Η Ζωη στην Κατηραμενη Νησο

Το ταινιάκι, πρώτα, από τον Tales from the Other Side of Town:

http://grsamsa.blogspot.com/2011/11/i-am-girl-2010.html

Η κοπέλα στο βίντεο δεν παίρνει ορμόνες, επειδή είναι ακόμη ανήλικη, 13 χρονών. Αυτά που παίρνει είναι αναστολείς εφηβείας, φάρμακα που εμποδίζουνε την έκκριση ορμονών του φύλου. Ο σκοπός είναι να σου δώσουνε χρόνο να σκεφτείς τί θες στ' αλήθεια, χωρίς να έχεις ν' ανησυχείς οτι το σώμα σου θα κάνει τα δικά του -αν και μεταξύ μας δεν νομίζω οτι είναι κανείς που τα παίρνει αυτά που έχει στ' αλήθεια κάτι να σκεφτεί. Τέτοια προγράμματα για παιδιά τρανς, τα εφαρμόζουνε στην Ολλανδία, στο ΗΒ και την Ισπανία νομίζω, δεν ξέρω αν έχει αλλού. Σίγουρα, απ' αυτά που έχουμε εδώ πέρα, τα δράματα και το ξύλο, και τα κλάμματα, και τα πεζοδρόμια από τα 13, καλύτερα είναι.

Το πρόβλημα, από ηθικής άποψης, είναι οτι οι αναστολείς της εφηβείας προκαλούν συνήθως στείρωση. Στο βίντεο η κοπέλα μιλάει γι' αυτό το θέμα, ή μάλλον για το γεγονός οτι ξέρει πως δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει παιδιά. Αυτό το πρόβλημα το ηθικό, συνήθως δεν το έχουνε τρανς άνθρωποι. Αυτό μπορεί να είναι επειδή οι μη-τρανς (οι σις) δεν θέλουνε να δούνε ένα παιδί να μεγαλώνει και να γίνεται σαν εμάς. Μπορεί να είναι επειδή οι τρανς έχουμε συνηθίσει στην ιδέα οτι δεν μπορούμε να έχουμε και το πιάτο γεμάτο και το σκύλο χορτάτο, το σώμα μας καί όπως το θέλουμε καί ακέραιο. Μπορεί να είναι κι επειδή δεν λογαριάζουμε τίποτα μέσα στη μανία μας να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας και να γίνουμε όμορφες γυναίκες- αλλά πάλι υπάρχουν κι οι τρανς άντρες που χαλάνε το σύνολο. Μπορεί ακόμη να είναι κι επειδή δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τί είναι αυτό που στερούμε από τον εαυτό μας, τί σημαίνει να αφαιρείς μόνος σου τα αναπαραγωγικά σου δικαιώματα για να ικανοποιήσεις την πιο αποκρουστική απαίτηση προς τα τρανς άτομα από την συντηρητική άποψη για το φύλο: οτι πρέπει να στειρωθούμε προτού αναγνωριστεί το φύλο μας. Τα ίδια και για τις προδιαγραφές περί του σχήματος των γεννητικών οργάνων που πρέπει να πληρούμε.

Η εμπειρία μου λέει οτι ισχύουν όλα αυτά μαζί, μερικά περισσότερο και μερικά λιγότερο, ανάλογα τον άνθρωπο. Κι όταν είσαι τρανς οι επιλογές σου είναι περιορισμένες κι είναι όλες για κλάμματα. Να με αντιπαθάνε οι αποξενωμένες αδερφές μου που λέω τέοια disempowering πράγματα, αλλά η αλήθεια είναι πως όταν αποφασίζεις να πας κόντρα στη φύση, κερδίζει η φύση κι εσύ καταλήγεις απλά να κόβεις και να πετάς κομμάτια απ' το σώμα σου, για να επιβεβαιώσεις την ταυτότητά σου. To be free, one must give up a little part of oneself. Αλλά να τα έχεις όλα, δεν γίνεται: ή ταυτότητα, ή γεννητικά όργανα, διαλέγεις και παίρνεις. Θά 'λεγα τώρα τί παίρνεις.

Στο ταινιάκι: είναι πολύ μικρή η κοπέλα για να πάρει τέτοιες αποφάσεις; Δεκατριών χρονών είναι. Πότε αποφασίζεις τί φύλο είσαι; Το αποφασίζεις κάποια συγκεκριμμένη στιγμή; Εγώ δεν θυμάμαι ποτέ να μην ήθελα να είμαι κορίτσι. Στα τέσσερα, πέντε μου, έκανα φασαρίες και χτυπιόμουνα γιατί δεν είχα κοριτσίστικα ρούχα να βάλω, έκλεβα απ' τις φιλενάδες μου, έδενα κουβέρτες και πετσέτες γύρω από τη μέση μου... Στα δεκατρία μου γύρευα να πάρω ορμόνες και να ευνουχιστώ (ε, με σπάγγο και πάγο, δεν είχα τ' αρχίδια να τα κόψω στ' αλήθεια). Η θεωρία μου είναι οτι υπάρχει μια εποχή που αποφασίζεις τί φύλο είσαι, ή θες να είσαι, και μετά δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω και ν' αλλάξεις γνώμη, ακόμη κι αν διαλέξεις το "λάθος" φύλο. Μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια- έχω γνωρίσει εκατοντάδες τρανς άτομα, στα ίσα. Άλλες το ξέρανε απ' την αρχή, άλλες το καταλάβανε στα 18 τους, άλλες στα σαράντα τους, στα πενήντα τους... Μπορεί να μην είναι όπως το λέω, ή μπορεί απλώς αυτοί που το καταλαβαίνουνε στα πενήντα τους να διαλέξανε το λάθος φύλο (δηλαδή, το ίδιο με το βιολογικό τους, που δεν ήταν όμως τελικά αυτό που θέλανε στ' αλήθεια, ίσως επειδή ντρέπονταν ή φοβόντουσαν).

Αν είσαι πολύ ανώριμη στα τέσσερα, και στα 13 σου, να διαλέξεις το φύλο σου, τότε γιατί δεν αλλάζουνε φύλο περισσότεροι άνθρωποι; Γιατί οι σις (εσείς) δεν ξυπνάτε μια μέρα, όταν ενηλικιωθείτε και αποκτήσετε μια πιο ολοκληρωμένη αντίληψη για το φύλο, και να πείτε "ωχ, λάθος". Ακόμη και οι τρανς, που κάνουμε τη "λάθος" επιλογή, μ' αυτή μένουμε σ' όλη μας τη ζωή και δεν την ξαναλλάζουμε, συνήθως τουλάχιστον. Αλλά μπορεί να ισχύει αυτό που λέω από πάνω, οτι έχεις μια ευκαιρία κι αυτό ήτανε.

Αν είναι έτσι όμως, δεν τίθεται θέμα αν είναι ηθικό, αν πρέπει να το επιτρέπει ο νόμος κλπ. Αυτή η επιλογή είναι κάτι που γίνεται από μόνο του, έτσι κι αλλοιώς, όταν έρθει η ώρα. Και είτε είσαι έτοιμος, είτε δεν είσαι, δεν αλλάζει κάτι. Κι ίσως καλύτερα να σ' αφήσουνε να κάνεις το μικρότερο κακό στον εαυτό σου για ν' αποφύγεις τα μεγαλύτερα βασανιστήρια, τη χειρότερη ταλαιπωρία αργότερα.

Πεσιμιστικά σκατά πρωϊνιάτικα καθώς διασχίζουμε τον παγωμένο κάμπο. Για την κοπέλα στην ταινία είμαι περήφανη. Και πιο πολύ ακόμη για την οικογένειά της και τις φίλες της, και το σχολείο της, και την κοινωνία της που της φέρονται σαν σε άνθρωπο.
(A Suivre)

Βοήθειά μας.
(A Suivre)

Sinulle , mätänevä jehova.



Από τότε που πέθανε ο Ace, ένα κενό έχει μείνει να χάσκει στη μαύρη μου καρδιά. ΑΑΑΑΑΑΡΡΡΓΓΚ!!!!

Επιτέλους, βρήκα κάτι να το γεμίσει. Σχεδόν. Λίγο. Αρκετά. Μέχρι ένα σημείο. Δε γαμιέται. Τό 'χω ξεσκίσει στους Horna αυτές τις μέρες. Με Horna παν' στην εκκλησιά, με Horna προσκυνάνε (το Σατανά ΑΑΑΑΑΡΡΓΓΓΚΚΚ!!!!). Με Horna βάζουνε φωτιά να κάψουν το καμπαναριό να γίνει της πουτάνας. ΑΑΑΑΡΓΚ!! Όχι, σοβαρά, Αργκ.

Κάνουν αυτό το γαμάτο, που παίζουνε, παίζουνε... παίζουνε ΛΕΩ! (δεν συμμαζεύονται τα κομμάτια τους, μέσο όρο 3,5 λεπτά) κι εκεί που έχεις συνηθίσει στο κομμάτι, ξαφνικά, προς το τέλος, σκάει ένα καινούργιο ριφ που είναι ολόκληρο καινούργιο τραγούδι. Και γαμάει περισσότερο από το κυρίως πιάτο. Ή έτσι μου φαίνεται, επειδή το παίζουνε μόνο για λίγο, να σου μείνει η γεύση στ' αυτιά και να θες κι άλλο. Κουφάλες! Το κάνουνε στο Jehova αυτό, και σ' άλλα.

