Die, My Love (2025)

Lynne Ramsay en deze cast? Daar zou wel eens een top tien waardering uit kunnen komen. Fingers crossed…

‘Die My Love’ Review: A Brutal But Beautiful Portrait Of A Woman On The Edge - deadline.com

Die, My Love review: Jennifer Lawrence is 'better than ever' in a searing portrait of motherhood - bbc.com

Voor de Belgen op ff gent te zien van 11 tem 17 oktober. Zal wel hoog scoren deze.

Jennifer Lawrence en (in iets mindere mate) Robert Pattinson spelen de pannen van het dak, maar ik was niet voor de volle 100% overtuigd door deze nieuwe van Lynne Ramsay. Ik vond het met momenten een heel afstandelijke zit, veel herhaling, veel provocatie omwille van de provocatie (naar mijn gevoel toch). De film heeft zeker wel wat te zeggen, en ik wil het niet allemaal wegwuiven als onnodige provocatie - maar langs de andere kant lijkt het me nu toch ook niet zo'n héél gevoelig beeld van post-natale depressie? Er wordt veel ingezet op het absurdistische karakter, waardoor de film enerzijds heel realistisch probeert te zijn, en dan de realiteit weer ver achter zich laat. Inclusief een einde dat je denk ik moeilijk letterlijk kan nemen, maar zo toch gepresenteerd wordt.

Maar inhoudelijke bedenkingen daargelaten: visueel en technisch vond ik het voor het overgrote deel een sterke film (op de bosbrand en het vuur aan het begin en einde na, dat zag er niet top uit), en is het vooral een film die je voor de performances kijkt. Waar vooral, nogmaals, Jennifer Lawrence absoluut de show steelt. Haar personage is een heel 'frustrerende' (bij gebrek aan een beter woord) om te volgen - maar Lawrence sleurt je wel twee uur lang mee, ook al wil je dat niet altijd. Pattinson neemt dan toch eerder tweede positie in.

3*. En eerlijkheidshalve: het was mijn derde film van de dag op Film Fest Gent vorige maand, dus misschien doet een tweede kijkbeurt binnenkort wel eens deugd om er met een frissere blik naar te kijken.

Schrijver Grace [Jennifer Lawrence] betrekt met de drankzuchtige Jackson [Robert Pattinson] het afgelegen huis van een gestorven familielid in de hoop dat ze daar haar aanstaande moederschap kan combineren met haar schrijverschap. In flarden komen we meer over Grace en Jackson te weten voor en tijdens de zwangerschap. Zodra de baby verschijnt, stort Lawrence zich vol overgave op haar rol, met als resultaat een ongeremd, vaak karikaturaal portret van een vrouw met postnatale depressie. Het helpt niet dat Pattinson zich ook schuldig maakt aan overdreven acteren in deze iets te wanhopige poging van Lawrence om mee te dingen naar een Oscar. Het beste werk komt van Spacek als Graces moeder en van LaKeith Stanfield als een mysterieuze man die ondanks zijn beperkte schermtijd in je hoofd blijft spoken.

Al snel begrijp je dat we naar een postnatale depressie kijken (de term wordt later ook expliciet genoemd) en dat is eigenlijk alles: er zijn een reeks levensgebeurtenissen (geboorte van het kind, trouwen, opname in een kliniek) en incidenten (doodschieten van het hondje dat aldoor jankt, vreemdgaan, zelfbeschadiging) maar er is uiteindelijk geen verhaal bij het thema zodat het bij een psychologisch portret van een geesteszieke vrouw blijft. De mooie, veelal schemerachtige sfeerbeelden en de symboliek (het wilde paard zal wel staan voor haar verlangen te vluchten) alsmede de verknipte wijze van vertelling met onder meer heen en weer in de tijd gaan, splitsingen van individualiteit (zoals dat de vrouw opeens naar zichzelf kijkt) en door elkaar lopen van werkelijkheid en fantasie die haar psychose zullen moeten uitdrukken maken de film nauwelijks interessanter. Het verwart vooral ook de kijker zonder meer empathie voor de vrouw op te wekken. De film wordt geloof ik vooral aangeprezen voor het acteerwerk van Jennifer Lawrence want veel meer heeft de film dan ook niet te bieden.

Ramsay is na haar tegenvallende vorige film en een lange radiostilte weer helemaal terug. Net als We Need to Talk About Kevin opnieuw een film over de duistere kanten van het moederschap, met misschien wel de beste rol van Jennifer Lawrence.

