Christine (2016)

De nieuwe film van Antonio Campos:

Waargebeurd: Christine Chubbuck - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Gaat in premiere op Sundance 2016.

Christine Chubbuck's Suicide and Today's Media Landscape - Rolling Stone - rollingstone.com

Freaky stuff......ben benieuwd.

Idem.

“If it bleeds, it leads.”

Beklemmend, indrukwekkend en diep triest. Dat je het einde van Christine al weet, doet niets af aan het indrukwekkende verhaal over deze vrouw die kampte met depressiviteit. De film is te lang en niet alles is even interessant, maar toch houdt de film je bij de les.

Vakwerk van regisseur Antonio Campos, die op indrukwekkende wijze de jaren 70 tot leven wekt. En van Rebecca Hall, want wat een weergaloze en Oscarwaardige prestatie levert ze hier af. Haar hele mimiek straalt diepe treurnis uit en ook in de weinige luchtige momenten overtuigt ze. Dan zie je even die glimlach. Ook de andere acteurs (vooral Hall, Letts en Dizzia) zijn geweldig. Het einde is bekend, maar er is nog een waanzinnig mooie laatste scene met een collega/vriendin (Dizzia) van Christine. Gaat dat zien. De film houdt ook de kijker in zijn greep en je snakt bijna naar het einde. Toen de film afgelopen was heb ik een glas whisky ingeschonken en ben La La Land liedjes gaan luisteren. Even bijkomen…

Uitstekende film over een tv-journaliste die graag hogerop wil komen in het vak. Gebaseerd op een bijzonder waargebeurd verhaal. Een boeiend hoofdpersonage die hier ingetogen doch sterk wordt neergezet door Rebecca Hall in haar beste rol tot nu toe. Alhoewel zeker niet afstandelijk, blijft het toch een beetje onduidelijk wat er precies in haar om gaat. De film heeft een beetje een unheimische sfeer die in de finale tot een climax komt.

“Unheimisch”, zoals scorsese schrijft, voelt de film inderdaad aan omdat je weet hoe het afloopt. Van de opbouw naar de apotheose had ik echter meer verwacht, al realiseer ik mij dat het niet meevalt iemands depressieve drijfveren te vertalen in filmbeelden.

Hoewel, voor zover ik kan beoordelen, de film de ware gebeurtenissen getrouw volgt én hoewel look-a-like Rebecca Hall geloofwaardig overkomt in haar rol als de tragische Christine Chubbuck, heeft de film mij niet bijzonder geraakt. Ik kon tot mij eigen verwondering weinig empathie genereren voor de tobbende televisieverslaggeefster.

Hele goede acteerprestatie van Hall in een wat fletse en afstandelijke film.

Gelijk maar met de deur in huis. Het hoofdpersonage beweegt zich (evenals de meerderheid van de overige personages) tamelijk egocentrisch door het beeld. De oppervlakkige tv-wereld waarin het verhaal zich grotendeels afspeelt, helpt niet bepaald bij het creëeren van inleving in het personage.

Zal heel waarheidsgetrouw zijn, hoor, maar binnen de setting van die wereld waarin oppervlakkigheid troef is en waarin de bewoners voornamelijk met zichzelf bezig zijn, is het moeilijk om enige verbintenis te krijgen met of warmte te voelen voor het hoofdpersonage of enig ander personage. Veel meer dan wat milde empathie kon ik er tijdens het kijken niet uitpersen.

Het hoofdpersonage heeft waarschijnlijk een persoonlijkheidsstoornis en is depressief. Tikje sympathie steekt daar de kop op, want ja, dat is niet niks natuurlijk. Dan is er meteen daarna de terechte vaststelling dat ze absoluut geen aardig persoon is. En daar steekt als reactie meteen een tikje antipathie de kop op. Beide weliswaar in milde vorm, maar het voelt vervelend, want het is noch vlees noch vis.

Hall acteert geweldig. Ze heeft een paar intimiderende moodswings in huis. Achtenswaardig. Ik zag een paar intens gekke blikken voorbij komen waar ik de creeps van kreeg. Poeh! Knap acterwerk.

Des te jammer dat haar personage weinig wordt uitgediept. We kijken naar een personage dat ongetwijfeld veel reliëf heeft, maar dat helaas oppervlakkig ingevuld blijft. Even oppervlakkig als de tv-wereld waarin ze werkt.

Aardige film, maar door gebrek aan diepte ook een film die niet onder de huid kruipt.

