Jay Kelly (2025)

Vanaf 20 november 2025 in de bioscoop (WW Entertainment, limited release)

De zestigjarige filmster Jay Kelly [George Clooney] heeft tot nu toe zijn carrière altijd op de eerste plaats gesteld. Dat kostte hem meerdere huwelijken en bemoeilijkt ook de relatie met zijn kinderen. In afwachting van zijn volgende film besluit hij onverwacht in te gaan op een uitnodiging van een filmfestival in Toscane, waar hij een oeuvreprijs in ontvangst kan nemen. Een mooi excuus om zijn jongste dochter [Grace Edwards] te volgen tijdens haar reis door Frankrijk, maar een probleem voor zijn manager [Adam Sandler], die ook worstelt met de balans tussen werk en privéleven. “Niets is zo moeilijk als jezelf spelen”, zegt Jay op zeker moment. Toch speelt Clooney zijn rol op een manier die dicht bij zijn publieke imago staat, zonder ironie of verlegenheid. Sandler is minstens zo goed als de manager die zichzelf beschouwt als Jays beste vriend en hunkert naar erkenning. Baumbach verspilt geen frame in deze intelligente, vermakelijke dissectie van het leven van een filmster. Er zijn bijrollen voor o.a. coscenarist Emily Mortimer, Laura Dern, Jim Broadbent, Patrick Wilson en Greta Gerwig.

Aardige film waarin George Clooney min of meer een parodie op zichzelf speelt. Volgens mij was Ben Alcock een knipoog naar Ben Affleck.

Film duurt wel veel te lang. Dit hoeft niet twee uur en een kwartier te duren.

ongelofelijke suffe film, heb het een uur volgehouden.

zo'n uitgekauwd verhaal over de keerzijde van succes en roem.

Gaat George Clooney stoppen met acteren?

of is dit meer een parodie op hemzelf?

ik kan hem nooit los zien van de Nespresso reclames.

Met moeite uitgezeten. Nergens om moeten lachen, niet één keer ontroerd, nergens het puntje van mijn stoel opgezocht. Wel verscheidene pitstops moeten maken en Wikipedia ingevlucht, omdat ik de verhaallijn niet kon volgen. Teveel mensen, teveel flashbacks, teveel witte tanden bij Clooney en het duurde allemaal ook nog eens veel te lang.

Teleurstellend; ik had er echt naar uitgekeken.

slap verhaal over dun

Van de eerste minuten al voelde het voor mij niet goed aan, maar ik zeg ; geef het nog effe, dat kan soms gebeuren dat een film nog echt goed kan worden, maar helaas, wat een saai en irritante gedoe me dat was & ik ergerde me aan Clooney ook, boring kerel , in deze film althans.

Ik wist ook niet zo goed waarover het echt ging, sloeg op niet veel, sleepte niet mee. Nee, niet mijne dada.

Uitstekende film over een beroemde Hollywood acteur die met zijn verleden geconfronteerd wordt als hij een oude vriend tegen het lijf loopt. Een origineel verhaal met een mooi neergezet en boeiend hoofdpersonage (de perfecte casting van George Clooney maakt het af). Een cast met flink wat bekende namen en simpelweg allemaal goeie scenes. Ik kan begrijpen dat dit niet iedereens cup of tea is, maar wel het mijne.

Melodrama over het leven van een acteur en zijn gezelschap die alles regelen. Je ziet in deze alle negativisme die dergelijk leven met zich meebrengt. Zowel wat een acteur moet lijden, maar ook wat de mensen rond hem moeten opofferen.

Wat je ziet zal wel kloppen, maar hier zijn bewust alle positieve zaken weggelaten. Wat maakt dat het dus een ‘donkere’ kant van het leven wordt. Wat in realiteit dus wel wat anders zal zijn.

Niettemin pakt het mij en ben ik vol lof over George Clooney als de acteur. De bijrol van zijn persoonlijke assistent met dus ook zijn eigen problemen wordt gespeeld door Adam Sandler. Wat hij meemaakt raakt mij, maar ik heb het nog nooit echt gehad voor deze acteur. Is hier bij momenten goed, maar bij andere momenten blijft hij mij enerveren. Doet het niet slecht, maar blijf toch met dubbel gevoel achter bij Adam. Zal nooit mijn favoriet worden.

Valt op dat George al jaartje ouder wordt, maar blijft een top-charme-acteur.

Film moet het vooral hebben van veel dialogen, die soms best diepgaand zijn. Weet dus waar je aan begint bij deze film. Zelf hou ik wel van dergelijke genres. Heeft wat mij betreft enige verhaal en inhoud.

