Τη δεκαετία του 80' έβλεπα μικρός στις ειδήσεις τα παιδιά της Αφρικής. Δεν ήξερα γιατί γίνεται αυτό. Πως εγώ έχω φαγητό, νερό, φάρμακα, μένω σε ένα σπίτι ζεστό, με ασφάλεια, και πως αυτό δεν είναι για όλους. Έγινα μέλος της unicef στα 9 μου. Πουλούσα κάρτες, τετράδια, ημερολόγια, πόρτα πόρτα, στο σχολείο, στη δουλειά της μαμάς.

Μετά θυμάμαι τις εικόνες απο τα ορφανοτροφεία της Ρουμανίας. Τον Τσαουσέσκου, το πρώην Σοβιετικό μπλοκ να καταρρέει. Στη Κύπρο άρχισαν οι υιοθεσίες. Μπορούσες, λέγανε, να πας και να σώσεις ένα παιδί. Ξέρω δύο οικογένειες που το έκαναν.

Ύστερα ήταν η Γιουγκοσλαβία. Ο πόλεμος. Τα νέα κράτη. Η βοήθεια στους Σέρβους. Μας είχανε πει στο σχολείο να πάμε τρόφιμα. Κονσέρβες, μακαρόνια, ζάχαρη, μπισκότα. Γεμίζαμε σακούλες απ'το σουπερμάρκετ και τα πηγαίναμε.

Περήφανοι, ανώτεροι και φιλάνθρωποι. Να το κοιτάς απο ψηλά και μακρυά.

Τώρα στο νησί μαζεύανε τρόφιμα για τους Έλληνες. Κουβέρτες, ρούχα και φυσικά χρήμα.
Ο Αρχιεπίσκοπος στη τηλεόραση έκανε έκκληση. Για τους εν Χριστώ αδελφούς.

Οι γιατροί του κόσμου είναι στην Ελλάδα. Οι μητροπόλεις κάνουνε συσσίτια. Πλέον η αναζήτηση στα σκουπίδια είναι οργανωμένη. Έχουνε, οι πιο πολλοί, ένα γάντζο, αυτοσχέδιο. Χώνονται ολόκληροι στους κάδους. Βγάζουν οτι πωλείται ή οτι τρώγεται.

Στην Ευρώπη κάνουν ντοκιμαντέρ για τους νεόπτωχους Έλληνες. Στα δελτία ειδήσεων γελάνε και τα μουστάκια τους. Τα πήραμε πάλι τα λεφτά μας. Μας βοήθησαν οι λατρεμένοι εν Ευρώπη αδελφοί.

Άν ψάχνεις στη τηλεόραση δε θα δεις την αλήθεια πουθενά. Είμαστε πια μια χώρα του τρίτου κόσμου.Σε λίγο θα κάνουν ραδιομαραθώνιο για τους Έλληνες. Φιλάνθρωποι καπιταλιστές υποκριτές φίλοι μας. Τώρα που μας σκοτώσατε, δώστε μας τις πρώτες βοήθειες μέσω του Ερυθρού Σταυρού.

Αυτό που λέμε δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά. Θα μου πεις "πάλι καλά που έχεις και δουλειά". Βαρέθηκα να τ'ακούω κι αυτό. Έλεος. Έχω φτάσει να ντρέπομαι να λέω πως δουλεύω. part-time. Με νέα μείωση. Τρελά λεφτά. Αλλά οκ ναι. Με αυτά ζω.

Βαρέθηκα. PSI και eurogroup και ΔΝΤ και μνημόνια και άλλες νέες γνωστές-άγνωστες λέξεις.

Κοιτάω πια με απάθεια. Σχεδόν ούτε θυμός ούτε τίποτα. Κανένα συναίσθημα. Ούτε πορείες ούτε φωνές δε θέλω ούτε τίποτα. Με κερδίσανε. Γαμώ τη μαζική σας κατασκευασμένη κατάθλιψη.
Συλλογικό ασυνείδητο σου λέει. Ναι και εγώ έτσι μας λέω. Συλλογικά ασυνείδητους.

Βαρέθηκα. Δε θέλω να σηκωθώ απ΄ τον καναπέ. Σερφάρω βαρετά και άσκοπα. Κοιτάω ειδήσεις. Φουντώνω στιγμιαία. Ακούω Ελληνοφρένεια. Φουντώνω. Χτίζω lego και κατευνάζομαι. "Δρα θεραπευτικά". Κατασταλτικά θέλεις να πεις.