Δεν θυμάμαι καν από πού τους έμαθα. Πρώτα κόλλησα με το Oi Kalis Kotimaa, ένα παραδοσιακό λέει, για ένα σύνταγμα από Ούγγρους που πήγανε και πολεμήσανε και πεθάνανε στο πλευρό των Φινλανδών (ενάντια στους Ρώσσους νομίζω). "Ω ακριβή μου πατρίδα" σημαίνει. Τέτοια ακούω και θέλω να ξαναγίνω άντρας και να πάρω το σπαθί μου. Όχι εντάξει, θα φοράω δερμάτινες ζαρτιέρες όμως. Αργκ είπα; Δεν πειράζει, γαμώ τα κομμάτια.



Το επόμενο που κόλλησα ήταν το Kuoleva Lupaus. Αυτό δεν ξέρω τί σημαίνει, κάτι με θάνατο και υπόσχεση, ίσως κάτι για συμφωνία αυτοκτονίας, suicide pact κι έτσι. Λίγο ανοικονόμητο κι αυτό.



Μετά, το Piina. Δίιψα Όχι, καλά, "Βασανιστήριο" σημαίνει. Αυτό είναι που είναι σαν Bathory της παλιάς καλής εποχής (πρώτο, ανατριχίλα, δεκατεσσάρων χρονών ούτε, η πρώτη
φορά, σατανίλα και βρωμιά να σου γρατζουνάει τα σωθικά). Έχει και ρυθμό, ναι.



Εντάξει, άμα έχουμε φτάσει στα τέσσερα κομμάτια τους που αναγνωρίζω μόνο από όσο τα έχω ακούσει στο youtube, καλά είμαστε. Έχει ψαχνό το πράμα. Η αλήθεια είναι οτι τα ακούω και στο λεωφορείο το πρωί, που κάθονται δίπλα μου και τα παιδάκια που πάνε στο σχολείο. Άμα διαολιστούνε καμμιά ώρα κι αυτά...

Είναι παλιό συγκρότημα. Από το '93. Τότε που βάρεσε διάλυση το δικό μου, που παίζαμε... ακριβώς τα ίδια γαμώ το Χριστό μου. Tappakaa Kristus. Αυτό σημαίνει "Σκοτώστε το Χριστό" (κι όχι μαλάκααα Χρήστοοο).

Horna θα πει "Κόλαση".

Κόλαση, όνομα και πράμα. Με την πηρούνα, στο ψαχνό, να μάθει!

Α ναι, κι αυτό γαμάτο. Ars Laternarum. Λατέρνα, φτώχια και ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΓΓΚΚΚ!!!!



Πέντε κολλήματα. Πάει, πορώθηκε αυτή...

... έχουνε εξακόσια άλμπουμ οι καργιόληδες, με δυο κομμάτια το ένα. Έψαχνα στο ίντερνετ να βρω να πάρω αυτά που έχουνε τα κομμάτια που ήθελα, και καλά για μια φορά μην κλέβω το συγκρότημα, να δώσω λεφτά αφού μ' αρέσει που παίζουνε. Ε, παπάρια. Δεν έβρισκα αυτό που ήθελα. Καλά, θα το ψάξω λίγο ακόμα, άκου που φτάσαμε, να δίνω λεφτά για μπλακάδικα άλμπουμ ΡΕΕΕΕΕΕ!!!!!

Κι αυτό, καύλα:



Marraskuussa. "Το Νοέμβριο", λέει. Τί το Νοέμβριο; Τί θα γίνει ρε το Νοέμβριο;

Ωχ, κάτσε, ξέχασε το Vihan Tie.


Το μονοπάτι της οργής.

Κι αυτό και σώνω:



Nostalgiaa. Αυτό που λέει.

... αυτό που με πιάνει καμμιά φορά, για τα δεκάξι μου...
(A Suivre)

Αυτή κι αν είναι σημαδιακή ημερομηνία. Είδες που σού 'λεγα;
(A Suivre)

- ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011 -

- Έναρξη : Μαρίνα Γαλανού (Πρόεδρος του Δ.Σ. του Σ.Υ.Δ.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Κρίστι Ταπαντζή (Μέλος του Σ.Υ.Δ.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Νίκος Μυλωνάς, εκπρόσωπος της Ομοφυλοφιλικής Λεσβιακής Κοινότητας (Ο.Λ.Κ.Ε.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Αντρέα Γκίλμπερτ, εκπρόσωπος του Athens Pride.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Βιολέτα Καφρίτσα, εκπρόσωπος της Λεσβιακή Ομάδας Αθήνας (Λ.Ο.Α.)

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Διαμαντοπούλου Έλενα εκπρόσωπος της Colour Youth

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Πέτρος Σαπουντζάκης, εκπρόσωπος της Ομάδας κατά της Ομοφοβίας στην εκπαίδευση.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Μαριανέλα Κλώκα (εκδ. Ανοχύρωτης Πόλης, Θετική Φωνή).

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Τζανέτος Αντύπας, εκπρόσωπος της PRAKSIS.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Ζωή Κοκκάλου, εκπρόσωπος της Ζωντανής Βιβλιοθήκης.

- Χαιρετισμός – Ομιλία: Ζακ Κωστόπουλος (Μέλος – Εθελοντής του Σ.Υ.Δ.)

- Ανοικτή Συζήτηση με τους εκπροσώπους όλων των συλλογικοτήτων.

- Προβολή της ταινίας διάρκειας 52 λεπτών.

- ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011 -

- Χαιρετισμός από εκπρόσωπο του Δήμου Αθηναίων.

- Κεντρική Ομιλία από την Πρόεδρο του Σ.Υ.Δ. Μαρίνα Γαλανού.

- Ομιλία από την συγγραφέα και επίτιμο μέλος του Σ.Υ.Δ., Μπέττυ Βακαλίδου.

- Ανάγνωση μηνύματος του Αλέκου Μοδινού, ακτιβιστή, ιστορικού ιδρυτή του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Κύπρου (Α.Κ.Ο.Κ.)

- Ομιλία από τον Οδυσσέα Θεοφάνη, εκπρόσωπο του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

- Ομιλία από τον Κώστα Κανάκη, επίκουρο καθηγητή στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

- Ομιλία από τον Κώστα Γιαννακόπουλο, αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με γνωστικό αντικείμενο την Ανθρωπολογία των Φύλων.

- Ομιλία από τον Βαγγέλη Μάλλιο, δικηγόρο, καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, εκπρόσωπο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, μέλους της Ε.Ε.Δ.Α.

- Ομιλία από την Julia Ehrt, εκπρόσωπο της Transgender Europe

- Ομιλία από την Ηρώ Διώτη, βουλευτή του Συ.Ριζ.Α.

- Ψήφισμα για τη Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών (το ψήφισμα θα κατατεθεί προς τον Πρόεδρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου και τα κόμματα την Δευτέρα 21/10) .

- Πορεία προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο. *

Τον συντονισμό θα τον κάνει το μέλος του Σ.Υ.Δ., Μάνια Λεμπέση.

* Η πορεία θα πραγματοποιηθεί χωρίς συνθήματα και πανώ, με κεριά, σε μνήμη όσων διεμφυλικών ατόμων υπήρξαν θύματα του τρανσφυλοφοβικού μίσους σε όλον τον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια των διήμερων εκδηλώσεων, θα υπάρχει Έκθεση Ζωγραφικής της Gabrielle le Roux με τίτλο: Proudly African & Transgendered, με την υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστίας. Την ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά της, καθώς και όλους τους ομιλητές που συμμετάσχουν στο διήμερο εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης. Ευχαριστούμε επίσης το ξενοδοχείο Dorian Inn για την προσφορά του για τη φιλοξενία της κυρίας Ehrt κατά το διήμερο των εκδηλώσεων.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΌ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΦΜΥΛΙΚΩΝ

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

Δηλαδή μαμά; Δηλαδή παιδί μου, αύριο, είναι η εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών, δηλαδή την Transgendered Day of Rememberance. Είναι η μέρα που θυμόμαστε οτι το να είσαι τρανς, μπορεί και να σε οδηγήσει σ' ένα βίαιο θάνατο. Όποιοι ασχολείστε μ' αυτά τα του φύλου, και της σεξουαλικότητας, να πάτε στην εκδήλωση, να δείτε οτι είμαστε νορμάλ άνθρωποι, κι οτι έχουμε βαρεθεί να ζούμε με το φόβο.
(A Suivre)

(A Suivre)

(A Suivre)

Σημαδιακή μέρα. Να μου το θυμηθήτε.
(A Suivre)

Για λίγο μάλλον θα έχω όρεξη να γράφω στο Αγγλικό μπλογκ που είναι για geeky πράματα, με κουμπιούτερς και τα σχετικά. Βέβαια, τώρα που το είπα θα μου έρθει όρεξη να γράψω κι εδώ, Ελληνικά και, εχμ, γκουχ γκουχ, πολιτικά. Και καλά.