Nog volgende leuke anekdote:

Een bijrol in de trein, zag een gezicht die ik niet kon thuisbrengen. Betrof een rol van een Nederlandse coureur. (Oranje t-shirt en koersfiets). Kende deze acteur van ergens en wou echt weten van waar. Na wat zoeken ontdekte ik dat dit Ferdi Stofmeel betrof, die ik kende uit de komische sketches ‘Komt een man bij de dokter’. Kun je afvragen hoe dit in in deze productie terecht kwam. Maar doordat dit een Nederlander betrof had ik dit niet verwacht in deze Amerikaanse productie…

Gezien ‘origineel’ verhaal, geef ik deze film 4*

Flauw, te dik aangezet komisch melodrama over een ouder wordende akteur (George Clooney) die terugkijkt op zijn leven tijdens een trip door Italië. Hier en daar een oprecht aanvoelende scene, maar overwegend is dit erg gekunsteld en voor de hand liggend, bevolkt door karikaturen. Vooral de treinreizigers zijn heel erg. Al met al doet dit sterk denken aan italiaanse genregenoten als 8 1/2 en La Grande Bellezza. Twee films waar ik ook al weinig mee kon.

Prachtig! Zeker geen oppervlakkige Hollywoodfilm. Een arthouse-gevoelige dramafilm met mainstream trekken. Levenslessen, filosofie, reflectie. De diepere thema's komen flink aan bod. Begeleidt door een sterrencast dat wel, maar dat stoort nergens. Prima kunstwerkje!

Per ongeluk in mijn gedachte Baumbach omgewisseld met Charlie Kaufman... Daarom heb ik deze draak van een film aan gezet. Verschrikkelijk sentimenteel en egotrippend. Clooney deze keer erg vervelend, Sandler wel leuk.

Regisseur BaumBach kan bij mij wel een potje breken, maakt altijd wel films die het aanzien waard zijn, en ook deze valt, hoewel niet helemaal geslaagd, niet uit de toon. Duidelijk dat men hier iets wil vertellen over ouder worden en dat behaalde roem op respectabele leeftijd er niet meer veel toe doet, maar dit soort vertellingen hebben we wel wat beter gezien in het verleden. Met het hoofdpersonage krijg je niet echt emotionele binding: Clooney, meedogeloos oud hier, loopt voortdurend met een big smile rond, maar we hadden toch graag de tranen achter die lach willen zien. Sandler doet het beter in wat feitelijk een bijrol is. De rest van de cast, vol met bekende koppen, krijgt nauwelijks minuten om iets van een karakterrol neer te zetten(alleen Cudrup gaat even helemaal los in de eerste minuten). Feelgood movie met veel melancholie welke je als kijker niet helemaal kan plaatsen, kijkt goed weg maar stemt niet tot lang nadenken en vermoed dat dit wel de insteek was van de ambitieuze makers.

De film opent met een citaat van schrijfster Sylvia Plath. Een citaat dat je als het motto van de film kunt beschouwen. “It’s a hell of a responsibility to be yourself. It’s much easier to be somebody else or nobody at all.” De uitspraak geeft goed de strijd weer die acteur Jay Kelly met zichzelf uitvecht. Zijn innerlijke gevecht om zichzelf los van zijn rollen te definiëren. Door zich altijd maar te verschuilen achter een karakter lijkt hij zichzelf te zijn kwijt geraakt en slaagt hij er eigenlijk nooit in zijn innerlijke gevoelsleven bloot te geven. Een moeilijk gevecht dat een serieuze aanpak vereist. Echter, de nonchalance waarmee hij de strijd met zichzelf aangaat, maakt dat je de poging en daarmee het personage Jay Kelly nooit serieus neemt. Het maakt ook dat het op zijn minst erg lastig is om met hem te sympathiseren.

Het citaat wordt door Jay Kelly uitgesproken in de slotscène van zijn laatste film. Nadat de laatste scène is opgenomen belandt de acteur eerst in een emotioneel gat. Een aantal gebeurtenissen en de openbaring van een aantal verdrongen herinneringen maken dat hij inziet dat hij een groot deel van het leven van zijn jongste dochter heeft gemist. De dochter maakt voor zij gaat studeren een rondreis door Europa en Jay Kelly besluit haar in een soort wanhopige opwelling te volgen. Regisseur en schrijver Baumbach laat Jay Kelly en zijn entourage per trein door Frankrijk en Italië reizen. De trein passeert diverse uitheemse stations die toevallig meteen ook diverse stations in Jay Kelly’s leven markeren. Het zijn flashbacks die iets te gemakkelijk voortkomen uit of corresponderen met de gebeurtenissen tijdens de reis.