Αυτοκαταστέλομαι. Τακτοποιώ το σπίτι. Βάζω ηλεκτρική. Βάζω πληντύριο. Βγαίνω απ΄ το σπίτι. Στη Παναγία δίπλα απο την καμάρα άστεγοι. Τσουβαλιασμένοι. Άλλοι στο νοσοκομείο. Στους χώρους αναμονής. Για να ζεσταθούν.

Ούτε τα πινέλα μου δε ξέρω τι να τα κάνω. Μόνο πήρα μαύρο χρώμα για ένα τοίχο.
Το νέο μου σπίτι. Σαν να μένω πάνω απ'την πόλη. Σε ένα αερόστατο. Φρούριο. Ούτε περαστικός ούτε κόρνα ούτε χημικά και πέτρες. Πάνω και μακρυά.

Ψάχνω το νόημα και ξέρω πως είναι ανώφελος δρόμος. Όπως ήτανε. Δεν άλλαξε κάτι σ'αυτό.
Μόνο που αλλάζουν όλα. Γύρω γύρω. Να που φτάνουν μέσα μας.

Σήμερα πέσαν οι υπογραφές και πήρα νέο κλειδάκι. Μετακομίζω. 8 χρόνια έμεινα στο πρώτο μου σπίτι εδώ στη Θεσσαλονίκη. Ήταν στον ημιώροφο, με ένα ανύπαρκτο σχετικά μπαλκονάκι. Πολύ το αγάπησα όμως. Μέχρι που πριν 4 χρόνια μετακόμισα εδώ που είμαι σήμερα. Σε μια οικοδομή γεμάτη φίλους και όνειρα. Το σπίτι της δεύτερης ευκαιρίας. Του μεταπτυχιακού και της αρχής στη δουλειά. Τώρα, αν όλα πάνε καλά, παραδίδω πτυχιακή τον Ιούνιο και κλείνει το κεφάλαιο. Νέο σπίτι απο το Φεβρουάριο. Πέρυσι τέτοιο καιρό ξεκινούσα στη δουλειά. Τώρα φοβάμαι πως ο κακός λύκος θα έρθει και θα τα ρίξει όλα κάτω. Γιατί αν δεν έχεις τίποτα χτισμένο χέστηκες. Ενώ τώρα έχω πράματα στο συρτάρι να χάσω. Δεν είμαι άνθρωπος της περιπέτειας. Θέλω τη σταθερή δουλειά, το σταθερό σπίτι, τη σταθερή σχέση. Χτίζουμε και ελπίζουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Απλά μετά ίσως έχουμε περισσότερα πράγματα να πενθήσουμε. Μα πρώτα είχαμε τη χαρά να τα ζήσουμε.

Κάπου εκεί στην άκρη άκρη του κουταλιού. Μια μπλε κουκίδα στο βάθος. Βλέπω τη θάλασσα.

Άμα με ρωτήσεις τι χρονολογία έχουμε, μπορεί να σου πω και 2010. Και πάλι δε θα το πιστεύω. Πως ήρθαμε και βρήκαμε το 12, πως ήρθε αυτό και μας βρήκε ούτε που ξέρω.

Άκουσα χθες κάτι για τη θεωρεία της σχετικότητας. Οτι το πριν δε σταματά να υπάρχει. Οτι το παρελθόν είναι συνέχεια. Μέσα μας και παντού. Και αυτό για μένα είναι μεγάλη αλήθεια.

Βλέπω την ουλή μου στο γόνατο. Απο ένα χειρουργίο στα 13 μου. Ακόμα δε το πατάω καλά αυτό το πόδι και μάλλον δε πρόκειται να γιάνει και ποτέ.
Το ύψος μου κόλλησε κάπου εκεί στα 18 μου. Στο 1.67. Και θα είμαι πάντα 18 μέχρι να αρχίσω να μεγαλώνω απότομα.