"Το προσωπικό είναι πολιτικό" λέει. Εννοεί, άραγε, "το μπλογκ";

Και μ' αυτό το αρκτικό αστείο, πάω να κάνω τίποτα σοβαρο στη ζωή μου (σωθήκαμε).


Υ.Γ. Αυτό που βλέπεις εδώ απού κάτου, είν' το desktop μου, εδώ και κάνα μήνα. Αν δεν ξέρεις τί'ν' όλ' αυτά, θα το βρεις πολύ βαρετό το Αγγλικό μπλογκ. Προειδοποίησα, ε;


(A Suivre)

Στις 27 του μηνού, ώρα 3:15 Αγγλίας (5:15 Ελλάδας), απογευματινή, στο παρακάτω λινκ θα έχει live streaming την τελετή απονομής των πτυχίων για το BSc Computer Science του Brighton University, όπου -σε κεντρικό ρόλο- θα εμφανιστεί η Στάσσα σας μ' ένα σανίδι με φούντα στο κεφάλι:

http://www.brighton.ac.uk/awardceremonies/livestream.php

Για να προλάβω οποιαδήποτε παρεξήγηση, έγκυροι ερευνητές έχουν διαπιστώσει οτι οι ρόμπες που φοράνε οι φοιτητές στην τελετή απονομής παχαίνουν.

Θα προσπαθήσω να κανω μια ανανέωση κάνα πεντάλεπτο πριν με φωνάξουνε.
(A Suivre)

Έχουν οι Αγγλοσάξωνες μια λέξη: "reinventing the wheel" λένε, όταν θέλουνε να πούνε για κάποιον που κάνει από την αρχή τη δουλειά που έχουνε κάνει άλλοι πριν απ' αυτόν.

Ε, λοιπόν, εγώ σήμερα ανακάλυψα οτι μερικές φορές πρέπει να τον ξαναεφυεύρεις τον τροχό, μόνο και μόνο για να καταλάβεις τί έχει και δε σταματάει να τσουλάει το ρημάδι!
(A Suivre)

Μέσω μπαζ βγήκα σ' αυτήν την είδηση:

"Σφαλιάρα" ΓΕΕΘΑ σε Πάγκαλο: "Δεν εκτελούμε παράνομες διαταγές"!

«Δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια εντολή γιατί έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν συγκεκριμένο ρόλο, ο οποίος περιγράφεται με ακρίβεια στο Σύνταγμα, κάτι που τόνισε και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, μόλις εχθες.

Δεν μπορούν να δεχθούν να εκτελέσουν διαταγές οι οποίες εντολές βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τον υπέρτατο νόμο της χώρας, του Συντάγματος. Αποστολή τους είναι η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας έναντι έξωθεν απειλών. Δυνάμεθα να λειτουργούμε αποκλειστικά εντός των ορίων του Συντάγματος».

"Εντολή", λέει το ΓΕΕΘΑ. Το μυαλό μου πηγαίνει πρώτα στην έννοια μιας οδηγίας από το σύνολο οδηγιών μιας αρχιτεκτονικής υπολογιστή: το instruction set του Συστήματος. "Δυνάμεθα να λειτουργήσουμε αποκλειστικά εντός των ορίων του Συντάγματος"... γιατί το Σύνταγμα είναι το specification, οι προδιαγραφές της λειτουργίας του συστήματος διακυβέρνησης.

Παρανόηση. Το Σύνταγμα, είναι γραμμένο σε φυσική γλώσσα κι η φυσική γλώσσα είναι αυστηρά ακατάλληλη για την προδιαγραφή της λειτουργίας οτιδήποτε, επειδή είναι ασαφής και διφορούμενη (ambiguous), γι' αυτό σηκώνει κάθε είδους παρερμηνείες. Σήμερα το ΓΕΕΘΑ πιστεύει οτι η εντολή "Στείλτε τα τανκς να προστατέψουν τις τράπεζες" είναι αντίθετη με τις προδιαγραφές του. Το '73 ο στρατός θεώρησε οτι η εντολή "Στείλτε τα τανκς να μπούνε στο Πολυτεχνείο" είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές του. Εχτές, η ΕΛΑΣ θεώρησε οτι η εντολή "Ρίχτε χημικά στους πολίτες" είναι μέσα στις προδιαγραφές της.

Το πρόβλημα είναι πρόβλημα επικοινωνίας- είναι πρόβλημα χρήσης της κατάλληλης γλώσσας. Είναι αδύνατον να περιγράψεις τις προδιαγραφές ενός επεξεργαστή σε φυσική γλώσσα κι είναι αδύνατον να περιγράψεις τις λειτουργίες ενός συστήματος διακυβέρνησης σε φυσική γλώσσα. Το ξέρουμε αυτό και εκπαιδεύουμε ειδικούς, τους νομικούς, που στην πράξη χρησιμοποιούν ένα υπο-σύνολο της φυσικής γλώσσας, τη νομική γλώσσα, για να ερμηνεύουν αυστηρά (rigorously) τους νόμους. Κι αυτή όμως η "αυστηρή" γλώσσα ορίζεται σε φυσική γλώσσα που είναι η ίδια αφηρημένη και ασαφής. Αποτέλεσμα, όπως λέει και το ανέκδοτο, το αρχέγονο χάος.

Αλλά αν υπήρχε όντως ένα αυστηρά ορισμένο σύνολο οδηγιών, μία τυπική γλώσσα (formal language), που να ορίζει ποιές "εντολές" μπορεί πχ, να δώσει ο λαός στην κυβέρνηση, ή ο Υπουργός ΠροΠο στα ΜΑΤ, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι που τώρα είναι αδύνατο: να ελέγξουμε την επικοινωνία ανάμεσα στις εξουσίες. Θα μπορούσαμε ας πούμε να δούμε τί ακριβώς "εντολή" έδωσε ο Παπουτσής εχτές: "Ρϊψατε Χ ποσότητα Ψ ουσίας στο σημείο Ζ με σκοπό Σ", ή "Εφοδεύσατε με Χ άντρες προς κατεύθυνση Ψ και χρήσει υλικού Ζ". Θα μπορούσαμε να υποδείξουμε πού ακριβώς παραβίασε τους κανόνες λειτουργίας του το σύστημα, η εξουσία κι ο υπουργός, χωρίς αοριστολογίες: "δεν επιτρέπεται να ρίχνει η αστυνομία χημικά στον πολίτη", ελέγχοντας τις τιμές των παραμέτρων της εντολής.

Θα μπορούσαμε, θέλω να πω, να κάνουμε όλοι καλύτερα τη δουλειά μας- και οι πολίτες να ελέγξουν την κυβέρνηση, κι οι εξουσίες να απευθυνθούν ξεκάθαρα και αποτελεσματικά στα όργανά τους και η μία στην άλλη. Και παρανοήσεις πολύ λιγότερες θα ήταν δυνατές και οι αδυναμίες του συστήματος θα ήταν πολύ πιο εύκολο να εντοπιστούν.

Με λίγα λόγια, θα είχαμε όντως ένα σύστημα, με λειτουργίες, κι όχι ένα αναποτελεσματικό μπουρδέλο όπου εισάγεις το χάος και εξάγεις την απελπισία.

Γενικά, παρατηρώ οτι θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία και την επιστήμη που έχουμε αναπτύξει για να οργανώσουμε τον τρόπο που ζούμε, να διαχειριστούμε τα κοινά πράγματα και να βελτιώσουμε τη ζωή μας- κι όχι μόνο "to build a better mousetrap".
(A Suivre)

Ευτυχώς, σήμερα έχουμε πλέον την τεχνολογία που μας επιτρέπει να απαντήσουμε σε τέτοια κρίσιμα ερωτήματα.




Προσεχώς: ποιό είναι καλύτερο Μάστερς- Νίντζα ή Πειρατής;
(A Suivre)

Ο μοϊκανός σάτυρος πήδηξε στη μέση της παιδικής χαράς και φούσκωσε το στήθος του με υπερηφάνεια.

- "Είμαι ένα κοκόρι-γίγαντας με παρδαλό λοφίο", έκρωξε. "Έχω ένα ράμφος βαρύ σαν κασμά και χτυπάω τα κεφάλια των μπάτσων, που ανοίγουν σαν καρπούζια!".

Πισωπάτησε τραμπαλιστά και ξανάκατσε ανακούρκουδα, με το λειρί του να χοροπηδάει σαν ελατήριο. Χωρίς να τον καταλάβει κανείς, ο γοτθομεταλλάς βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο του σκάμματος.

- "Είμαι ένα μαύρο λιοντάρι!" γρύλλισε. "Έχω χαίτη από σκοτεινή φωτιά! Ορμάω στους εχθρούς μου μέσα απ' τις σκιές και σκίζω τις σάρκες τους με τα τρομερά μου νύχια!".

Γυρίσαμε όλοι να δούμε που πήγε, αλλά είχε εξαφανιστεί. Μου φάνηκε οτι είδα δυο μάτια σαν κάρβουνα να καίνε μες' τους θάμνους.

