Die Hard (1988)

Herzien op groot scherm, na heel veel jaren. Ik blijf best bij mijn review van lang geleden maar ik geef de film net een wat hoger oordeel. Gewoon visueel ook erg fijn (mooie gouden gloed) en de film duurt weliswaar 130 minuten, iets dat lang is voor een actieprent, maar och wat is het tempo goed en de afwisseling sterk en vooral de opbouw waardoor je geboeid blijft en de actie steeds iets groter wordt zonder dat je wordt murw wordt gebeukt. Uitstekend geregisseerd.

Hans, Bube, I'm your white knight!

Hans, Bube!

(De doorgesnoven gladjanus met de baard is expert internationale betrekkingen maar zegt boobie, LOL).

Zalige actiefilm die altijd een prima keuze is in kersttijd. Voor zo ver mensen die er teveel cliche's in zien: veel ervan zijn met deze film juist in gang gezet. Met Die Hard werd een nieuwe standaard gezet voor intelligentere, beter doordachte actiefilms. En de oogst daarvan is sindsdien broodmager gebleven dus staat Die Hard nog altijd als een huis. Of als een Nakatomi wolkenkrabber. Er zijn natuurlijk een aantal meer dan prima vervolgen gemaakt: tot en met Live Free and Die Hard was het een ijzersterke reeks.

Willis is op zijn best. Hij was toen een leukere acteur die veel meer humor in zijn rollen stopte. Later werd het vooral macho. Hier was hij eigenlijk nog niet zo'n actieman, hij zat in de serie Moonlighting. Maar stoere bekken trekken ging hem ook hier opvallend goed af.

De media worden heerlijk op de hak genomen, net als de betweterige en zeikerige autoriteiten. Ze krijgen allemaal wat hun toekomt.

Muziek: als er 1 film is die Beethoven's 9e (part 4) bekend maakte dan is het deze! En Run DMC in het begin met Christmas in Hollis is ook top. Voor een film uit 1988 modern ook! Hiernaast gewoon goeie ondersteunende soundtrack en geluidseffecten voor de adrenaline. Ook dat akelige lift geluidje dat een aantal keer gebruikt wordt, geweldig.

Voor wie immer klaagt over geloofwaardigheid: Die Hard krijgt daar slechts een aantal kleine minpuntjes (bepaalde kogels lijken Bruce WiIlis aan te zien voor Chuck Norris). Voor het merendeel is het sowieso veel te vermakelijk met de wisecracks van McLane en de explosieve actie en stunts.

John McTiernan had een jaar ervoor het fantastische Predator gemaakt. En laat hier zien zijn strakke regiewerk (ook met dank aan Jan de Bont toch?) nog niet te zijn verleerd, wat een vakman.

Heerlijk genoten weer.

Ik zag iemand in de comments beweren dat Die Hard maar één oneliner heeft. Ik durf te wedden dat mijn broer en ik tijdens een kerstmaal van drie gangen kunnen converseren met niets anders dan oneliners uit deze film, en dan hebben we "yippee ki‐yay" niet eens in onze mond genomen.

Het was ook een oneliner uit Die Hard die direct in me opkwam toen ik vernam dat Alan Rickman was overleden: "Happy trails, Hans."

Tijd om me eens aan deze kerstfilm te wagen. Heel wat actie in deze film. Het verhaal zelf is minder belangrijk, maar weet toch wel ruim 2 uren te boeien. De cast deed het goed, zeker ook bad guy Alan Rickman was een meerwaarde.

Het is niet m'n favoriete genre, maar toch de moeite om een keertje gezien te hebben.

Nog niet eerder gezien, geniale film met ook goede humor tussendoor.

een klassieker van bijna 40 (!) jaar oud,maar blijft toch echt een top actiefilm.

vd week maar weer eens opnieuw bekeken omdat de gehele reeks Die Hard films op rtl7 7 worden uitgezonden.

vond hem toen al goed,en nu nog steeds.

ga de gehele reeks maar weer eens bekijken

"Now I know how a TV dinner feels."

Gisteren stelde ik aan mijn 11-jarige zoon voor om een Kerstfilm te kijken. Ik zei: "een man bezoekt een kerstfeest in het kantoor van zijn vrouw, en dan gebeurt er iets onverwachts". NEE! Was het antwoord. Ik zei dat hij me moest vertrouwen. Het vertrouwen werd niet beschaamd.

Niet alleen voor hem was het een feest, maar ook voor mij. Ik heb deze klassieker zeker 6 of 7 keer gezien, maar de laatste keer is jaren terug. Wat me nu opviel is dat deze film na 37 jaar nog amper gedateerd is. De cinematografie, belichting, beeldkwaliteit, stunts, explosies - alles had gisteren gemaakt kunnen zijn.

