Ant-Man and the Wasp (2018)

Toch vreemd dat ik na herziening deze film een stuk minder leuk vindt dan het origineel terwijl dat een aantal jaren geleden nog precies andersom was.

Deze herziening viel me een beetje tegen, in heel veel dingen eigenlijk wel.

Sowieso het ontbreken van een interessante villain is al een mankement, zeker omdat ik een aantal dagen geleden de film Avengers: Infinity War heb herzien met Thanos als villain. Dan valt natuurlijk alles tegen.

Maar ook het plot zelf viel tegen. Ant-Man, the Wasp en Dr. Hank Pym doen er alles aan om de vrouw van Pym uit het kwamtumrijk te halen. Niet alleen levert dat een hoop technisch geneuzel op waar niemand wat van snapt, maar als het dan eindelijk zo ver is dan is het ook niet echt memorabel.

Gelukkig is Paul Rudd wel weer in topvorm en is het qua humor en visueel spektakel best wel vermakelijk.

Voldoende, halfje eraf na herziening.

Vanwege het Disney+ abonnement ook nog maar even het vervolg op Antman meegepakt met deze Antman and the Wasp. De eerste vond ik niet super maar wel vermakelijk met zijn droge antiheld Scott Lang prima ingevulde door Paul Rudd. Eens kijken wat deel2 doet zo op de zondagochtend als luchtig vermaak tijdens een zware verkoudheid brengt.

En dat is was Antman 2 eigenlijk gewoon is, luchtig vermaak. We zien Lang vooral in de naweeën van een team up met The Avengers en zoals gewoonlijk zou ik niet weten welke film dat betreft en wat ze gedaan hebben, maar dat maakt mij allemaal niets uit. Een ultradun verhaaltje is hetgeen wat de boel op gang helpt en niet veel meer inhoud dan de redding van Janet uit het subatomaire kwantum veld, of zoiets, met de FBI, gangsters en een derde geheimzinnige gegadigde op de hielen van Pym, Hope en Scott. Prima in die zin de cast met Douglas, Pfeiffer, Rudd, de mooie Lilly en altijd van meerwaarde Walton Goggins.

En dat is het eigenlijk wel, en dit vind plaats binnen de acceptabele kaders van een Marvel film met een mix van humor, actie en spektakel. Sterk de knokpartij van Hope in de keuken tegen de goons van Sonny Burch, grappig wanneer Scott tussen groot en klein blijft hangen op school, en is Scott groot en steppend met de vrachtwagen ook geinig. En zo doet Antman and the Wasp eigenlijk gewoon waar het voor is en dat is vermaken ook al is het voorspelbaar dat het allemaal wel goed komt. Daarnaast is het niet bepaalt een straf naar Evangeline Lilly te kijken. Dus, al met al gewoon leuk, niet top, maar wel vermakelijk.

Na ook deze weer opnieuw gezien te hebben.

Zijn dit soort Marvel films, zo ijzersterk en wat het fijne is aan de Antman films, ze zo lekker luchtig zijn en zeer lichten sfeervolle films.

Met een zeer hoog entertainment gehalte.

Net zoals The Guardian of the Galaxy films van Marvel.

Ook deze film blijft pure entertainment van het hoogste niveau in zijn genre.

Met een uitmuntende cast en fantastische film muziek.

Genieten ook voor het hele gezin.

Een sublieme en heerlijke film.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ant-Man and The Wasp
Na het fantastische Ant-Man wilde ik natuurlijk ook diens vervolg, Ant-Man and the Wasp, bekijken. Eigenlijk kijk ik gewoon alles van Marvel… Hoe dan ook, zou ik deze film dus zien, haha. Grappig feitje is dat deze film eigenlijk plaatsvindt vóór Avengers: Infinity War, en een soort vervolg is op Captain America: Civil War. Peyton Reed geeft hiervoor als verklaring: “One of the big reasons we wanted the movie released in this order: Black Panther, Infinity War, Ant-Man and the Wasp, to show how different the tones can be, and that I’ve always said I always want to expand the definition not just of what a ‘comic book’ or ‘superhero movie’ could be, but now what a Marvel Studios movie could be, or what [the] MCU could be.”

Hilarisch
Net als de Ant-Man is ook Ant-Man and The Wasp weer fantastisch. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vrij weinig weet te zeggen over deze film, en dus even goed aan het nadenken ben wat ik er nog meer over kan zeggen. De film was namelijk gewoon hartstikke leuk en ik zou mijn recensie van het eerste deel gewoon kunnen copy pasten. Ant-Man and The Wasp is hilarisch. Ik en mijn vrienden – we gingen er met onze vriendengroep naartoe – hebben enorm zitten lachen. Op een gegeven moment stikte de vriendin naast mij er zowat in tijdens een scène in een schoolgebouw. Ja, er zijn genoeg scènes die op je lachspieren zullen werken.

Michael Pena en Paul Rudd
Michael Peña is as usual weer een geweldige toevoeging. Hij zet de ene na de andere hilarische scène neer, en hij weet hoe hij grappig kan zijn. Als Ant-Man and The Wasp zonder hem was geweest, was het net zo goed een leuke film geweest, maar Michael Peña maakt het toch wel net wat specialer. Maar laat ik natuurlijk Paul Rudd niet vergeten. Hij blijft een geweldige acteur. Ik was al fan van hem in films als Role Models, en ook hier is hij nog on top of the game.