Το χάπι το άρχισα πριν απο περίπου 8 χρόνια. Το φθινόπωρο του 2004. Μετά τους ολυμπιακούς. Να κάνω καμιά μήνυση στη Γιάννα για ψυχική οδύνη. Έκανε τότε 40 ευρώ το κουτί. Τώρα είναι στα 18. Και εγώ προσπαθώ να το κόψω 3 χρόνια τώρα αλλά δε μπορώ.
Πήγα πάλι στα 20mg. "Στο ένα χάπι είσαι τώρα?" με ρωτάει η μάνα μου. Θυμάμαι όταν το είπα στο θείο μου. Ότι άρχισα τη θεραπεία και τα φάρμακα. Οτι δεν είμαι καλά. Οτι ο ψυχίατρος πρότεινε 2 φορές τη βδομάδα το ραντεβού.

Τώρα έχω κάθε βράδυ εφιάλτες. Για το πριν που είναι τώρα που συνεχίζεται στο μέλλον μου.
Και άμα καμιά φορά καταφέρω να πάω στα 10mg φοβάμαι πως θα είμαι πια άλλος.

Στη μαύρη ποδιά που μου φοράει ο κουρέας μου, κολλάνε οι άσπρες μου κομμένες τρίχες.
Κι'όμως τα βλέπω εγώ τα μάτια μου. Είναι τα ίδια χρόνια τώρα. Γύρω γύρω μόνο κάτι αλλάζει, κάτι με κουράζει και κάτι με γερνά.

Στο τώρα μεγαλώνω, κι΄ας είμαι ακόμα παιδί.

12 χρόνια στη Θεσσαλονίκη

Το happy ending μας τελείωσε. Δεν έχει τέλος αυτό. Δεν έχει ήρωες.
Δε θα πάρεις βραβείο για το παίξιμό σου.
Οι εικόνες καταστροφής είναι αληθινές. Τι κ'αν δείχνουνε την Αθήνα και τη λένε για Μόσχα. Παγκοσμιοποίηση σου λέει.
Τι κ'αν οι δημοσιογραφάκοι φτιάχνουνε τη πραγματικότητα και το τραπεζο-ρομπότ (λέγε με πρωθυπουργό) κατευνάζει με την ήσυχη φωνούλα του τα νοικοκυριά και τη Μέρκελ.
Είμαστε στη μέση. Σαν να μας βάλανε σε μια γέφυρα να πάμε απέναντι αλλά δεν έχει. Ούτε μπρος ούτε πίσω δεν έχει.
Νιώθω πως αυτά τα Χριστούγεννα είναι τα τελευταία αυτής της κοινωνίας.
Τα τελευταία της αθωότητας του Αη Βασίλη των δώρων των βιτρίνων.
Τα τελευταία μιας κοινωνίας που τη φάγανε, φαγώθηκε που ακόμα τη τρώνε.
Κάθε μέρα πια βλέπω κάποιον να τρώει απ'τα σκουπίδια.
Το γεύμα της μέρας τους σε αυτά που πέταξες εσύ.
Πλέον όταν πετάω κάτι το αφήνω δίπλα η πάνω απ'τον κάδο.
Να το βρει κάποιος πιο καθαρό.
Ντρέπομαι.
Κουβαλάω σακούλες απ'το σουπερμάρκετ και ντρέπομαι.
Νιώθω πως με κοιτάνε.
Κοιτάω τα ντουλάπια μου και ντρέπομαι.
Και ξέρω πως κάποιοι δεν το ένιωσαν ποτέ.
Κοιτάνε τα πορτοφόλια τους και δε ντρέπονται.
Κοιτάνε το κώλο τους και δε ντρέπονται.

This in not Hollywood. Οι κακοί δε πήγανε φυλακή στο τέλος.
Η Αμερικανιά μας τελείωσε.
Ποια δικαιοσύνη και ποια αλήθεια?

Εμείς μείναμε. Όσοι μείναμε.
Χεράκια στα σκοτεινά να κρατάμε μόνο ε?

Παρακαλούνται οι πολίτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να δουν τα δελτία ειδήσεων.
Οτι βλέπετε στο δρόμο είναι πλασματικό.
Εμείς θα σας πούμε ποια είναι η πραγματικότητα.
Έχουμε δημοκρατία.
Επαναλαμβάνω,
έχουμε δημοκρατία.