Die My Love is zeker geen publieksvriend, meerdere mensen verlieten de zaal tijdens de vertoning. Het is ook geregeld best ongemakkelijk, maar ik zat de hele speelduur aan het scherm gekluisterd en Lawrence is echt geweldig. Ze is afwisselend aantrekkelijk en griezelig met haar onvoorspelbare, destructieve gedrag, maar haar sociaal onaangepaste gesprekjes werken ook op de lachspieren. Een Oscarnominatie lijkt me wel binnen bereik. Verder ook een prima cast, met een verrassende Pattinson als de wanhopige echtgenoot (overigens zonder dat de sympathie bij hem komt te liggen) en oudgedienden Spacek en Nolte in kleinere bijrollen.

Lekker filmpje. In de recensies, zowel hier als in de kranten, gaat het vooral over de geestelijke gemoedstoestand van Grace, maar die man van haar is ook niet helemaal lekker, hoor.

Hij sleept haar mee in zijn domme plannen om in het midden van nergens te gaan wonen en zodra het kind er is laat hij haar ermee zitten, terwijl hij zelf zijn leventje weer oppakt. Empathie is hem vreemd: zijn reactie op haar aftakeling is woede. Dat schiet lekker op. Ondertussen gaat hij (vermoedelijk) aan de lopende band vreemd en haalt hij zonder overleg een hond is huis. Ik zou ook gek worden.

(Al moet je natuurlijk een slag om de arm houden. We zien alleen haar perspectief en we weten niet wat echt is en wat haar waanbeelden.)

Voor mij is het vooral een film over de achterlijkheid van traditionele rolpatronen en over het nut van communicatie (en wat er mis kan gaan als je niet communiceert).

Ik heb verschillende hypothesen gezien over wat Grace (Jennifer Lawrence) mankeert, zoals postpartumdepressie en bipolaire stoornis. Daar zit misschien wel enige waarheid in, maar het belangrijkste dat je over Grace moet weten is dat ze, hoewel ze schrijfster is, PUNK AS FUCK is.

Dus natuurlijk wordt ze gek als ze als haar partner Jackson (Robert Pattinson) haar laat verhuizen naar Bumfuck, VS, waar buiten alleen maar lege velden en zoemende insecten zijn, om dichter bij zijn ouders te gaan wonen en hij dan ook nog de meest vervelende hond uit de filmgeschiedenis adopteert.

En het ergste van alles is wanneer je moeder wordt en vanwege godvergeten genderrollen dat ineens alles is wat je bent; melk en inkt mengen niet. Het enige wat je de hele dag hoort is: "Oh, he's so cute! You must love him so much!" op die overdreven vriendelijke toon uit het Midwesten. Je wilt voor minder je hoofd door de muur beuken.

Veel vrouwen grijpen naar alcohol, of, want het is Bumfuck, VS, meth, maar Grace is punk, dus ze gaat voor de natuurlijke high van Buzzcocks: Orgasm Addict.

Het moge duidelijke zijn: Die My Love is een Blue Valentine/Sommaren med Monika-achtig verhaal over twee mensen die uit elkaar groeien, omdat een van hen zich gekooid voelt door normen uit de middenklasse en genderverwachtingen. Er mag dan meer dan 70 jaar en een hele oceaan tussen hen zitten, maar Monika en Grace zijn duidelijk geestverwanten. Maar het gaat uiteindelijk allemaal wat harder dan deze twee films, meer richting Possession-territorium, hoewel dan ook weer niet zo ver. Ik zou het eindresultaat eerder magisch realisme dan volledig psychologische horror noemen.

Dat is voor mij ook de grote kracht van de film: hoe raar het ook wordt, hij blijft altijd in contact blijft met de (deprimerende) realiteit van dit alles. Lynne Ramsay en Jennifer Lawrence gaan soms echt los, met enkele zeer opvallende scènes tot gevolg, maar wat die extra kracht geeft zijn juist de kleinere, meer realistische scènes, zoals het gesprek met de kassière, al dat afwassen en die taart. Die verdomde taart.

Opmerkingen:

- De film is een beetje rommelig en overvol, maar dat past goed bij dit soort films. Je wilt niet dat het te netjes is; er moeten rafelrandjes zijn.

- De film heeft een zeer goede soundtrack. Het openingsnummer vond ik erg leuk. Ik dacht dat het van Amyl & the Sniffers was, maar blijkbaar zijn ze dat niet. De versie van 'Love Will Tear Us Apart' op de aftiteling is ook geweldig en ook uitstekend gebruik van de Alvin & the Chipmunks-versie van 'Twist Again'. Op de een of andere manier staan ​​Suicidal Tendencies er niet in, hoewel de teksten van Mike Muir er perfect voor zijn. "I got into a war with reality. That motherfucker it was waiting for me and I lost again."

- Nog steeds niet overtuigd door Robert Pattinson. Hij is niet slecht - hij speelt hier ook de saaiere, degelijke helft van het koppel - maar zoals gewoonlijk komt zijn acteren op mij wat stijf over.

