Het dubbelinterview vond plaats bij Carmiggelt thuis en werd gepubliceerd in
Hollands Diep #1 in november 1975. De algemene teneur is dat Reve een ongezouten mening ten beste geeft over een collega, een vertegenwoordiger van de pers, een linkse politicus, arbeiders, de veel te ruime sociale voorzieningen of mensen die bij hem over de vloer komen en dat Carmiggelt reageert in de trant van “Nou, nou, dat valt toch wel mee…”, waarna Reve er nog een schepje boven op doet. Van de collega’s moeten Hermans en Campert het ontgelden, en ook Reves veronderstelling dat
Mensje van Keulen een boek is van schrijver Bleekers Zomer vindt z’n oorsprong in dit interview.
VN-interviewster Bibeb is één van de journalisten die een veeg uit de pan krijgt:
Reve: Je moet dat wijf echt gewoon oppakken en van drie hoog door een ruit gooien.
Carmiggelt: Dat is geen halve maatregel, maar interviewen is een hele moeilijke kunst.
Een stelling die je nu nog steeds hoort, poneerde Reve al in 1975:
De jongeren kunnen niet meer schrijven, want hebben het op school niet meer geleerd.
Het dubbelinterview wordt gevolgd door een gesprek met Carmiggelt, gepubliceerd in
Menuet #1 in 1978. Carmiggelt haalt herinneringen op aan de tijd vlak na de oorlog, toen ze collega’s waren bij
Het Parool, en laat z’n licht schijnen op een aantal van Reves werken en op zijn karaktereigenschappen, zijn homoseksualiteit, zijn geloof en zijn Veenendaalse periode.
Conclusie:
In gesprek is een zeer onderhoudend boekje, vooral voor fans van Gerard Reve.