Ως συμμετέχων στη συλλογή, αλλά και ως επιμελητής του κειμένου, δεν έχω το δικαίωμα ούτε και την πρόθεση να το κρίνω. Θα πω απλώς δύο λόγια για κάθε έργο και πως ήταν συνολικά μια πολύ όμορφη δουλειά, που εύχομαι να γίνει παράδοση στη Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας.
1) Οδός Όσλερ 30, Άγγελος Αναγνωστόπουλος:
Ένα διήγημα που ξεδιπλώνει μια σκοτεινή ιστορία. Η πιστή στη βικτοριανή Αγγλία ατμόσφαιρα, το ύφος και ο τρόπος αφήγησης είναι που κρατάω ως τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία, με ένα τιμιότατο αποτέλεσμα.
2) Τάξη, Βαγγέλης Ιωσηφίδης: αν δεν μπορώ να κρίνω μία φορά το έργο των άλλων, εκατό φορές το δικό μου. Ήταν μια ιδέα που είχα μέσα μου για χρόνια και αποφάσισε να ξετυλιχτεί στην παρούσα μορφή, στο μικροδιήγημα αυτό.
3) Ο Φάρος, Τίνα Μπαρμπάτσαλου: πολύ ζωντανή γραφή, πιστή στο ύφος και την ατμόσφαιρα, δυνατό τέλος. Ο πρωταγωνιστής με κέρδισε με τα πάθη και τον δυναμισμό του. Τολμηρή πένα συνολικά.
4) Η Υπηρέτρια, Αριστείδης Γιαρλ Νάστος: ένα διήγημα που μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, σε εποχές πιο αγνές ή πιο άγριες. Όπως το δει κανείς. Αργή και επιδέξια η εξέλιξη, πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή η γυναίκα πρωταγωνίστρια.
5) ΨΧ, Άννα Σπανογιώργου: κι άλλο διήγημα με πολύ ευρηματικό αφηγητή, και μια θεματολογία ανεπτυγμένη με βάση την Ιστορία. Μικρό και τραγανό.
6) Τα Μάτια στο Κιβώτιο 7Β, Μάριος Κουτσούκος: κατά τη γνώμη μου, το δυνατότερο διήγημα της συλλογής, αν το κρίνουμε συνολικά. Απόλαυσα τη μοναδική γραφή του συγγραφέα, καθώς και την πλοκή που ανέπτυξε.
7) Το Χρυσό Πρόσωπο του Φόβου, Χρήστος Ντικμπασάνης: μικρό, κρυπτικό, πολύ περιγραφικό. Πιστό στο λαβκραφτικό ύφος, ωραία σύμβολα.
8) Η Θάλασσα στο Όρεντον, Κοσμάς Χατζηιωαννίδης: Μου άρεσε πολύ η κοσμοπλασία με τους βάλτους και με την Εκκλησία των Δύο Χεριών. Σίγουρα πρέπ��ι να εξελιχτεί περαιτέρω η ιδέα αυτή.
9) Γη του Κανενός, Θανάσης Λάμπρου: το πιο ρομαντικό, με τη λογοτεχνική έννοια, διήγημα της συλλογής. Ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο, μια αναμέτρηση με το άγνωστο, καθώς και ένας ιστορικός προβληματισμός. Ιδανικό για κλείσιμο.