- Ik ben momenteel zes afleveringen bezig met M - Il Figlio di Secolo en dat zal waarschijnlijk mijn favoriete show van het jaar zijn. Het deelt zijn cameraman met deze zeer geslaagde en visueel sterke film: Seamus McGarvey. Een goed jaar dus voor hem.

- Ik ging oorspronkelijk voor de 4 sterren, maar ik merkte dat hij erg blijft hangen, dus halve ster erbij.

- Dus Jackson renoveert het hele huis, behalve dat verdomde behang?

- Gezien in Eye Filmmuseum.

Vanuit het perspectief van een jonge vrouw die kampt met een postnatale depressie. Sterk!

Rare film, die enorm traag bleef vooruitgaan.

Niet meteen mijn ding & dan duurde zo een film veel te lang, voelt als 4 uren aan..

Schitterend drama met een al even verbluffende Jennifer Lawrence als Grace.

Erg trage film, ik kon er maar niet inkomen. Heb het einde niet gezien.

Van Die My Love - ikruikversemosterd:

"Het is de roze wolk waar je zoveel moois over hoort: een kindje krijgen. Wie houdt nou niet van de baby die murmelend over de grond kruipt. Iemand die onvoorwaardelijk van je houdt en tegen je opkijkt. Wat is nou mooier dan je eigen vlees en bloed op zien groeien. Ouderschap verrijkt het leven.

Helaas geldt dat niet voor iedereen. Als Grace in Die My Love (perfecte horrortitel) moeder is geworden blijkt die roze wolk een mistige illusie waar zij dwars doorheen valt en is er niemand om haar goed op te vangen. Postnatale depressie dringt haar kop binnen. Chaos regeert. Dan wordt het lastig een liefdevolle band met de baby op te bouwen.

Bij wie kan Grace nou terecht? Wie biedt geruststellende woorden die verder reiken dan dooddoeners als “het komt wel goed…”? Wie neemt Graces instorting serieus in plaats van haar schuldgevoelens te versterken? Omgekeerd weet niemand zich raad met haar grillige gedrag. Manlief Jackson staat wanhopig vanaf de zijlijn toe te kijken hoe zijn vrouw verstrikt raakt in paranoia en stemmingswisselingen.

Die My Love daagt het publiek uit met een nachtmerrie-ervaring waar veel te weinig over gesproken wordt. In zo’n situatie past hulp. Begrip. Medelijden. Geen goedbedoelende adviezen over hoe iemand zich als moeder dient te gedragen."

Mooie film en Jennifer speelt geweldig en is ook een geweldig mooie vrouw,een lust voor het oog. Als iknzo,n vrouw had was het echter wel vlot afgelopen,dit trok ik niet zo lang

Redelijk drama. Het verhaal is iets te beperkt om 2 uur mee te vullen. De uitwerking is ook wat wisselend, maar over het algemeen positief. De film is echt een kijkervaring met fraai camerawerk, rauw gefilmd en men laat de kijker mee bewegen in het hoofd van het hoofdpersonage. Droom en werkelijkheid worden mooi als 1 wereld weergegeven. Dit wordt versterkt door de zeer sterke rol van Lawrence. Ook Pattinson zet een goede rol neer. De film is wel wat traag en weet uiteindelijk de kijker niet helemaal te raken. 3.5

Getverdemme.

Wat een ongegeneerd stuk oscar bait is dit, en niet alleen dat, elke vorm van integriteit gaat het raam uit. Alles ondergeschikt aan het doel, en wat dat is is wel heel erg obvious.

Een behoorlijk verhaal vertellen? Nee, dat is zoooo retro. Een motief dan? nah, dan moet het narratief kloppen, er moet een lijn in zitten en dat is gewoon veel te veel werk. Gewoon iets emo, een beetje trage beelden, iets een beetje in de stijl van Malick, en iets met postpartum en kinderen, dan durven de critici niet meer te roepen dat er geen draad van te maken is. Nou sorry maar fuck me, het is zum kotzen, wat een ergerlijke wanvertoning is dit.

Triest dat JLaw en Pattinson zich voor dit karretje hebben laten spannen, en hoe kan het zijn dat een Spacek of een Nolte zich hier voor leent. Misselijkmakend.

Vreemd maar uiteindelijk best sterk drama over een jonge vrouw (Jennifer Lawrence) die ergens op het platteland volledig begint door te draaien. Lawrence is subliem in de moeilijke hoofdrol en weet precies de juiste snaar te raken. Robert Pattinson heeft wat minder te doen en is nogal gewoontjes, maar dat komt vooral omdat zijn rol gewoonweg minder goed is uitgewerkt. De non-lineaire en surrealistische aspecten van de film zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar passen goed bij het onderwerp.

