpen, want dat is puur een kwestie van smaak.

En als laatste wil ik je zeggen dat je een film gewoon moet uitkijken. En anders niet moet stemmen.

Het antwoord zit in je vraag vervat: over is niet hetzelfde als zwaar. Ik schreef het immers al: "trop is te veel". Wong Kar-Wai weet elke beeld zuiver te componeren, via prachtige kleuren en doordachte shots. In 'Black' is het allemaal net iets té kijk-eens-wat-een-mooi-plaatje-in-een-sentimenteel-kleurtje. Hier werkt het gewoon niet. Maar...dat is persoonlijke smaak, natuurlijk.

Jou voorbeelden zijn stuk voor stuk films die een basisrespect aan de dag leggen voor wat ze vertellen: 'Rain Man' moest de Amerikanen bewust maken van wat autisme precies is - en doet dat verdorie nog met humor ook (Raymond was geen meelijwekkend figuur)! 'Schindler's List' vertelt wat iedereen al weet; Spielberg laat daarom al het wrede achterwege. Maar in 'Black' worden we non-stop ingewreven met kijk-eens-hoe-gehandicapt-zij-is. Er is dus wel degelijk een verschil met de andere films die je opnoemt...

Maar euh... toch bedankt voor het lenen van je dvd, Lord Flashheart.

En voor ik het vergeet: van die verrekte tweetaligheid kreeg ik het ook ferm op mijn heupen. Waar is dat immers goed voor?

Zijn we het over het gestyleerde eens, al is dat een kenmerk van Indiase (maar ook Pakistaanse en Iraanse) films. Dat heet een andere cultuur. Blijf het overigens wel vreemd vinden dat mensen zich zo makkelijk (willen) inleven in de Oost-Aziatische filmcultuur, en dat bij Bollywood niet kunnen (of willen) opbrengen. Voor jou in ieder geval nooit meer een Bollywood film, want je statement van 'de slechtste film die je ooit hebt gezien' vind ik erg overdreven.

Maar dan je andere punt:

Blijkbaar heb je nog nooit films als 'Salo', 'Irréversible', 'The Last House on the Left' of enig horrorfilm gezien. Films die vele malen shockerender en confronterender zijn dan Black en bepaald niet subtiel of flatteus met hun slachtoffers omgaan. Roepen dat Black te ver gaat spreekt van een enorm hiaat in je filmkennis of een zeer zwakke maag. Of vergis ik me? Begrijp ik dat het verboden is om medelijden te hebben met een karakter in een film? Overigens ben ik dolblij dat ik niet autistisch ben, want Rain Man is wel degelijk een meelijwekkend persoon. Pardon? Heb je de film wel gezien? Mensen die naakt een gaskamer worden ingedreven niet wreed? Tsja, het meisje is nu eenmaal gehandicapt: ze is doof en blind. Als je daarover een film maakt, moet je dat in beeld brengen. En dat is helemaal niet barbaars, ik begrijp werkelijk niet hoe je daarbij komt. Nergens wordt de film grof, smerig of mensonterend. Maar als andere mensen dit lezen, denkt men dat ik een exploitation film van het ergste soort in de pakketservice heb gegooid!

Ik wacht met smart het commentaar van de volgende reageerder af...

EDIT:

www.wikipedia.org en dan zoeken op 'India'

Ik was zelf ook al tot hetzelfde wijze besluit gekomen. Je voelt je echter persoonlijk verongelijkt, maar dat is nergens voor nodig - Aziatische cinema heeft voor mij véél meer eshtetische kwaliteiten dan dit. Het zij zo. Vooringenomenheden hebben daar niets mee te maken, geloof me.

En laten we er even de toplijst van Iran bijnemen: de top drie ken ik, maar overgestileerd zou ik het niet noemen - eerder absoluut minimalisme.