De reis dient tevens om een wereld dichterbij te brengen waarmee de acteur al decennialang geen contact heeft gehad. De gewone wereld. De wereld waarin zijn fans vertoeven. Heel geestdriftig treedt de acteur in contact met de treinreizigers die enigszins ontdaan zijn door de aanwezigheid van de wereldberoemde acteur die zich zowaar in hun midden begeeft. Baumbach maakt er kitscherige scènes van. De wagon baadt in het licht. Weeïge orkestmuziek speelt op de achtergrond. De camera zwenkt heen en weer van een gelukzalig lachende Jay Kelly naar de gewone burgers die in de tweede klasse reizen en zich verheugen in de aandacht van de ster. De contrasten zijn groot. De wereld waarin de acteur leeft is overduidelijk niet de wereld waarin zijn bewonderaars leven. Het leken me scènes vanuit het perspectief van Jay Kelly die zich wentelt in de bewondering van zijn fans. De scènes impliceren geen gelukte afdaling van de wereldberoemde acteur naar de wereld van de normale burger. De acteur speelt nog steeds een rol. Het is het enige dat hij blijkbaar kan.

De film draait om de verhouding tussen verbeelding en werkelijkheid en doet daar ruim twee uur over. Tot verhelderende conclusies komt de film niet. Nou ja, misschien is de conclusie wel dat je vastgeroest zit in de rol die je hebt aangenomen. De kunstzinnig klinkende dialogen zijn daar niet duidelijk over en nodigen ook niet uit tot diepzinniger contemplatie. Gelukkig zijn er voldoende leuke scènes die is er in slagen de aandacht vast te houden. Daarnaast is het acteerwerk gewoon goed te noemen. George Clooney in de titelrol speelt de charismatische en ook kinderlijke Jay Kelly perfect. Ook goed is Adam Sandler als de manager van Jay Kelly die na jarenlang als vanzelfsprekend de acteur te hebben verzorgd en begeleid zich steeds meer realiseert dat hij daardoor zchzelf en anderen tekort heeft gedaan. Ik vond de scènes met Sandler de meest anusante en de meest ontroerende scènes van de film.

Uiteindelijk is de film "Jay Kelly" een redelijk leuke alsook te lange tragikomedie waarin neurotische personages ronddolen die op zoek zijn naar zichzelf en volop bezig zijn met de verwerking van dingen uit het verleden. Veel egotripperij en zelfmedelijden en een dotje humor. Een echte Baumbachfilm dus.

Aardige film over een ouder wordende acteur. Clooney is geknipt voor de rol (de rol lijkt soms wel bijna autobiografisch), maar ik miste een beetje richting. Het is op zich wel duidelijk wat de film wil vertellen, maar de weg daarnaar toe is niet altijd even goed. Bepaalde scenes leken eerder op sketches (de treinscene of op het landgoed in Toscane), dan een serieuze film. Hierdoor komen bepaalde emotionelere scenes ook totaal niet binnen.

Ik heb me niet verveeld, maar een hoogvlieger allerminst.

Hoewel verschillende keuzes die in de montagekamer zijn gemaakt niet altijd werken, slaagt Noah Baumbach er vaak genoeg in om een emotioneel realistische en komisch ongemakkelijke snaar te raken, zodat ‘Jay Kelly’ een oprechte en blijvende indruk achterlaat op het publiek, zonder het plot of de personages te overhaasten en met behoud van een natuurlijke flow en tempo. Het resultaat is een levendige en thematisch gelaagde ervaring dankzij het eerlijke acteerwerk van George Clooney, een prachtige visuele stijl, originele muziek en scherpe dialogen.

Van Jay Kelly - ikruikversemosterd:

"George Clooney is Jay Kelly, de charmante steracteur met gladde babbel en egoïstisch karakter, altijd en overal omringd door veredelde lakeien die vijftien procent van zijn loon krijgen. Jay geniet van de publieksaanbidding en gedraagt zich als een klein kind dat voortdurend zorg en aandacht nodig heeft. De wereldgeliefde filmicoon is iemand om te haten en van te houden.

Achter het charisma gaat echter één en ander schuil. Jay weet ook wel dat hij emotioneel lang niet zo diep kan graven als collega’s die in de marge blijven steken. Voor hem geen method. Jay is van de mooie kop. Geveinsd zelfvertrouwen. Stevige jongensachtige energie.

Jay heeft daar een mooie carrière mee opgebouwd maar maken die eigenschappen hem ook echt een goede acteur? Die onzekerheid sluimert. Jay vraagt altijd of de take wel goed genoeg is. Of de opname niet nog beter kan. Ook als de regisseur hem geruststelt blijft de twijfel knagen. Dat zie je.

Geen idee of Clooney hier leunt op eigen ervaringen maar hij past de rol van onzekere en langzaam uitdovende wereldster als een op maat gemaakt pak. Alsof Noah Baumbach en Emily Mortimer het script specifiek voor hem schreven. Clooney is Jay Kelly. En het is een toprol."