Το πρεζόνι βγήκε μπροστά, σέρνοντας τα πόδια του και σκουντουφλώντας, φυλλοροώντας χάπια και βελόνια απ' τις τρύπιες του τσέπες.

- "Είμαι το τέρας του Λοχ-Νες" μουρμούρισε. "Κανείς δεν πιστεύει οτι υπάρχω. Παραμονεύω, κι όταν δω κάναν περαστικό τεντώνω το μακρύ λαιμό μου και του ζητάω ένα δεκάρικο".

Γελάσαν όλοι καλόκαρδα και δυο τρεις σηκώθηκαν να τον μετακινήσουν γιατί βάραγε ντάγκλες. Η αλτέρνατιβ γκόμενα πήρε τη θέση του, προσεχτικά μην πατήσει κάνα σέο, γιατί φορούσε σανδάλια.

- "Είμαι μια αρκούδα καφέ" γέλασε πονηρά "και τρέχω τρέχω τρέχω μ' έναν ξύλινο μπουφέ".

Χτύπησε το κεφάλι της για να δείξει τις τζίβες της κι έκανε στα ψέμματα το σήμα του σατανά και "γιεεεα". Άλλοι χασκογέλασαν περιφρονητικά, άλλοι χτυπήσαν παλαμάκια. Ο αναρχικός της γκόμενος την κοίταζε με χαμένα μάτια.

Γύρω στην παιδική χαρά, σαν θεατές σ' αρχαίο θέατρο, οι Φυλές της Αθήνας κάθονταν στις πέτρινες εξέδρες. Ένας-ένας σηκώνονταν και μίλαγαν για το τοτέμ τους, το πνεύμα που τους οδηγεί στην ονειρική Αθήνα. Μακρυά, απέναντι απ' τον αυτόνομο λόφο, έβλεπα την αρχαία ακρόπολη, φωταγωγημένη και σημαιοστολισμένη. Πάνω της καίγανε φωτιές και γύρω της γίνονταν εκρήξεις- οι εθνικιστές νομίζω πολεμούσαν απόψε με τους χούλιγκανς. Ψηλά, κρεμότανε η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, ο ήλιος του κόσμου των ονείρων, πρησμένη και κόκκινη από λαγνεία κι ενοχές.

- "Κι εσύ"; με σκούντηξαν. "Ποιό είναι το τοτέμ σου;".

Τινάχτηκα, μισοξύπνησα. Γύρισα πλευρό και βυθίστηκα πάλι. Σηκώθηκα περήφανη, περπάτησα καμαρωτή στο κέντρο της παιδικής χαράς.

- "Είμαι ένα άσπρο άλογο" τίναξα το κεφάλι μου. "Έχω απαλή, πλούσια χαίτη και μεγάλα μαύρα μάτια που σε κοιτάνε έξυπνα".

Για μια στιγμή δεν κουνιόταν τίποτα.

Μετά αρχίσαν όλοι να γελάνε. Γελούσανε κρατώντας τα πλευρά τους. Πέφτανε κάτω και κυλιόντουσαν στο χώμα. Κοπανούσαν τα πόδια και τα χέρια τους στις πλάκες του αμφιθέατρου. Σκούζαν να ξυπνήσουν οι πέτρες και τα δέντρα. Γελούσαν και γελούσαν και γελούσαν. Σταματημό δεν είχαν. Ένας-δυο μέχρι που ξύπνησαν, απ' τη μανία του γέλιου τους.

Δεν έχω ξαναντραπεί τόσο, στα όνειρά μου.
(A Suivre)

Η ιστορία της δημοκρατίας είναι γραμμένη στις πλατείες που πατάς, αλλά δε το ξέρεις γιατί δε θυμάσαι από πού βγαίνουνε τα ονόματά τους. Δε βγαίνουν από αφηρημένες έννοιες. Βγαίνουν από αυτά που γίνανε εκεί όταν εγώ κι εσύ δεν είχαμε ακόμη γεννηθεί.


Ανεξαρτησίας

Η επίσημη ονομασία της πλατείας Βάθης είναι "Ανεξαρτησίας". Η Ανεξαρτησία που μνημονεύει είναι βέβαια η ανεξαρτησία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους από την Οθωμανική αυτοκρατορία: το απαραίτητο πρώτο βήμα προς τη δημοκρατία.

Αμερικής

Υπήρχε μια εποχή που οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ήταν ένα νέο έθνος, φρέσκο από τον αγώνα του για ανεξαρτησία από την Βρετανική αυτοκρατορία και οι πολίτες του εμπνέονταν ακόμη από τους αγώνες άλλων λαών για ανεξαρτησία. Υπήρχε μία εποχή που η Αμερική ήταν στ' αλήθεια συνώνυμη της ελευθερίας και της δημοκρατίας και οι αγώνες του λαού της ήταν έμπνευση των άλλων λαών, για τη δική τους ελευθερία. Σήμερα υπάρχει μια πλατεία στο κέντρο της Αθήνας για να μας θυμίζει εκείνη την εποχή.

Κολιάτσου

Ο Στυλιανός Κολιάτσος εκλέχτηκε πληρεξούσιος της Β' Εθνοσυνέλευσης το 1864 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του συντάγματος (δεν κατάφερα να βρω περισσότερα στοιχεία για το ρόλο του αυτόν στον ιστό. Όχι, δεν έφερα την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους μαζί μου στην ξενιτιά. Ναι, τώρα το μετανοιώνω, ΟΚ; :P).

Συντάγματος



Εκεί που είναι σήμερα η Βουλή, ήταν παλιά τα ανάκτορα του Όθωνα. Εκεί από κάτω μαζεύτηκαν την 3η Σεπτεμβρίου του 1843 ο στρατός, με ηγέτη το Δημήτρη Καλλέργη, και ο Αθηναίοι, στην ιστορική επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, για να απαιτήσουν από το βασιλιά να παραχωρήσει σύνταγμα. Μερικούς μήνες μετά, έγιναν εκλογές και οι εκλγεμένοι πληρεξούσιοι συγκρότησαν την Α' εθνική συνέλευση, που κατάρτισε το σχέδιο του Συντάγματος. Ο Όθωνας το επικύρωσε και ανακήρυξε μάλιστα την 3η Σεπτεμβρίου εθνική εορτή. Αν μπορούσε, ας έκανε κι αλλοιώς.

Άμα σου ξαναπεί κανείς οτι τα πολιτεύματα δεν αλλάζουνε με συγκεντρώσεις σε πλατείες, να του βγάλεις τη γλώσσα.

Κλαυθμώνος



Στην πλατεία Κλαυθμώνος, πήγαιναν να "κλάψουν τη μοίρα τους" οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι άμα τη αλλαγή κυβερνήσεως. Τω καιρώ εκείνο (μέχρι το 1909), οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ήταν ποτέ μόνιμοι. Τους διόριζε η εκάστοτε κυβέρνηση και βέβαια διόριζε "τα δικά της παιδιά". Τα παιδιά των άλλων πήγαιναν στην πλατεία να διαμαρτυρηθούνε που απολύθηκαν και έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ, σύμφωνα με τον Γ. Καμπούρογλου, ευθυμογράφο της Εστίας εκείνη την εποχή που έδωσε στην πλατεία το παρατσούκλι της.


________
Η ανάρτηση είναι μέρος δια-ιστολογικού αφιερώματος με τίτλο "Η δημοκρατία στις πλατείς". Συμμετέχουν οι ακόλουθοι ιστολόγοι:

Ο βιβλιοθηκάριος
HappyHour
Silent Crossing
Krotkaya
Κουπέπκια
Ρενάτα
Riski
Κόκκινο Μπαλόνι
ο Δύτης των Νιπτήρων
Ψαροκόκκαλο
Κυνοκέφαλοι
Theorema
Τσαλαπετεινός
(A Suivre)

Εχτές έγραψα το τελευταίο μου μάθημα. Τελευταίο της χρονιάς και τελευταίο της σχολής. Αυτό ήτανε, σε κάνα μήνα (αν δεν έχω κάνει κάνα χοντρό) θα γίνω ρόμπα με mortarboard.

Έναν απολογισμό λοιπόν. Μπορώ να πω οτι στο πανεπιστήμιο δεν έμαθα απολύτως τίποτα. Ακριβώς όπως και στο σχολείο, πριν χρόνια, ασχολήθηκα μόνο με τα μαθήματα/ αντικείμενα που με ενδιαφέρανε και παράτησα στην τύχη τους όλα τα άλλα. Το αποτέλεσμα, όπως και στο σχολείο, είναι οτι οι βαθμοί μου είναι τελευταίοι, εκτός από τα ένα-δύο θέματα που μ' ενδιέφεραν κι είναι αλφάδια+. Με λίγα λόγια, δεν έμαθα το βασικό: να λειτουργώ ως μέρος του συστήματος. Αλλοιώς, αν ήτανε και για τις γνώσεις, καθόμουνα και σπιτάκι μου και μάθαινα τα διπλάσια (γιατί θ' ασχολιόμουνα μόνο μ' αυτά που θέλω, απερίσπαστη).