De film was echt zijn tijd ver vooruit. Zelfs met de casting: heel wat African Americans maken hun opwachting, iets dat men vandaag de dag ineens afdwingt met een quotum. Het enige dat Die Hard echt 80s maakt is het ontplofte-föhn-kapsel van Holly, de vrouw van John McClane.

In zoveel meer opzichten is de film geniaal. Het is de grondlegger van een eigen genre (een leger katten jaagt op een vindingrijke muis), maar vooral Bruce Willis levert hier, achteraf bezien, zijn magnum opus af. De smalende blik, die hij tot vervelens toe in al zijn films heeft waardoor elk gevoel van spanning de nek om wordt gedraaid, werkt hier wèl perfect. Hoe hij zich met sarcasme en lef blootvoets door de film heen knokt is geweldig.

Vooral omdat de keuze om hem - destijds bekend als comedy acteur - te casten in een actiefilm, destijds erg controversieel was. Overigens net zoals dat gold voor Michael Keaton in Batman, een jaar later.

Willis lachte uiteindelijk het laatst en legde hiermee de basis voor zijn hele carrière waarin hij zelden iemand speelde die significant afweek van John McClane. Wetende dat hij nu zwaar dementerend is en nooit meer zal worden wie hij was, geeft het een donker randje om hem zo, op de top van zijn kunnen, te zien schitteren.

Een slotwoord wil ik wijden aan Alan Rickman, die inmiddels niet meer onder ons is. Ook hij zette iets nieuws neer: een intelligente, belezen, kalme, maar tegelijkertijd meedogenloze schurk. Iedere zin en elke beweging van "Hans Gruber", zelfs de meest subtiele mimiek, is een genot om naar te kijken.

5 sterren.

Legendarisch.

Het is dus zo lang geleden dat ik Die Hard gezien had, dat ik me niet kon herinneren of ik eigenlijk ooit wel de hele film gezien had of dat ik er een keer op televisie midden in was gevallen. Het begin zei me in ieder geval helemaal niets meer. Ik had ook een idee van John McClane die aan een vliegtuig hangt in deze film, maar dat moet dan een vervolg zijn geweest. Mooi, want ik heb echt een ontzettende hekel aan dingen herbekijken die ik me nog goed herinner. En zo krijg je ook toch ook weer wat frisse inzichten:

- Toch wel fraaie post-moderne architectuur, dat Nakatomi Plaza, met die soort herinterpretatie van de art deco.

- Maar de film is toch vooral een ode aan de filmische mogelijkheden van de technische ruimte.

- Goede ontploffingen ook. Een schaalmodel opblazen ziet er toch gewoon beter uit dan het in de computer doen. We moeten terug!

- Een aantal scenes in het begin leken me geïnspireerd door Michael Manns meesterwerk Thief (wat uiteindelijk toch wel een nog veel betere film is.)

- Alan Rickman had een prima Duitse uitspraak.

- In deze tijd zagen Amerikaanse politiemensen er nog uit als politiemensen in normale uniformen, met normale dienstpistolen en met normale politieauto's. Met die pantserwagen en helikopters zie je wel al de eerste stappen richting de huidige robocops. Die film is ook uit 1988, dus blijkbaar begon zat die vermilitarisering toen in de Zeitgeist (er toch even een Duits woord in gooien, net als de film.)

- Een tijd zat ik een beetje te puzzelen wat de politieke insteek van de film nu was. Meestal is in actiefilms de buitenlandse multinational toch wel het kwaad, zeker een Japanse; Japan was toen toch wat China nu is. Maar Nakatomi lijkt een keurig bedrijf, dat ook nog carrièrekansen aan een vrouw biedt. De slechteriken zijn ook nadrukkelijk geen terroristen, maar ordinaire boeven en de film heeft duidelijk niets op heeft met politiediensten als organisatie. Uiteindelijk is het eigenlijk simpel: het is een liberale film. Internationale handel is goed, kansen voor iedereen die hard (dat was per ongeluk!) werkt en risico's neemt en een sigaretje opsteken moet mogen. En een dikke middelvinger naar big government in welke vorm dan ook en hypocriete roddelaars in de pers.

- Ik denk dat dat ook wel een rol speelt in de voortdurende populariteit van de film. Veel actiefilms van eind jaren 70/begin jaren 80 hebben die nationalistische "Fuck yeah, America!" toon en zijn ook vaak erg seksistisch. En de slechteriken zijn geen goed geklede blonde Duitsers, maar 'street punks', vaak met een flink percentage van niet-Europese afkomst. Zelfs als het niet heel expliciet is, krijgen die films zo toch een een groezelige vibe die Die Hard gelukkig mist.

- En dan is de film ook nog zo slim de uitwassen van systeem wel te bekritiseren in de persoon van Ellis. Voor de moderne kijker extra leuk omdat de doorgesnoven arrogante baardmans sterke gelijkenissen vertoont met Donald Trump Jr.

Gezien in Eye Filmmuseum.