Geen van bovenstaande films al gezien, maar volgens mij zit het verschil hem in het doel. 'Irréversible' wil sociale wantoestanden aanklagen (toch?), horrorfilms zijn er ter "entertainement" (al verafschuw ik het genre om die reden ook), en 'Black'... is er louter op uit de kijker onder valse voorwendselen te ontroeren.

Raymond is tenminste een mens en wordt ook zo behandelt. Dat je met hem niet zou willen ruilen is wel erg logisch. Dat is het punt immers niet. Medelijden mag, maar geen medelijkden uit afschuw - als je begrijpt waar ik heen wil...

Ik ook, en ik hoop waarlijk dat anderen er wel iets mee kunnen. Werkelijk, ik zit me niet vrolijk te maken omdat ik de film afkraak, ok?

Wij Belgen maken ook geen Vlaamse films met af en toe een zinnetje Frans. Dààr gaat het om. Ik kan me moeilijk voorstellen dat beide talen de "straatgesprekken" in India kleuren, of wel soms?

Nah.

Al kan je Last House en Salo niet onder de doorsnee horrorfilm scharen (maar dat doe je volgens mij ook niet ).

Hoe je hierbij komt snap ik nog steeds niet. Hoe kan een film je nou op valse voorwendselen ontroeren?Onzin. Ooit beelden van hongerende kinderen in Afrika gezien? In hun eigen stront met vliegen en al. Vast wel. Voelde je toen geen afschuw? Het dove en blinde meisje is geworden als een wild beest, omdat men haar niet kan bereiken. Haar ouders waren ten einde raad en voelden zelfs afschuw. Maar net als die Afrikaanse kindjes wil dat niet zeggen dat je er niets aan kan doen. Michelle McNally krijgt een leraar die haar gaat helpen. Het is zelfs waargebeurd. Nee, eigenlijk niet. Je had de film ook moeten afkijken om tot een weloverwogen oordeel te komen.

Best. Al had ik iets meer van jou verwacht. Ik zal geen namen noemen, maar zulke recensies verwacht ik van een andere Belg. Ik denk het wel. India is een 'wat groter land' en er worden vele talen gesproken. De McNally familie is overduidelijk van Engelse origine. Maar nogmaals; dan had je de film moeten afkijken.

Wel kijk, in die afschuw schuilt nu juist wat verkeerd is aan films als 'Black'.

We moeten het onderscheid maken tussen wat de openbare omroep probeert te bereiken met de beelden van hongerige kinderen (bewustmaking), wat Spielberg beoogt met zijn enkele beelden gaskamer (de psychologische horror ten top drijven), ... Naar mijn mening zijn dat hogere, meer verheven doelen.

Nu kan je bij 'Black' evenzeer van een "bewustmaking" spreken, en dat zullen de fans zeer zeker doen. MAAR...had Bhansali werkelijk voeling gehad met het thema, de film ware grauwer geweest. Nu grijpt hij de feiten louter aan om er zijn sentimentele draai aan te geven, en hij zou het nogmaals doen mocht hij horen van een blind kind zonder benen of armen - bij wijze van spreken.

Maar nogmaals, dat ligt persoonlijk. Zullen de tegenstanders van 'Schindler's List' immers ook niet spreken van een Hollywood-verkrachting van de holocaust? Alleen, zij hebben dan echt de verkeerde smaak - daar zijn we het ten minste over eens.

Ik wou je eigenlijk echt horen zeggen dat ik "het beste deel gemist hebt". Maar goed, voorlopig gaat mijn stem weg - zodat 'ie wat meer kans krijgt in de toplijsten etc. - en als er dan wat meer stemmen zijn... kom ik even polsen of de stem terug kan. Lijkt me een aanvaardbare consensus.

Geef toe, mijn 0,5*-lijst is iets exclusiever dan de zijne. Met alle respect voor ******, natuurlijk...

In Vlaanderen leefde tot voor kort een franstalige bourgoisie. Waarom in Godsnaam zouden zij talen door elkaar gebruiken? Dat is gewoon nergens goed voor - zelfs niet in India. En de film uitkijken zo daar weinig aan veranderen, toch?