Η αλήθεια είναι οτι φταίει και το σύστημα (και η άτιμη κενωνία, μην ξεχνιόμαστε). Ας πούμε, το πρόγραμμα των μαθημάτων αντιμετώπιζε τους φοιτητές λίγο πολύ ως ηλίθιους που δεν ενδιαφέρονται για το αντικείμενό τους. Σε τρία χρόνια σπουδών, κάναμε πέντε εξάμηνα Java (όπου για ένα χρόνο κάναμε βασικά μόνο string manipulation και δε γράψαμε ούτε ένα main- τα τρέχαμε στο BlueJay), καθόλου C/C++, ελάχιστη assembly από σπόντα, Prolog και Haskell εξ' απαλών ονύχων και... αυτό ήτανε. Ελάχιστα θεωρητικά μαθήματα (το πτυχίο είναι "Computer Science", όχι "IT"), αρκετά άσχετα κι άχρηστα μαθήματα τύπου business management, γενικά πολύς πεταμένος χρόνος.

Δεν έχω καμμία δικαιολογία βέβαια. Γι' αυτό πας να πάρεις πτυχίο. Για ν' αποδείξεις οτι μπορείς να λειτουργήσεις μέσα στο σύστημα. Οι άλλοι δηλαδή, τί είναι, βλάκες που κάνουνε το χαμάλη, κι εσύ ο μάγκας, που ασχολείσαι μόνο μ' ό,τι σου γουστάρει; Ε, φάτα τώρα: B, C, D... και να λες κι ευχαριστώ. Καθόλου ειρωνική δεν είμαι. Έτσι ακριβώς είναι.

Όσο για το πόσο αξίζει ένα πτυχίο, α) με τους βαθμούς τους δικούς μου όχι και πολλά και β) θα άξιζε κάτι παραπάνω αν το είχα πάρει όταν έπρεπε. Α! - αν μιλάς για αντικειμενική αξία, χρωστάω 12 χιλιάδες λίρες στο Βρετανικό κράτος, για το δάνειο σπουδών. Η αξία μιας διακριτικής εξόδου από τη χώρα: ανεκτίμητη (δεν πρόκειται, εννοείται, εδώ θα κάτσω μέχρι να τους τα ξεπληρώσω).

Δεν ήτανε χάσιμο χρόνου, όχι. Για πρώτη φορά αισθάνομαι οτι το μυαλό μου δουλεύει σωστά, παρά τα λάθη (του παρόντος). Δουλεύει σωστά, δουλεύει και καλά. Ξυπνάω το πρωϊ και για μερικές ώρες είναι λες κι έχω κάνα μηχανάκι μες' το κεφάλι μου, φέρε μου αλγόριθμους να στους φάω ωμούς σε χρόνο O(1). Απ' την άλλη στεναχωριέμαι γιατί ακόμη δεν έχω καταφέρει να ενσωματωθώ και να λειτουργήσω κανονικά, σε τίποτα. Καημός... δε γαμιέται...

Α ναι. Τώρα, λέει, αρχίζουν τα δύσκολα. Αργήσανε ρε γαμώτο. Άντε να δούμε.

Για πιάσε ένα ωραίο τώρα, να γελάσει τ' αχείλι μας.


(A Suivre)

Το σημαντικό σ' αυτή τη φωτογραφία δεν είναι που κάποιος στάθηκε μπροστά στα τανκς, είναι που ο οδηγός του πρώτου άρματος δεν ήθελε να τον πατήσει.


(A Suivre)

"Ένα σύστημα" δήλωσε ο καθηγητής, "είναι κάτι που έχει είσοδο και έξοδο (input and output). Βάζεις κάτι από τη μια μεριά και βγάζεις κάτι από την άλλη. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι συστήματα, φυσικά, ένας οργανισμός είναι ένα σύστημα."

Μετά, πήρε θέση σκληρά πολιτική: "η άποψή μου είναι οτι δεν μπορεί να υπάρξει σύστημα που να έχει μόνο είσοδο, ή μόνο έξοδο. Κάθε χρόνο ρωτάω τους σπουδαστές μου να μου δώσουνε ένα παράδειγμα συστήματος με μόνο έξοδο ή μόνο είσοδο και μέχρι τώρα δεν έχουνε βρει κανένα".

Ένα χέρι σηκώθηκε τρεμάμενο. Ο καθηγητής έδειξε προς το μέρος μου. Άκουσα τη φωνή μου, πέρα από τον έλεγχό μου πλέον, να λέει:

"A black hole". ("μια μαύρη τρύπα").

"Τί σχέση έχουνε οι μαύρες τρύπες;" ρώτησε. Το χέρι του γύρισε σαν ανεμούριο, προς την άλλη μεριά του γεμάτου αμφιθέατρου. Κάποιος άλλος φοιτητής είχε μια ερώτηση.

Μια μαύρη τρύπα, είναι -φυσικά- ένα σύστημα με είσοδο και χωρίς έξοδο. Ύλη κι ενέργεια μπαίνουνε αλλά δεν βγαίνει ποτέ τίποτα.

Όσο καιρό κάθισα στο University of Hull, παρατήρησα οτι κανείς δεν μιλούσε ποτέ στο μάθημα, εκτός από τους καθηγητές. Ρωτάγαν συχνά βέβαια: "έχετε απορίες"; Εγώ είχα μπόλικες αλλά από τότε που έπεσα στη μαύρη τρύπα, έμαθα να κρατάω το στόμα μου κλειστό.

Νομίζω οτι ο ισχυρισμός του κύριου καθηγητή εξακολουθεί να μην έχει καταρριφτεί.

(Στ' αλήθεια, τον συμπαθούσα- μου έμαθε τί σημαίνει deadlock).
(A Suivre)

Η φωτογραφία με τους τσολιάδες δημοσιεύτηκε εχτές, 4 Ιουνίου, στο σάιτ της Αγγλικής Guardian, στη στήλη "24 hours in pictures" (υπότιτλος: "the best pictures from around the world"). Πρέπει δηλαδή να συμπεράνουμε οτι:

α) Η φωτογραφία δεν τραβήχτηκε στις 4 Ιουνίου, κι άρα ο τίτλος της στήλης είναι παραπλανητικός.

-ή:

β) Ο φωτογράφος βρέθηκε όντως στο Σύνταγμα στις 4 Ιουνίου και αυτό που βρήκε ενδιαφέρον να φωτογραφήσει ήταν οι τσολιάδες μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη- όχι οι πενήντα-εκατό χιλιάδες άνθρωποι πίσω του · ούτε καν το Πράιντ. Οι τσολιάδες. Οι τσολιάδες!

Η αμέσως προηγούμενη φωτογραφία στην ίδια σειρά, είναι η παρακάτω:



Τίτλος "Egyptian unrest".

Φαντάζομαι αν αρχίσουνε να καίνε και να σπάνε κι οι Αγανακτίστας θ' αποκτήσουνε ξαφνικά όλη τη φωτογένεια που τους λείπει. Σίγουρα- το Δεκέμβρη του 2008 ο Αγγλικός τύπος ήταν γεμάτος με εικόνες των #GreekRiots. Η ίδια στήλη, μια φορά, είχε αρκετές φωτογραφίες από ΜΑΤ και μπάχαλα, ήδη από την πρώτη μέρα.



(Αυτή είναι από τις 30 Δεκεμβρίου, 2008- δεν βάζω μία από τις 17 Δεκεμβρίου, γιατί δείχνει πρόσωπα).

"Δεν μπορεί", θ' αναρωτιέσαι τώρα, σκεπτόμενε αναγνώστη μου. "Τόση φασαρία έχει γίνει με την κρίση στην Ελλάδα. Όλο και κάποια φωτογραφία θα υπάρχει στον τύπο από τους Αγανακτίστας!".

Η παρακάτω είναι πάλι από τον Guardian, από την Παρασκευή που μας πέρασε (3 Ιουνίου):



Λεζάντα:


Protesters from the Greek Communist-affiliated trade union PAME blockade an entrance of the finance ministry in Athens. They later hung up a huge banner calling for an 'organised overthrow' of the austerity programme.

Όχι, κατάλαβες; Μόνο καμμιά 100-αριά κομμουνιστές διαμαρτύρονται σ' αυτήν τη χώρα.
(A Suivre)

Συνέχεια στην προηγούμενη ανάρτηση για την άμεση δημοκρατία και αναφορικά με το σχόλιο του Tales from the Other Side of Town. Το ίδιο θέμα συζητήθηκε και αλλού.

Άμεση δημοκρατία δε σημαίνει οτι δεν υπάρχουν αρχές, ή οτι οι αρχές δεν έχουν εξουσίες, ή ακόμη οτι οι αρχές έχουν μόνο εξουσίες που μπορούν να τους αφαιρεθούν με συνοπτικές διαδικασίες. Η άμεση, δικτυακή δημοκρατία που συζητάει και ζητάει ο κόσμος αυτή τη στιγμή, είναι μόνο ένα σχήμα για την συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Είναι ένας τρόπος να συνεννοούμαστε και να παίρνουμε αποφάσεις.

