De Moord op de Boekverkoopster - Frank Westerman (2014)
Nederlands
Journalistiek
82 pagina's
Eerste druk: Fosfor,
Amsterdam (Nederland)
Het is dé literaire moord van Nederland: de vergiftiging van boekverkoopster Marian Heij uit Wageningen. Augustus 2006: de eigenaresse van boekhandel Kniphorst, 54, plukt een Marokkaan van de leestafel in haar winkel. Ze neemt hem in huis, huwt hem, maakt hem tot enig erfgenaam en verkoopt de boekhandel om samen met ‘haar woestijnprins' van het leven te gaan genieten. Ondertussen druppelt hij muizenbestrijdingsmiddel in haar Beerenburg, van oktober 2011 tot aan haar dood, zeven maanden later. Vrienden en collega's van de belezen, eigenzinnige Marian zien haar metamorfose in verbijstering aan. ''Marian is de laatste jaren anders gaan lezen'', zegt haar winkelchef. Frank Westerman neemt in deze journalistieke novelle die opmerking als beginpunt voor zijn onderzoek naar deze spraakmakende gifmoord - aan de hand van Marians boekenkast. Zijn de boeken die je leest een spiegel voor wat er in je omgaat? Of is het andersom: beïnvloedt wat je leest je stemming, je gemoed, je evenwichtigheid? Kun je je lot tegemoet lezen?
In dit geval is het moordwapen azide.
Een opmerkelijk verhaal dat haast ongeloofwaardig lijkt, maar toch echt gebeurd is. Westerman schrijft het allemaal erg leuk op vind ik en het is allemaal net een tikkeltje anders en speelser dan je gewend bent bij dit soort boeken. Je gaat het bijna jammer vinden dat je geen deel uitmaakte van dat Wageningse boekcultuurtje en die mensen niet hebt gekend, al was het maar als buur.
De auteur vraagt zich af of het misschien mogelijk kan zijn dat het slachtoffer, boekwinkeleigenaresse Marian Heij in Wageningen, haar lot tegemoet heeft gelezen. Vertellen de boeken die zij las ook iets over haar karakter, als in: je bent wat je leest. Want hoe is het mogelijk dat zo'n intelligente, zelfstandige vrouw valt voor de charmes van zo'n 'loverboy op leeftijd' en zich járen laat inpalmen. Ok, liefde maakt blind, maar toch niet zo'n lange tijd mag ik hopen?
Maar erg leuke vondst dat met die boeken. Helaas blijft het allemaal nogal vaag en vergezocht, afgezien van een paar zelfhulpboektitels, ik nam het verder ook niet al te serieus. Daarbij zat er ook geen een boek bij dat ik gelezen heb en is haar smaak compleet anders dan die van mij, behalve dat fotoboek van Leni Riefenstahl, dat had ik ook wel op mijn nachtkastje hebben willen liggen.
Over de gifmenger, de Marokkaanse Nasr, kom je helaas amper iets te weten. En vergiftiging als modus operandi, ik blijf het een vrouwelijk dingetje vinden, bij mannen krijgt het iets onnozels en lachwekkends zelfs.