Beste bollywood film wat ik ooit heb gezien ,

En gelukkig duurt deze bollywood film geen 3 uur lang en zitten er ook geen nutteloze liedjes in.

Fantastische film gewoon.

4.5*

Het is inderdaad geen standaard Bollywood film zoals je dat voorstelt met iedere 15 minuten een ander liedje, dansers en danseressen en veel pastel en/of zuurstokkleuren en dat dan 3,5 uur lang!

Slechtste film ooit zoals JJ_D beweert zal ik niet zeggen maar Madecineman en Bollywood zijn nog ver verwijderd van vaste verkering. Maar goed, ook de liefde op het eerste gezicht ontbrak totaal een paar jaar geleden toen ik een dappere poging waagde richting films uit het grote filmland India. Ook Black heeft daar (jammer genoeg) nog steeds geen verandering in gebracht.

De hele manier van vertellen en stijl van filmen ligt mij voor geen meter.

Het sentiment wordt met karrenvrachten het toneel opgevoerd, het leidt tot een tearjerker eerste klas en zelfs voor iemand die toch voornamelijk met Hollywoodfilms is opgegroeid is dit even slikken. Werkelijk iedere scene moet leiden tot een nieuw dramatisch hoogtepunt bedoelt om de kijker bij de strot te grijpen. Nou, bij mij kwam het na 2 uur meer de strot uit door al dat gegrijp...

De film is zichtbaar professioneel gemaakt maar oogt ook vreselijk nep (heb er geen ander woord voor). Alles is hypergestyleerd maar op een welhaast kitscherige manier. Geloof dat ik ook nog nooit een film gezien heb waarin zo veel kruis- en heiligebeeldjes voorkwamen. Had ook bijna nergens het idee dat de film zich ergens in India afspeelde trouwens, decors leken meer weggelopen uit de Sound of Music.

Het meest sterkste punt van Black is de soms erg goede interactie en het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Maar ook hier geldt na een tijdje; Overdaad schaadt. Eigenlijk jammer dat de film zo verzuipt in het grote gebaar want het (waar)gebeurde verhaal biedt genoeg houvast voor interessante ontwikkelingen en een prima perspectief voor een mooie film

Nee, kan niet zeggen dat dit nu iets voor mij is. Als het op Aziatische cinema aankomt geef mij toch maar de cinema van een Kar-Wai of Ki-Duk. Heerlijk zwijgzame en mysterieuze personages en een stuk rauwere cinematografie. Das een stuk lekkerder dan deze kleffe EO hap.

Jammer 2* max.

Punten van kritiek zijn grotendeels dezelfde.

Amen.

Black lijkt op een wolk van melodramatische climaxen te zweven en het ontbreekt daarbij totaal aan dosering en dynamiek. Een verhaal over een doof-blind kind dat ondanks alles zege zal vieren wordt hier enorm klef uitgewerkt (kijk dan liever Land des Schweigens und der Dunkelheit). Cinematografisch en auditief zit het soms aardig in elkaar, maar wordt het vaak zo extreem gestileerd dat het mijns inzien totaal niet werkt. Te gladgestreken, te melodramatisch, te klef. Kan er best naar kijken, maar serieus nemen is haast onmogelijk.

Ik kan mij eigenlijk alleen maar aansluiten bij het eerdere kritiek van danuz en Madecineman. JJ_D is wel heel extreem in zijn argumentatie, maar dat is uiteraard zijn goed recht. Postief zou ik vooral een aantal shots noemen die er wel aardig uitzagen.