Επίσης δεν είναι δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα είναι μία από τις μεθόδους της τάξης "άμεση δημοκρατία". Υπάρχουν άλλες, ή τέλος πάντων άλλες είναι δυνατές. Σημειώστε οτι λέω δημοκρατία "δικτυακή" κι όχι "διαδικτυακή" γιατί στη θεωρία η δικτυακή δημοκρατία είναι δυνατή χωρίς την τεχνολογία του διαδικτύου. Η "δικτυακή" δημοκρατία (και κάθε "δικτυακό" πολίτευμα) είναι ένα μη-ιεραρχικό πολίτευμα, το αντίθετο από την πυραμίδα των εξουσιών από τον πρωθυπουργό ως τον υπάλληλο της ΔΕΗ της γειτονιάς σας.

Το πρότυπο ενός τέτοιου πολιτεύματος είναι τα σύγχρονα διαμοιρασμένα (distributed) δίκτυα υπολογιστών. Ο μη τεχνικός αναγνώστης θα τα ξέρει ως "p2p networks" (δίκτυα από χρήστη σε χρήστη). Σ' ένα τέτοιο δίκτυο, απουσιάζει ο κεντρικός διακομιστής (server) που επιτρέπει τη σύνδεση ανάμεσα στους χρήστες του δικτύου: οι χρήστες συνδέονται κατευθείαν, ο ένας με τον άλλο. Επειδή δεν υπάρχει σχέση χρήστη - διακομιστή, δηλαδή το δίκτυο στηρίζεται στο σύνολο των χρηστών του, ακόμη κι αν το 99% των χρηστών δυσλειτουργήσει, το δίκτυο δεν καταρρέει. Αντίθετα, ένα ιεραρχικό δίκτυο "πέφτει" όταν "πέσουν" οι διακομιστές του ("έπεσε ο server").

Στο επίπεδο του πολιτεύματος, ο "διακομιστής" είναι η ηγεσία. Στα ιεραρχικά πολιτεύματα όταν αποτυχαίνει η κυβέρνηση, αποτυχαίνει το κράτος. Ας πούμε, είναι προφανές οτι ο Παπανδρέου ο Γ' δεν θα μας σώσει από τα σαγόνια της Τρόικας. Ούτε κανένας άλλος πολιτικός αρχηγός, ή κόμμα θα μας σώσει. Δεν υπάρχει ούτε πολιτική βούληση ούτε καλά-καλά η ικανότητα (φαινόμενο σύνηθες στις κληρονομικές ηγεσίες). Την ανικανότητα των λίγων, την πληρώνουμε όλοι. Σε ένα δικτυακό πολίτευμα αντίθετα, δεν υπάρχει κεντρική ηγεσία κι η ικανότητα του συστήματος να αντεπεξέλθει σε οποιαδήποτε κρίση είναι συνάρτηση των ικανοτήτων του συνόλου. Ο κανόνας είναι: Χ μυαλά είναι καλύτερα από Χ-1. Σαφώς, έντεκα εκατομύρια μυαλά είναι καλύτερα από 300.

Προφανώς ένα τέτοιο πολίτευμα μπορεί να είναι αποτελεσματικό μόνο όταν αποτελείται από "κόμβους" (nodes) με υψηλό επίπεδο ικανότητας. Δεν γίνεται καλή ομελέτα με αυγά κοτσυφιού ούτε δικτυακή δημοκρατία της προκοπής χωρίς ενεργούς, δημοκρατικούς πολίτες. Απ' αυτή την άποψη δεν ξέρω αν μας παίρνει να πραγματοποιήσουμε ένα τέτοιο όραμα γιατί είναι αλήθεια οτι τα δείγματα γραφής που βλέπω στους Αγανακτίστας είναι λίγο χαμηλής ποιότητας (αλλά πάλι, δεν είμαι εκεί). Για να είναι πραγματικά ισχυρό το δίκτυο, πρέπει καθένας από μας να είναι ένας μικρός Μαρξ, ή ένας μικρός Άνταμ Σμιθ (διαγράψτε σύμφωνα με τα πολιτικά σας πιστεύω). Αδύνατον;

Το ένα πλεονέκτημα που θα είχε αυτή τη στιγμή, ένα τέτοιο πολίτευμα είναι οτι θα ήταν μοναδικό στο είδος του. Καμμία άλλη χώρα δεν κυβερνιέται από τη διαρκή συνέλευση όλων των πολιτών της. Αυτό σημαίνει οτι καμμία άλλη χώρα δεν κυβερνιέται από τη συλλογική ισχύ μερικών εκατομυρίων ανθρώπινων εγκεφάλων. Σύμφωνα με τον κανόνα που δίνω παραπάνω, η χώρα που θα χρησιμοποιούσε αυτή τη συλλογική ισχύ πρώτη, θα είχε ένα συντριπτικό πλεονέκτημα. Μάλιστα, επειδή οι ηγεσίες των περισσότερων χωρών είναι μερικές εκατοντάδες άνθρωποι, θα αρκουσε να συμμετέχουν σ' αυτή τη διαδικασία μόλις μερικές χιλιάδες για να είμαστε σίγουροι οτι έχουμε το προβάδισμα. Προς το παρόν δηλαδή, όταν έχουμε να ανταγωνιστούμε απαρχαιωμένα, ιεραρχικά συστήματα με δυσκίνητες κεντρικές ηγεσίες, δεν χρειάζονται έντεκα εκατομύρια Μαρξ/ Σμιθ. Φτάνουνε μερικές χιλιάδες. Φτάνουνε εκατό. Δυνατόν;

* Η εικόνα του ποστ είναι από το βιβλίο του καθ. Tanenbaum, "Computer Networks", 4η έκδοση. Απεικονίζει ένα δίκτυο χρήστη-προς-χρήστη (peer to peer). Την πήρα χωρίς την άδεια του συγγραφέα/ εκδότη.
(A Suivre)

__________________________
* Hashtag la victoria siempre!
(A Suivre)

---

He handed me a napkin with a line drawn across it to show the sea, a fortress on a hill, a hamam with three domes, and between them the Turkish names of some streets.

But hadn't Thessaloniki been Greek since December 1912? Hadn't it been burned to the ground, bombed, rebuilt, knocked down and rebuilt again since then? Hadn't it endured two world wars, various occupations, a civil war, a dictatorship and the worst that precast concrete can inflict? Hadn't its Turks been sent back to the eternal exile of "home" and its Jews, the soul of the city, who made up the majority of its remarkable mix of peoples, been all but exterminated at Auschwitz?

None of this seemed to phase him. It should be there. "People still have to eat borek."

Two days later, using his scribbled directions, I found a bougatsa shop just where he said I would, next to a patsas place that was still serving the Greek variant of that hangover tripe soup I had missed in Istanbul to the last of the night's stragglers.

- Fiachra Gibbons, "Give Greece a Chance", The Observer, 29 Μαΐου 2011

---

Οι ξένοι που έρχονται στον τόπο μας φέρνουν μαζί τους την ψυχή τους, την ψυχή του τόπου τους. Έτσι κάνανε κι οι άλλοι ξένοι πριν από αυτούς, οι Αρβανίτες, οι Βλάχοι, οι Μικρασιάτες, οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Εβραίοι, όλοι οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες που ήρθανε στην Ελλάδα ως τον προηγούμενο αιώνα. Ήρθαν εδώ και φέρανε το αίμα τους και την ψυχή τους. Κι έγινε το αίμα τους δικό μας, κι έγινε η ψυχή τους δική μας. Και σήμερα δεν ξεχωρίζεις τον Έλληνα απ' τον Αρμένη, παρά μόνο από το όνομα («tous les noms armeniens çe terminent en '-anne", sauf 'Karabette' qui çe termine en '-bette'», έλεγε ένα παλιό Γαλλικό ρατσιστικό αστειάκι). Δεν ξεχωρίζεις τον Πόντιο, παρά μόνο όταν του πεις το Ποντιακό ανέκδοτο και γυρίσει και σου πει, μ' ένα πονηρό, στραβό γελάκι "κι εγώ Πόντιος είμαι".