Νιώθω τα πάντα να κρέμονται απο μια κλωστή. Τίποτα πια στο κουτί με τα σίγουρα. Σήμερα έχεις μια δουλειά και αύριο όχι. Κοιμάσαι ξυπνάς και κοιτάς έξω να δεις αν είναι όλα εδώ. Τα μαγαζάκια στις γωνίες κλείνουν. Τα "ενοικιάζεται" γέμισαν τα τζάμια. Εγώ ακόμη δε βρήκα ένα σπίτι να μετακομίσω. Και έτσι αφήνω αυτό να μαραζώνει. Και μέσα του και γω. Μέσα στη σκόνη. Σαν να κόλλησαν όλα. Σαν να μη μπορείς να πας πουθενά πια σ'αυτό τον τόπο. Το blog το ξέχασα. Διαβάζω πολιτικά άρθρα. Οικονομικά άρθρα. Τίτλους εφημερίδων. Τα μάτια των ανθρώπων στο δρόμο. Τα μάτια στη δουλειά. Μετράμε κάθε μέρα απ'την αρχή. Τίποτα δεν είναι πια δεδομένο. Ζούμε μετέωροι. Ζούμε μισοί και με βία. Παντού βία. Φοβάμαι πολύ στις πορείες. Ξύλο και αίματα και μπάτσοι παντού. Που είναι κρυμένοι όλοι αυτοί οι φιλήσυχοι μπάτσοι? Τους έχουνε έτοιμους ντυμένους σε διαμερίσματα στο κέντρο και τους κατεβάζουν ξαφνικά? Δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά και ύπνος αγγαλιά (αγκαλιά). Δελτία ειδήσεων με την Όλγα και τον Πρετεντέρη. Τελικά αυτός ο Καψής είναι χειρότερος. Και που να δεις και τον Παπαχελά στο Σκαι.

Λες κάτι να αλλάξει? Προς το καλύτερο δηλαδή.
Κάτι επιτέλους να αλλάξει. Ας πιάσουμε επιτέλους αυτό το πάτο που μας περιγράφει ο Σαμαράς. Ας πιάσουμε τον πάτο του Σαμαρά όπως έκανε παλιά και η Άννα και ας βρούμε καμιά σκάλα να βγούμε.

Λίγο ακόμη και θα έχουμε νεκρούς απο ασφυξία.

Ρίχνω 2 μαγιώ στη βαλίτσα. Βρέχει τώρα. Το άκυρο. Τελικά μας τράβηξε όλους μαζί το νησί. Σαν δίνη. Να τα πούμε όλοι μαζί εκεί κάτω. Άλλη μια χρονιά διακοπές στην Ελλάδα. Έχω να κολυμπήσω τις θάλασσες της Κύπρου κάτι χρόνια τώρα. Ούτε που θυμάμαι. Κλέινουν αύριο 3 χρόνια απουσίας. Ο Αύγουστος είναι γεμάτος. Σαν ένα κιλό βούτυρο. Σε 10 μέρες κλείνω τα 31. Αριθμοί στη σειρά.

Η ζωή μου είναι οικολογική. Όλα κάνουν κύκλους.
Γεια σας τώρα. Τα λέμε σύντομα. Κοιτάξτε αλλού.

άλλοι το λένε "περιορισμένη χρεωκοπία" άλλοι "επιλεκτική χρεωκοπία". φαίνεται πάντως όλοι να συμφωνούν στη χρεωκοπία... να πάω να πάρω αλεύρι και μακαρόνια? παρακαλούνται οι κύπριοι συγγενείς και φίλοι να στείλουν με το ταχυδρομίο τσιγάρα και coca-cola στον αποκλεισμένο χρεωκοπημένο (επιλεκτικά) φίλο και συγγενή. Επίσης αν μαζευτείτε όλοι μπορείτε να νοικιάσετε ένα ελικόπτερο για ρίψεις τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης όπως lego.

ακόμη σας παρακαλώ να ακούτε εκεί στο νησί ραδιόφωνο (εφόσον δεν έχετε ρεύμα για τηλεόραση) καθώς σκοπεύω να στέλνω εκκλήσεις και χαιρετισμούς μέσω του ερυθρού σταυρού.

Ευχαριστώ!