Allerminst oppervlakkig. Afstandelijk, dat wel, maar dat heeft weinig met oppervlakkigheid van doen. Integendeel.

Film nog niet gezien,maar lijk me een interessante film.

Vind dat zij met het doen en laten en qua gezicht veel van Adelheid roosen heb.

Die had het ook kunnen spelen.

Een sterk drama met fantastisch acteerwerk, Rebecca Hall speelt werkelijk geweldig. We zien wat haar uiteindelijk drijft tot zelfmoord. Jammer dat ik de synopsis al gelezen had, het heeft de film wel enigszins bedorven voor mij. Voortaan lees ik die maar niet meer. Neemt niet weg dat dit gewoon een prima drama is met een goed verhaal en een uitstekende cast.

Sterk drama waarin Hall fantastisch speelt. Het komt niet als verrassing (voor mij was het wel een bekend verhaal) maar toch is het moment wel heftig.

Kende het personage niet, dus ook geen goede background voor mij, maar toch gekeken omdat ik dacht dat dit een journalisten/reporter film ging zijn met een soort van Frost/Nixon gehalte, maar een te hoog depri-gehalte voor mij. Wel goede acteerprestatie van Hall en ook van Michael C. Hall.

Ik wist gewoon niets af van dit personage, ik dacht dat dit een reporter on-the-rise film ging zijn, op zoek naar sensatie verhalen om zich op te werken in haar vak. Het begin vd film zat ze eigenlijk te repeteren alsof ze de president ging interviewen, dus ik dacht van, hmm, zoiets a la Frost/Nixon?

Ook een beetje vreemd dat we eigenlijk nooit weten wat er met haar in Boston eigenlijk daadwerkelijk is gebeurd.

Wel sluit ik mij aan bij de andere reviewers, goede sfeersetting van de 70ies, ook de gouwe ouwe filmtools, zoals de cameras in de studio, straatsfeer, auto's, kleding.

Mooie karakterstudie. Ik raad zelf aan eerst kort in te lezen over Christine Chubbuck omdat de richting van de film anders niet duidelijk genoeg is en deze misschien in het begin saai over komt. Dit is niet een film die meteen de aandacht heftig vast pakt, je moet eigenlijk bij voorbaat wat interesse hebben voor het onderwerp.

Voor mij is Rebecca Hall in de hoofdrol al genoeg reden een film te bekijken (lang, heerlijke lippen) maar ik raakte toch pas echt geinteresseerd toen ik las over het tragische einde van Christine Chubbuck. De filmmakers en vooral Rebecca hebben goed hun best gedaan om Rebecca echt op Christine te laten lijken inclusief haar ingevallen wangen, sombere blik, soberheid en totale afwezigheid van makeup.

Rebecca kan egocentrisch genoemd worden omdat ze zo op zoek is naar bevestiging en daar te veel van verwacht. Ze is eerder onhandig en antisociaal dan onsympathiek. Teveel opgeslokt door werk dat te weinig gewaardeerd wordt. Te idealistisch en ambitieus voor de werkomgeving wat flink wat wrijving oplevert met haar onbeschofte baas. Haar privesituatie is niet ideaal omdat haar hippie-moeder inwoont zonder huur mee te betalen. Ze doet verder vrijwilligerswerk met een klein poppentheater voor kinderen, maar vrienden heeft ze niet ondanks pogingen van collega's haar schild omlaag te krijgen. Wat nu precies voor angsten achter dat schild zitten wordt niet onderzocht in de film, het is gewoon niet zo'n makkelijke vrouw, wel een geloofwaardige. Ze lijdt verder aan een fysiek ongemak dat enkel verholpen kan worden door een ingreep die haar kansen op kinderen dramatisch verminderd. Het is duidelijk dat ze haar leed moeilijk kan uiten en delen.

De timing van het dramatische einde leek wat verkeerd omdat ze haar boiling point net wat eerder in de film al had en het hierna beter leek te gaan (met zelfs nieuwe kansen voor Christine's carriere). Maar het zal ongetwijfeld echt zo gegaan zijn.

De film, net als het echte verhaal van Chubbuck zelf, kan verder gezien worden als wrang cynisch commentaar op de sensatiegeile media (en publiek), waar goede kijkcijfers bepaald worden door "blood and guts" en niet door diepgang of betekenis.

Verder fijn om Michael C. Hall te zien als openhartige anchorman die Christine uit haar schulp probeert te krijgen.

Ik kon me er genoeg bij voorstellen. Waarschijnlijk een depressieve, moeilijke episode met inzinking of iets dergelijks na teveel stress.