Hypnotiserende koortsdroom met een zeer sterke Jennifer Lawrence. Ik ben nooit onder de indruk geweest van Lawrence maar hoe ze deze rol neerzet is misschien wel een van de sterkste vrouwelijke acteerprestaties die ik ooit heb gezien. Visueel is het interessant en uniek en daarnaast ook nog een sterke soundtrack die mij goed bevalt. Ik vind het een hele interessante film die balanceert tussen realisme en surrealisme. Het is wel enigszins satire of een zwarte komedie. Ik kan best voor me zien dat de vrouw (ik ga ervan uit dat het een vrouw is) die dit script heeft geschreven wel kan genieten van de fratsen die het personage van Lawrence hier uithaalt. Alles is een beetje te overdreven om het echt serieus te nemen. Ik zie dit niet als een hele realistische weergave van postnatale depressie maar een overdrijving daarvan. Film is misschien dan altijd een overdrijving van de werkelijkheid. Wat ik ook interessant vond is dat ik eerst inleef met het personage van Pattison en daarna met het personage van Lawrence. Het einde vond ik dan wat minder en een beetje lui maar behalve dat heb ik nergens iets op aan te merken. Hoe dan ook is dit voor mij nu wel de beste film van 2025.

Suïcidale vrouw gaat met vriend in afgelegen huis wonen en krijgt daar een kind. Mentale problemen, die er altijd al waren waarschijnlijk, spelen het stel parten uiteindelijk.

Zit weinig vorm in de film, vertelling is niet lekker. Lawrence speelt goed, Pattinson ben ik geen fan van. En deel van de film zit een continu blaffende hond, heel vervelend.

2,5* vooral voor Jennifer Lawrence

Dit is weer een van Lawrence haar over de top rollen helaas. Ik bedoel, ze speelt ook echt heel goed hier en overtuigt met al die stemmingswisselingen en vooral ook de spaarzame momenten van humor, maar ik zie haar toch veel liever in wat meer ingetogen rollen.

Desondanks is dit wel een emotioneel erg rauwe film die je op een stijlvolle en artistieke manier in de belevingswereld plaatst van een vrouw die in een keurslijf wordt gedwongen. Als staaltje filmmaken is dit meer dan bewonderenswaardig. Ik vroeg me gaandeweg alleen wel af waarom ik een film als deze voor mijn plezier zou kijken.

In Die My Love plaatst regisseur en coauteur Lynne Ramsay de jonge moeder Grace met haar man in het leegstaande huis van zijn gestorven oom in een landelijk deel van de Verenigde Staten. Grace is niet tevreden. Ze wil zich niet voegen in de rol van de stereotypische huisvrouw, die kind en huis verzorgt en wacht tot haar geldverdienende man thuiskomt om te eten van een door haar met liefde bereide maaltijd. Toch moet het. Ze verveelt zich. Ze vindt het verschrikkelijk om zich elke dag maar weer in het monotone ritme van het huishouden te storten.

Bovenstaande geeft in een notendop aan waarover de film gaat. De film laat dan ook met name Jennifer Lawrence (de vertolker van Grace) zien die van Ramsay op diverse manieren haar symptomen van verveling en lusteloosheid mag uitbeelden. Ach, verveling en een lusteloos gevoel. Daarvan heeft iedereen wel eens last. Zo’n tijdelijk moment dat je even nergens zin in hebt en daar niet over heen kunt stappen. Het is dan ook in beginsel best interessant om verveling en lusteloosheid bij een ander te aanschouwen. Als het maar niet te lang duurt. Het vervelende is dat Lawrence er niet mee stopt en zich een hele film lang verveelt en lusteloos is. Het liefst toont ze haar onvrede door zich als een dier op vier poten in het kniehoge gras voor het huis voort te bewegen. Ze komt daarbij niet verveeld, lusteloos of depressief over. Eerder als gestoord. Lawrence krijgt in ieder geval de mogelijkheid om zich heerlijk ongeremd te uiten.

Robert Pattinson kijkt het gelaten aan. Hij is in beeld aanwezig. Als personage is hij echter opvallend afwezig. Het is alsof hij zich er op voorhand al bij neerlegt dat tegen de bijna overdreven bezieling van Lawrence geen kruid is gewassen. Het is steeds weer de instabiele Lawrence die kinderlijk, overprikkeld en opstandig de lakens uitdeelt. Op een gegeven moment wordt het zelfs wat saai. Vooral omdat de film achter al dat opvallende gedrag niet veel heeft te vertellen. Op zich interessant om een psychologische analyse te verpakken in een thriller. Psychose versus suspense. Spannend en intrigerend. In Die My Love ontbreekt helaas de suspense.

ik heb deze na 39 minuten uit gezet.