οι δικοί μου περνάνε ώρες χωρίς ρεύμα. άλλοι περνάνε τώρα τις ώρες χωρίς τους δικούς τους. οι άλλοι κάνουνε πορείες. ακροδεξιοί που βρήκαν αφορμή. δε θέλει και πολύ να ανάψει το νησί. έτσι κι' αλλιώς δε σβήνει. απλά κοιμάται. μπαμ και ξυπνά. ελαμ και δακρυγόνα. μπορεί να μείνουνε και μέρες χωρίς νερό. λένε για πλωτές γεννήτριες. οι παππούδες στο καφενείο με ρωτάνε αν έχω αγγλικό διαβατήριο. και τι κάνει η κοινοπολιτεία. ριζοσπάστης του 60. εστία του σήμερα. 11 ιουλίου. φαντάρος. πρώτη μου μέρα. 12 χρόνια μετά.

βάλε τη στολή και πάνε στη γιορτή.

πέρυσι το ξέχασα μάλλον/είχα άλλες σκοτούρες/φέτος ήρθε και με βάρεσε/με τίτλο αυτοκίνητο ακίνητο/τη φορολογία στο 10% του πούτσου σου/τα ηλεκτρονικά αλλάζουν/γρήγορα πιο γρήγορα πιο γρήγορα/καλά είσαι/φτάσατε/οχι ακόμα/φέτος το θυμάμαι/τώρα το θυμάμαι/30 και ένα σε ένα και μισό/οι μέρες οι μέρες/οι μέρες/νύχτες όχι/δουλειά και σπίτι/και ένα καναπέ βαράγκη στο 3/παρακαλώ και γρήγορα/ένα σπίτι με τζάμια διπλά/πόρτα ασφαλείας/φυσικό αέριο/ζητείται/γιατί έτσι/ένσημα/ικα/και καλά φτάσατε/εδώ ήμασταν απο παλιά/πριν ήξερα τα πάντα ρε μαλάκα/τώρα δε ξέρω τη τύφλα μου/ούτε τα μεσημεριανάδικα απόξω δε ξέρω/τόση κατάντια/ούτε τη δουλειά/τον μπεν τεν/οχι τεν τεν/ορούς/αναπηρικά αμαξίδια/βόλτα στο διάδρομο/μαμά νερό/μαμά δε φτάνω/μαμά νερό/μπαμπάς εγώ/ποιανού παιδιού/του ωάριου του δανεικού σου/χα χα χα/σκατά/όσο μεγαλώνω/ακόμα και όταν έχεζα τη πάνα μου/όλα σου λέω τα ήξερα/καλά/πίστευε οτι θες/καπου θα βγάζει/τράβα/να χεις να μετανιώνεις/κρίμα.

"Από πολύ μικρός έχεις συνείδηση ότι μεγαλώνοντας πρέπει να γίνεις Κάποιος – αναγνωρίσιμος, ξεχωριστός, μοναδικός. Στο δρόμο βρίσκεις το πού, με τι, πώς και με ποιους, και βαδίζεις προς το πεπρωμένο που έχεις ορίσει για τον εαυτό σου. Δεν είσαι από αυτούς που ανεβαίνουν σε ένα καράβι με άγνωστο προορισμό, αν και όσο μεγαλώνεις συνειδητοποιείς ότι ο προορισμός μπορεί να αλλάξει με έναν καινούργιο που σου κάθεται καλύτερα. Ωστόσο μερικές φορές αγχώνεσαι από αμφιβολίες αν βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο, ή αισθάνεσαι ότι ο δρόμος είναι μοναχικός χωρίς φίλους και υποστήριξη ή τα αισθήματα που θα ήθελες. Αντί να διαφωνείς και να συγκρούεσαι με τους ανθρώπους που σε αγαπάνε, ή να πεισμώνεις επειδή τα πράγματα δεν πηγαίνουν σύμφωνα με το manual που έχεις κατά νου, είναι καλύτερα να παραδέχεσαι κάποιες εποχές, όπως τώρα, ότι δεν ξέρεις ούτε πού πηγαίνεις ούτε με ποιους θέλεις να συνεχίσεις. Δεν πειράζει. Δώσε στον εαυτό σου την πολυτέλεια να μην αποφασίσει τίποτα σημαντικό. Αύριο."

Διαβάζω το ζώδιό μου όπως πάντα απο την athens voice.
Όποιος και αν είσαι εσύ που τα γράφεις σταμάτα να παρακολουθείς τη ζωή μου απο τόσο κοντά! Αμα συνεχίσεις θα πάω να κάνω αίτηση για περιοριστικά μέτρα.
Ευχαριστώ!