Δεν έχω αμφιβολία οτι κι οι κακοί, απαίσιοι φασίστες που γιουχάρουμε και κοροϊδεύουμε, νοιάζονται με τον τρόπο τους για την ψυχή του τόπου (το ξέρω μάλιστα γιατί αγαπάω τους φίλους μου με τα ελαττώματά τους). Βλέπουνε τον εαυτό τους σαν το ανοσοποιητικό σύστημα ενός οργανισμού, που εξασφαλίζει την υγεία του επιτιθέμενο με μανία σε κάθε ξένο σώμα- γιατί βέβαια στη φύση (που τόσο αγαπάνε, δεύτεροι μόνο μετά τους Οικολόγους-Εναλλακτικούς) κάθε ξένο σώμα είναι απειλή. Αφού τους αρέσουνε όμως τόσο οι ιατρικές παραβολές, νά και μια δικιά μου: καμμιά φορά, ένας οργανισμός αρρωσταίνει τόσο βαρειά που δεν τον σώζει ο γύψος, θέλει μεταμόσχευση. Το ανοσοποιητικό όμως δεν σκαμπάζει από μεταμοσχεύσεις, επιτίθεται στο ξένο όργανο, το μόσχευμα, κι ο οργανισμός το αποβάλει... και πεθαίνει. Γι' αυτό, όταν γίνει μεταμόσχευση, το ανοσοποιτηκό σύστημα πρέπει να κατασταλλεί, γιατί κάνει κακό στον ίδιο τον οργανισμό που υποτίθεται οτι προστατεύει.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν, τα εθνικά μας αντανακλαστικά κάνουνε κακό, κάκιστο και επικίνδυνο, σε μια ώρα μεγάλης ανάγκης και σοβαρής αρρώστιας του τόπου. Η οικονομική κρίση κι η πολιτική, είναι απλά τα συμπτώματα της αρρώστιας. Ο τόπος έχει χάσει την ψυχή του. Είναι άρρωστος και θέλει μετάγγιση. Θέλει φρέσκο αίμα, καινούργια ψυχή, αμόλυντη από το κακό που μας βρήκε. Δε θα σου πω οτι είναι καλύτερα από 'κει που ήρθανε οι Αφγανοί κι οι Ιρακινοί. Κι αυτοί τις δικές τους παθογένειες έχουνε. Από άρρωστους τόπους φεύγουνε. Αλλά όπως μπορούνε αυτοί να δούνε με παρθένα μάτια την κατάσταση τη δική μας, έτσι μπορούμε κι εμείς τη δική τους. Όπως έχουμε εμείς πράγματα που χρειάζονται αυτοί, έχουνε κι αυτοί πράγματα που χρειαζόμαστε εμείς. Κι ίσως μπορέσουμε να γιατρέψουμε ο ένας τον άλλο. Ακριβώς επειδή είναι "άλλος", για μας, μπορούμε να συνεργαστούμε μαζί τους μ' έναν τρόπο που δεν μπορούμε με τον εαυτό μας. Είναι απλά κρίμα να ξοδεύουμε έτσι το ανθρώπινο κεφάλαιο, και κάποια στιγμή θα το εξαντλήσουμε- τόση ανέχεια, κάποια στιγμή θα σβήσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς μέσα τους, και θα τους κάνει κι αυτούς ερείπια της μεγάλης γκρίζας πόλης. Θα χάσουνε κι αυτοί την ψυχή τους. Και μετά δε θα έχουμε ούτε καν αυτή τη μικρή, ισχνή ελπίδα.

Αυτή τη στιγμή, αντιμέτωποι με την τεράστια απειλή, η μόνη μας διέξοδος είναι η κοινωνική συνοχή. Η "κοινωνία" όμως που πρέπει να συνενωθεί έχει και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ξένους μέσα, που δεν πρόκειται να φύγουνε. Εδώ θα μείνουνε, παρά τη θέληση και τη δική μας και τη δική τους. Σταθερότητα δε θα πετύχουμε αν συνεχίσουμε να τους πολεμάμε, γιατί απλά πολεμάμε από τα μέσα τον ίδο μας τον μελλοντικό εαυτό. Όσο πιο γρήγορα αποδεχτούμε την κατάσταση και τη δούμε από τη θετική της σκοπιά, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε να στραφούμε απερίσπαστοι κι ενισχυμένοι στη σκληρή δουλειά και στην επείγουσα δουλειά, που πρέπει να κάνουμε, για να γλιτώσουμε το χάος.
(A Suivre)

Η Τεχνολογία θα μας απελευθερώσει.


Στις πρόσφατες μαζικές κινητοποιήσεις γύρω στη Μεσόγειο, εγώ διαλέγω να βλέπω την αρχή της αλλαγής του συστήματος, προς την άμεση, δικτυακή δημοκρατία. Μ' αυτό δεν εννοώ οτι "κάποια μέρα θα ψηφίζουμε μέσω ίντερνετ ή sms". Eννοώ τη συλλογική λήψη αποφάσεων για τα κοινά με μια συνεχή δικτυακή διαβούλευση, ανοιχτή σε όλους, ίσως και υποχρεωτική για όλους. Ένα διαδικτυακό φόρουμ, δηλαδή, με εξουσίες κοινοβούλιου.

Αυτή η αλλαγή είναι η ανομολόγητη ελπίδα μου, εδώ και μερικά χρόνια, και θα ήθελα πολύ να συντελεστεί και να ολοκληρωθεί εγκαίρως για να προλάβω να την δω πριν πεθάνω. Πιστεύω οτι σ' αυτήν την αλλαγή οδηγούμαστε νομοτελειακά, από τη στιγμή που ο Tim Berners Lee μπούταρε τον πρώτο web server, καταργώντας οριστικά τα εθνικά σύνορα (έχουνε καταργηθεί, ναι- απλά δεν το ξέρουν. Το ίδιο και η χρηματική οικονομία, παρεμπιπτόντως. Άκου τον επιθανάτιο ρόγχο της...).

Παραδόξως ίσως, δεν μου πολυαρέσουν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (κυρίως το facebook, εδώ μου κάθεται) αλλά αυτό είναι άνευ σημασίας. Το σημαντικό είναι οτι η αρχή έχει γίνει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μέσω webforums, twitter, facebook, μπλογκ, η sms. Η τεχνολογία υπάρχει: μπορούμε να πάρουμε συλλογικές αποφάσεις με συμμετοχή από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες... και να τις εφαρμόσουμε. Όχι μόνο μπορούμε, το κάνουμε κιόλας. Προς το παρόν, οι αποφάσεις αυτές είναι "όλοι στο δρόμο ΤΩΡΑ!" ή κάτι παρόμοιο, αλλά κι αυτό δεν έχει σημασία. Αυτά είναι τα "ουά" του νεογέννητου. Όταν μάθει να μιλάει, να γράφει και να διαβάζει, θα βάζει κάτω τις εθνικές ομάδες φιλοσοφίας Ελλάδας και Γερμανίας με το ένα χέρι.

Με ποιητική οικονομία, η αρχή έγινε στη Μεσόγειο, εδώ που ξεκίνησε και η πρώτη μορφή της δημοκρατίας. Δόξα νά 'χει ο Moore, αλλά πιστεύω οτι αυτή τη φορά δε θα μας πάρει χίλια χρόνια για να διαδοθεί η ιδέα.


(A Suivre)

Στο ένα κρατητήριο είναι ένας τύπος, λες και τίναξες τα Παιδιά της Πιάτσας κι έπεσε από μέσα. Λαδοπόντικας, υποθέτω; Λαδοπόντικας. Ποντικοουράς Λαδοπόντικας. Μας κόβει κουστούμι: σ' εμένα λέει πέντε, στα τρία θά 'μαι έξω. "Μα δεν έκανα τίποτα", του λέω. Ανασηκώνει τους ώμους. Δεκαπέντε άρθρα του Ποινικού, τα πέντε κακουργήματα. Και λίγα μού 'πε. Πάει παρακάτω. Ένας άλλος λέει οτι είναι εκεί επειδή λένε πως σκότωσε έναν άνθρωπο. "Τον σκότωσες;" ρωτάω. "Τρεις σκότωσα!" αναφωνεί. Μετά γελάει μόνος του και μου εξηγεί οτι όταν ήταν στο χωριό κι έπρεπε να σφάξουνε καμμιά κότα να φάνε, την έσφαζε η μάνα του, γιατί αυτός δεν άντεχε. "Όχι να σκοτώσω κι άνθρωπο!". Για καλό και για κακό πάντως, εγώ έβαζα το Λαδοπόντικα να κάθεται ανάμεσά μας.

Όλοι οι άλλοι είναι ενήλικες, εννοείται. Δεν έχει ξεχωριστά κρατητήρια για τους ανήλικους, στον έβδομο. Κι εγώ κοντεύω τα δεκαεφτά, δε λέω. Ο μόνος άλλος που είναι κοντά στην ηλικία μου είναι ένας αναρχικός που τον πιάσανε κι αυτόν για επεισόδια. Όταν μ' αφήσανε, έβλεπα μετά το όνομά του στους τοίχους, λευτεριά στον σύντροφο τάδε. Δε θυμάμαι τ' όνομά του αλλά είχε γίνει φίρμα. Μού 'χε πει και την κουβέντα την βαρειά, επειδή καταριόμουν την τύχη μου: "ο επαναστάτης πρέπει να ρισκάρει". Ο επαναστάτης, ας ρισκάρει ό,τι θέλει. Εγώ, τί φταίω; Μια μέρα ήρθε κι ένας δημοσιογράφος από την Ελευθεροτυπία, με μια μηχανή στο λαιμό, να πάρει είδηση, αλλά του είπα οτι με συμβουλέψανε οι γέροι μου να μην δώσω δημοσιότητα στην υπόθεση γιατί δε θα ξεμπερδεύω στον αιώνα τον άπαντα. Έφυγε εκνευρισμένος. Γιατί ρε δε θες να θυσιαστείς για την επανάσταση;

Τα πρωινά τα περνάω στον τέταρτο, στο ανηλίκων. Τα βράδυα, επάνω. Το πρώτο-πρώτο βράδυ μ' έχουνε βάλει μαζί μ' έναν μεγάλο άνθρωπο, καμμιά εξηνταριά. Πώς σε λένε; Στάθη. Και μένα Στάθη. Σύμπτωση, για φαντάσου. Τί δουλειά κάνεις; Έχω ένα μαγαζί και πουλάω λαχανικά. Εγώ βαράω ζυμάρια μ' έναν πλάστη. Πέφτω να κοιμηθώ στον ξερό πάγκο- δεν είχα με τί να σκεπαστώ. Σηκώνω το φερμουάρ του μπουφάν, τυλίγω τα χέρια μου γύρω μου, και κοιτάζω το σκοτάδι κατάματα. "Αυτό ήτανε" λέω μέσα μου. "Μέχρι εδώ ήταν η ελευθερία σου". Το πρωί ξυπνάω και κάποιος μ' έχει σκεπάσει με μια κουβέρτα. Ανασηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω τον άλλο Στάθη, το μανάβη, καθισμένο χάμω, πάνω στο ταίρι της. Με κοιτάει αφηρημένος, χαμογελάει λίγο λυπημένα. Χαμένος στον κόσμο του, αναμαλλιασμένος. Ήτανε λέει εκεί για κάτι ακάλυπτες επιταγές.