Jay Kelly gaat over een gearriveerd en succesvol acteur, waarin vooral ook de tragische kant van het sterrendom wordt getoond. Ik geloof dat ik weleens heb gelezen (waarschijnlijk op MM) dat de films van Baumbach vaak over de first world problems van geprivilegieerde mensen gaan, en deze film moet daarin wel een soort logisch eindpunt zijn. Het kost mij heel veel moeite om medelijden te hebben met George Clooney (die steeds meer met het personage Jay Kelly samensmelt) en de omstandigheden waarin hij zich bevindt...

Ik denk dat dit verhaal nog wel had kunnen werken als een soort bijtende satire (ook al is het al veel vaker verteld), maar voor mij niet als melodrama. Daarbij vond ik de film niet grappig, veel te lang en eigenlijk ook gewoon saai. Wel een paar leuke bijrollen (hoewel ik de Europeanen niet kon uitstaan). Marriage Story vond ik heel goed, maar deze film niet.

2*

Van Baumbach valt mij dit toch wat tegen. Normaal maakt hij niet van die films waarbij het sentiment er zo overheen is. Ik had persoonlijk ook wat meer op een roadmovie gehoopt, want zo klonk de film in de synopsis. Het had wel wat simpeler gemogen van mij. Ik ben over het algemeen totaal geen fan van films die vol zitten met flashbacks. Het deed allemaal wat pretentieus aan, want een karakterstudie is deze film ook niet echt.

Alles voelt zeker vanaf het moment dat Jay allerlei irritante bijfiguren in de trein ontmoet vrij fake. Ik geloofde gewoon niet zo in de personages en vond ze sowieso ook niet zo interessant. Sandler en Crudup kwamen er met hun rollen dan nog het dichtste in de buurt. Die ene scène met Crudup is het hoogtepunt van de film. Jammer dat hij verder niet veel in de film zit. Op mij komt deze film vooral over als weer zo'n film die naar de prijzen probeert te hengelen door over Hollywood zelf te gaan. De slotscène vond ik ook maar merkwaardig.

Aardig drama over de prijs en geneugden van roem met George Clooney in de hoofdrol die eigenlijk gewoon zichzelf speelt. Maar is juist dat niet het allermoeilijkste?

3,5

Ik had vooraf niets over deze film meegekregen, maar het gemiddelde hoeft bij mij bij Noah Baumbach weinig te zeggen. Helaas begrijp ik hem hier wel vrij goed. Baumbach maakt een film die helemaal niet bij hem past wat mij betreft. Hoe is dit tot stand gekomen, puur de invloed van Netflix? Het lijkt wel of er van bovenaf is ingegrepen en het oorspronkelijke idee afgekalfd is tot een veel toegankelijkere film. Je verwacht toch een snedige comedy. En het begint -toegegeven- ook best aardig, dialogen zijn prima, de mumblecore zit er aardig in in het begin, met Clooney die zichzelf speelt en neigt naar wat zelfspot. Maar met meute Amerikanen die afreizen naar Europa wordt het net zo vervelend als je verwacht dat het gaat worden. Niet snedig maar gewoon melodramatisch, in een bijzonder suffig verhaaltje. En dat van die zelfspot raakt ook steeds verder uit beeld. De film eindigt vervolgens met de vreselijk pijnlijke eindscene, alsof het allemaal al niet erg genoeg was.

Prachtige film. Je moet er wel in meegaan. Het is misschien niet voor de superhero generatie of de TikTok generatie.

Prachtig gefilmd. Wat een opening. Wat een choreografie.

Het lijkt op een film vorige eeuw.

Clooney heel delicaat geacteerd met mooie nuances. De cameos zijn ook mooi. Verhaal is niet nieuw maar fris genoeg en de sfeer en alles eromheen trekt je mee. Top 3 beste film van 2025.

Regisseur Noah Baumbach blijft altijd wel zijn eigen interesses volgen en voor hem is het fijn dat een streamingdienst zoals Netflix hem daar de middelen en creativiteit voor wil lenen. Helaas zijn de écht overtuigende projecten redelijk miniem, met ook hier weer een terugkerende focus op karikaturale, vervelende personages die ellenlang in beeld komen. George Clooney en Adam Sandler zijn niettemin uitstekend op dreef en zorgen vrijwel eigenhandig voor wat emotionele momenten in de tweede helft, maar Baumbach houdt zich tussendoor veel te lang bezig met nodeloze grapjes en volstrekt zinloze momenten. Vrijwel alle scènes in de trein hadden bijvoorbeeld geschrapt mogen worden, zodat de ruime speelduur van 132 minuten aanzienlijk behapbaarder blijft.