Goede balans
Ook wordt er weer leuk gewerkt met het vergroten en verkleinen van dingen, die voor absurde en hilarische momenten zorgen. Mijn vriend vond dat er wel meer wat dat soort momenten in hadden gemogen, maar ikzelf ben van mening dat de balans juist goed was zo. Er wordt namelijk ook een serieus verhaal verteld, en die moet niet compleet overschaduwd worden waardoor het nog geloofwaardig blijft. Al blijft het sowieso een luchtige, absoluut niet zware, film. Je zou zo je vraagtekens bij dingen kunnen zetten Hoe overleeft de moeder van The Wasp 30 jaar zonder eten? Hoe komt ze aan make-up?, maar die dingen zie je op de één of andere manier makkelijk door de vingers.

Mooi in beeld gebracht
Wat mij tijdens het kijken ook nog opviel is hoe mooi alles eigenlijk in beeld is gebracht. Wanneer mensen in verschillende formaten in één scène zitten, en je dus wéét dat er gebruik gemaakt is van een groen scherm, maar het er toch geloofwaardig en mooi uit ziet. Op het eind van de film vind je twee post-credit scènes. De eerste is absoluut de moeite waard en zal een “Oh!”-momentje creëren. De tweede vond ik niet zeer bijzonder – ik had namelijk een post-credit scène verwacht met een hint of meer informatie -, maar is wel grappig.

Conclusie
Ant-Man and The Wasp is weer een leuke en hilarische film. Paul Rudd en Michael Peña weten je lachspieren ongetwijfeld in actie te brengen. Verder is Ant-Man and The Wasp een heerlijke luchtige film na Avengers: Infinity War, met twee end-credit scènes, waarvan de eerste vooral belangrijk is. Mijn vrienden en ik hebben weer enorm genoten en veel gelachen. Zeker een aanrader!

Deze Marvel Superhelden film opnieuw op 4k terug gezien.

In prachtige beeld en geluids kwaliteit.

Voor de Antman films, hou ik wat betreft de entertainende en luchtige en ook vrolijke inhoud van deze film.

De waardering voor ook deze tweede Antman film.

Toch wat hoger, als een hoop andere Marvel films met de overload aan green screen en Cgi.

Die hier in deze film, toch wat beter kwalitatief tot zijn recht komt.

Ook de film muziek is wel heel leuk in deze film.

Wel weer genoten van deze vrolijke en mild spectaculaire film voor jong en oud.

Van 4,5* naar 4*

Ant-Man and the Wasp is deel 20 van een langlopend project dat nu eindelijk bijna ten einde komt. De eerste Ant-Manfilm blijk ik al meer dan vier jaar geleden te hebben gezien en ik wist er niet veel meer van behalve iets met speelgoedtreintjes dat leuk was gevonden. ‘Leuk gevonden’ is ook meteen het grootste pluspunt van deze films.

Het tweede deel begint met een proloog over Hank die ziet hoe zijn vrouw Janet zich opoffert en ik weet oprecht niet of dat nieuwe informatie is, een flashback, of iets uit het eerste deel waar op voort wordt geborduurd. Hoe dan ook is de plotmotor van de film om dit ongedaan te maken – en het kon me weinig schelen of dat lukte, zo weinig emotioneel geïnvesteerd ben ik in de direct betrokken personages. Dat de film als geheel niet mislukt is, is om verschillende redenen. Allereerst is het – zeker na Infinity War – eigenlijk wel fijn dat niet meteen de hele wereld gered moet worden. Het familiedrama boeit me dan niet, maar de verhaallijn met Ava is interessanter (hoewel ik niet weet of het de bedoeling is dat ik onmiddellijk aan haar kant stond). Er moet natuurlijk ook nog een schurk rondlopen, en hoewel die niet heel interessant is, is het opnieuw wel fijn dat hij niet uit is op werelddominantie maar gemotiveerd wordt door alledaagse geldzucht. En de manier waarop hij ‘verslagen’ wordt past daar ook wel bij.

Daarnaast staat Paul Rudds charisma nog altijd als een huis. De chemie met zijn love interest laat nog steeds te wensen over, maar met zijn dochtertje is die uitstekend. De leukste delen van de film zijn die die überhaupt niets met de quantumwereld te maken hebben. De scène waarin Luis onder invloed een verhaal vertelt en de andere acteurs dat uitbeelden is flauw maar wel erg grappig. Hetzelfde geldt voor Scott die per ongeluk tot kleutergrootte is gekrompen. Als je de film meer als komedie ziet dan als heldenepos is het eigenlijk best goed geslaagd – maar dan had je Hank en co. er gerust uit kunnen laten.

Twee puntjes nog. Het lab ter grootte van een flatgebouw wordt meermaals en plein public gekrompen en uitvergroot, en pas helemaal op het eind valt het mensen op. Opnieuw wordt er net iets te veel gevraagd van mijn suspension of disbelief. Het tweede is dat ik de hele film me zat af te vragen waarom deze ná Infinity War komt terwijl je daar in de film niks van merkt. Uiteindelijk wordt dat na de end credits duidelijk, maar het is de hele film een kleine afleider geweest. Het zou niet moeilijk moeten zijn om zonder iets te spoilen duidelijk te maken hoe het zit met de tijdlijn.

Al met al geen straf om te kijken, ondanks mijn nog altijd krimpende enthousiasme voor het genre, en dan met name omdat vooral de niet-superheldenelementen goed werken. Drie sterren.

Een tegenvaller het word nooit echt leuk omdat het verhaal zo saai is. En de humor ook nooit grappig is dan blijft over de speciale effecten, die waren best goed te noemen.