Ik lees op imdb onzinnige interpretaties hier en daar..zo'n beetje alle mannelijke karakters zouden seksistisch zijn, Christine niets gunnen en daardoor zou ze mede tot haar wanhoopsdaad gedreven zijn.

Haar baas mag een hork zijn, en het Michael C. Hall karakter kan haar misschien niet geven wat ze precies wil (wat ze heel goed verbergt), maar seksisme is niet perse aan de orde (het gaat dus om aannames). Haar baas moet haar gewoon niet, dus het is zeker niet evident dat dit 100%, of ook maar enigszins, door haar sekse wordt veroorzaakt.

Haar probleem is niet ambitie maar afwijkende ambitie, ze wil iets anders maken dan haar baas, ze had beter haar eigen station kunnen oprichten. Maar ja, dan moet je kapitaal hebben en daar risico mee lopen. En het seksistische, onderdrukkende patriarchaat heeft natuurlijk zijn uiterste best gedaan te voorkomen dat ze zulk kapitaal als vrouw zou kunnen vergaren, terwijl een beetje man van 29 in die tijd toch wel een paar miljoen op de bank had staan....*proest*.

Nee, gelukkig is deze film intelligenter dan sommige leden van het publiek.

Ik vond het een wat zeurderige film. Ik heb ook flink gezapt Van de 2 uur heb ik drie kwartier gemaakt.Het laatste half uur gekeken

Geweldige rol van Hall, die een stressvolle overambitieuze borderliner vertolkt...

Een vrouw die langzaamaan in een psychose terechtkomt zonder dat de buitenwereld het herkent. Of te willen herkennen. Ongelooflijk knap geacteerd door Rebecca Hal en genuanceerd geregisseerd door Antonio Campos. Hij kan het dus toch.

Treurig en schokkend.

Ik ben compleet blanco de film in gegaan en kwam er dus later achter dat dit gebaseerd is op een waargebeurde geschiedenis. Knappe vertolking van het personage door Rebecca Hall met een goed doorgevoerd 70s sfeertje. Ze is duidelijk een vrouw met issues. Het is onvoorstelbaar eigenlijk dat iemand zo in de knoop zit en dan ten overstaan van vele kijkers tot deze daad komt.

Ben er na afloop van de film toch wel een beetje van ontdaan geweest. Dus met recht een indrukwekkende film.

Dit drama eens bekeken en het was wel een goeie film. Heel overtuigend geacteerd. De langere speelduur stoorde zeker niet en ondanks dat je al wist hoe hij ging eindigen, bleef het toch boeiend om te kijken.

Prima film.

Biografisch drama over de laatste periode uit het leven Christine Chubbuck [Rebecca Hall], de presentatrice bij een tv-station in Florida die in 1974 live op TV zelfmoord pleegde en daardoor één van de belangrijkste inspiratiebronnen werd voor de met Oscars overladen satire Network (1976). Hoewel Chubbuck naar verluidt in 1970 al had geprobeerd een einde aan haar leven te maken is niemand erin geslaagd om met een plausibele verklaring voor haar daad te komen. Hier heeft Christine te kampen met seksisme op de werkvloer, moet ze een ingrijpende medische diagnose verwerken en strijdt ze tevergeefs tegen de toenemende sensatielust een oppervlakkigheid van de nieuwsbulletins die ze moet presenteren. Het scenario van Craig Shilowich lijkt daarmee Chrstine daad te willen verklaren, maar de waarheid is ongetwijfeld veel complexer. Rebecca Hall verleent echter een diepgang en waardigheid aan haar personage waardoor je aan de buis gekluisterd blijft.

Na het mij wat tegenvallende The Devil All the Time een fijne verrassing van Campos. Rebecca Hall schittert als labiele maar ambitieuze journalist die werkt voor een of ander lullig TV-stationnetje in een provinciestadje waar nooit iets gebeurt. Haar ambitie gepaard aan sociale onhandigheid en een opvliegend karakter leveren de nodige pijnlijke momenten op, en een karikatuur ligt dan al snel op de loer, maar zij weet haar personage menselijk te maken en, mrklm zegt het goed, waardigheid te geven. Van de bijrollen valt vooral Tracy Letts positief op.

Ik zie de film trouwens allerminst als een beschuldiging richting collega's of 'het systeem', het was toch vooral een zwaar getroubleerde vrouw die door een keten aan gebeurtenissen tot haar daad kwam.