Voor de rest is Black één grote achtbaanrit van emoties. Binnen een enkel scène kan het gaan van huilen, lachen en nog een keer huilen. Dit is duidelijk niet aan mij besteed. Op zich had ik nog wel goede hoop op een sterke film, met name de afwezigheid van liedjes klonk bij mij als muziek in de oren. Helaas wordt de overdreven emotie wat normaal gesproken te horen is in de muziek, ruimschoots gecompenseerd door het script en het acteerwerk. Andere krtiekpunten is de voorspelbaarheid van het verhaal en de nogal opzichtige verwijzingen naar Charles Chaplin en zijn karakter van The Tramp.

Aangezien ik wel een klein liefdesbandje heb met de Bolly-musicals, mag ik het misschien vreemd zijn dat ik alle bovengenoemde kritieken omarm, m.u.v. het feit dat ik wel teleurgesteld ben van het complete afwezig zijn van de beruchte musical-elementen.

De overgestileerdheid werkt juist wel in zo'n Bollywood-vehikel (zie van de zelfde regisseur Devdas), maar in zo'n serieus bedoelde film werkt het tenenkrommend en jawel a-serieus.

Het ziet er allemaal prachtig uit, alles op het juiste moment, studio-decors en belichting om van te smullen. Ja, daar houd ik wel van.

Maar dat gekwijl, gedweel, geneuzel, gesnotter en haarscherp getimede afgrijselijke grapjes en dramatiek, de pracht wisselwerking tussen Bachchan en Mukherjee... het werkt niet.

Kitsch galore, normaliter mijn pakkie-an, maar mijn zilte tranen waren nergens te bekennen. En dat was toch hoofdzakelijk de bedoeling van deze prent.

t.k.g.: glazuur

Ik vind het een mooi verhaal, mooi in beeld gebracht. Het is dan misschien heel gestileerd maar daar houd men in india nou eenmaal van en het doet naar mijn mening niets af aan het verhaal.

De acteerprestaties vond ik zeker goed. Vooral van de kleine actrice en van Rani Mukherjee. Ze heeft zichzelf van een hele andere kant laten zien en voor mij bewezen dat ze kan acteren!

Persoonlijk vond ik de film ook teveel doortrokken met melodrama. Aangezien westerlingen worden opgevoed met Hollywood is het nu eenmaal lastig om te wennen aan de hoveelheid sentiment die in de meeste indiase films wordt gestopt. Niet dat de dramatiek misplaatst was - naar mijn mening -, maar op een gegeven moment wordt ik er een beetje moe van.

Hollywoodfilms zijn ook vaak doortrokken van sentiment, maar hier gooit men er praktisch altijd wat luchtigheid doorheen om

de kijker even op adem te laten komen. Dat relativeert alles een beetje, en eigenlijk past dat ook meer bij de realiteit.

Met een vleugje humor en relativisme had ik de film beter gevonden. Maar ik vind niet dat je kunt zeggen dat het een slechte film is. Het is heel persoonlijk.

Ik was nieuwsgierig naar deze film omdat ik me afvroeg hoe je doof-blinde mensen dingen kunt leren en in hoeverre ze deel kunnen nemen aan de maatschappij. Het is mooi om te zien wat de leraar het doof-blinde meisje allemaal leert. Wat men ook van het sentiment-gehalte vindt, wat dat betreft is het de moeite waard om de film te kijken.

De mooiste en de emotioneelste film die ik in het jaar 2011 heb gezien ..echt fenomenaal en de muziek de acting alles is verry verry heart touching...ik kom niet uit mijn woorden hoe ik deze film moet beschrijven..het heeft me doen lachen, janken ,zweten en mijn hart veroverd en krijgt een plek in mijn Top 10.

Amitab Bachan en Rani Mukherjee zijn een oscar waard.

(Dat doet de film na afloop..)

Niet een Bollywood-versie van The Miracle Worker door de verrassende dramatische wending die het verhaal neemt. Die wending geeft deze film een extra dimensie. Ongelooflijk sterk acteerwerk van Amitabh Bachchan, Rani Mukherjee en Ayesha Kapur (als de jonge Michelle). Prachtig, aangrijpend drama.