Είχε όμως δύο κουβέρτες και μού 'δωσε τη μία.
(A Suivre)

Ήθελα να πω δυο λόγια, με την ευκαιρία ενός σχόλιου εδώ παρακάτω.

Εγώ λοιπόν σπουδάζω και μένω στην Αγγλία, μια ξένη χώρα. Τον πρώτο καιρό, δούλευα σε μια αποθήκη. Μετά μου είπανε οτι μπορώ να ζητήσω δάνειο από το Βρετανικό κράτος για να μου πληρώσει δίδακτρα να σπουδάσω. Έκανα αίτηση σε μερικές σχολές, με πήρανε τελικά και φέτος θα πάρω πτυχίο (...επιτέλους!). Το δάνειο θα το ξεπληρώσω φυσικά, είναι γύρω στις εννιά χιλιάδες λίρες, αλλά ελπίζω, με πτυχίο πια, κάτι καλύτερο θα βρεθεί από το χαμαλίκι στην αποθήκη.

Εν τω μεταξύ, όσο ήμουν εδώ, είχα κάποια ιατρικά έξοδα. Να μην μπαίνω σε λεπτομέρειες, μια χαρά είμαι, δόξα τω θεώ και χτύπα ξύλο, αλλά τα τελευταία χρόνια, είδα καμμιά δεκαπενταριά διαφορετικούς γιατρούς, έκανα και καμπόσες εξετάσεις και παίρνω κάποια φάρμακα. Ε, λοιπόν, όλα αυτά, μου τα πληρώνει το Βρετανικό κράτος. Η περίθαλψη εδώ είναι δωρεάν για όλους τους κατοίκους Αγγλίας, ανεξαρτήτως υπηκοότητας κι εθνικότητας. Μ' έναν πολύ πρόχειρο υπολογισμό, πέντε χρόνια τώρα το Βρετανικό κράτος έχει δώσει γύρω στις δέκα χιλιάδες λίρες για τις ιατρικές μου ανάγκες, κι εγώ είναι ζήτημα αν έχω δώσει χίλιες.

Κάτι που δεν μετριέται με χρήματα: στο πανεπιστήμιο, με θεωρούνε γυναίκα φοιτήτρια. Το ίδιο και το NHS (ο εθνικός οργανισμός υγείας). Τί σημαίνει αυτό για μένα το καταλαβαίνεις όταν σου πω οτι το διαβατήριό μου με λέει ακόμη άντρα, και δεν υπάρχει τρόπος να το αλλάξω (επειδή δε θέλω να κάνω την γνωστή επέμβαση). Στην πατρίδα μου, δεν είμαι τίποτα, ούτε καν το φύλο μου δεν αναγνωρίζεται, ούτε το όνομά μου δεν μου επιτρέπεται να αλλάξω. Εδώ, πολύ απλά, μ' αντιμετωπίζουνε σαν άνθρωπο.

Μ' αυτά ελπίζω να καταλαβαίνεις γιατί δεν υποφέρω η πατρίδα μου να φέρεται στους δικούς της ξένους σαν να είναι σκουπίδια. Όταν σου λένε οτι "κάποτε ξενιτεύονταν οι Έλληνες...", ε, λοιπόν, εγώ έχω ξενιτευτεί τώρα, όχι "κάποτε". Και όχι μόνο δεν μου φέρονται όπως φέρεται η πατρίδα μου στους ξένους της, μου φέρονται καλύτερα από ό,τι φέρεται η ίδια σ' εμένα.

Φυσικά μπορείς να πεις "εγώ δεν έχω ξενιτευτεί", ή μπορεί να ζεις κι εσύ Αγγλία και να μην σου έχουνε πληρώσει τίποτα. Συγχαρητήρια, αλλά μην ξεχνάς οτι χρωστάμε, σαν Έλληνες, 400 δισ στους Ευρωπαίους. Σίγουρα δεν είναι αυτοί οι ξένοι που περιμένουνε να τους φερθούμε ανθρώπινα. Ίσως, όμως, είναι καιρός να σκεφτείς πώς θα ήθελες να σου φερθούνε κι εσένα, αν ποτέ -χτύπα ξύλο- βρεθείς στην ανάγκη των ξένων. Όχι από πρόληψη και δεισιδαιμονία, μη γυρίσει ο τροχός και (σε) γαμήσει ο φτωχός (ή ο Φράγκος). Αλλά, να, για να καταλάβεις πώς φέρεσαι αυτή τη στιγμή σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη και πώς θα ένοιωθες εσύ αν ήσουνα στη θέση τους. Γιατί -τέτοια κουτή που είμαι- έχω την εντύπωση οτι δεν έχεις καταφέρει ακόμη να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση τους. Και γι' αυτό, Έλληνά μου, λες αυτά που λες και κάνεις αυτά που κάνεις.

Εγώ, παρ' όλα όσα έχουνε γίνει, εξακολουθώ να πιστεύω σ' εσένα, οτι θα με βγάλεις ασπροπρόσωπη και θα μπορώ πάλι μια μέρα να λέω με καμάρι και μια δόση μαγκιάς, "I'm Greek". Χωρίς να ντρέπομαι. Το λύσαμε και το πρόβλημα της μετανάστευσης, και την ανθρωπιά μας δε χάσαμε και βγήκαμε και πιο δυνατοί, πιο πλούσιοι από την περιπέτεια. Και την κρίση τη βάλαμε κάτω και την πατήσαμε, χωρίς να ξεπουληθούμε. Άντε, φέρτε μου τώρα και τα δύσκολα, που ζεστάθηκα. Ο καλός ο καπετάνιος... Αυτό θέλω να έχω να λέω. Αυτό θα με κάνει περήφανη. Έτσι θα σε χαρώ.

Τώρα, έτσι που σε βλέπω, φοβισμένο, παραλυμένο, έτοιμο να τα ρίξεις στους άλλους και να τους εκμεταλλευτείς μπας και την βγάλεις καθαρή, ζυμάρι στα χέρια του κάθε δημαγωγού καιροσκόπου, λοιπόν, να... δε σε χαίρομαι.
(A Suivre)

Εχτές δημοσίεψε η Ελευθεροτυπία και τις διευκρινίσεις του Διονύση Σαββόπουλου, για τις δηλώσεις του στο ραδιόφωνο. Νομίζω, τώρα που εξήγησε τις προθέσεις του, μπορώ κι εγώ να σχολιάσω.

1. Από την ραδιοφωνική συνέντευξη:

---

"... με τις πρόνοιες που δίνει το Σύνταγμα, ... να απομακρυνθούν όολοι οι λαθρομετανάστες από το κέντρο της Αθήνας ... να τους πηγαίνανε σε αραιοκατοικημένα νησιά του Αιγαίου".

---

Να μιλάς έτσι για ανθρώπινα όντα είναι απαράδεκτο. Δεν μιλάμε για γελάδια και πρόβατα. Και γι' αυτό άλλωστε έγινε και τόση φασαρία. Όχι, δεν έχουμε καμμιά δουλειά να τους "πηγαίνανε" κανείς και πουθενά. Σαν πολίτες και σαν κράτος, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να "τους" διατάξουμε και να τους χειραγωγήσουμε, να τους μαντρώσουμε και να τους σαλαγήσουμε. Ούτε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, ούτε τους τοξικομανείς, ούτε κανέναν.


2. "... με τις πρόνοιες που δίνει το Σύνταγμα"

Δεν ξέρω ποιές είναι αυτές "οι πρόνοιες που δίνει το Σύνταγμα". Κατ' αρχήν το Σύνταγμα δε λέει πουθενά οτι έχει το κράτος εξουσία να διατάξει και να επιβάλει τη μαζική μετακίνηση ατόμων κατά κατηγορία, επειδή φοβόμαστε οτι μπορεί και να παραβαίνουν το νόμο.

Αντίθετα, το Συντάγμα λέει:

---

Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.
(Άρθρο 5, παράγαφος 3)

---

Η δε παράγραφος 2 ξεκαθαρίζει οτι αυτό δεν αφορά μόνο τους Έλληνες πολίτες αλλά:

---

Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων.

---

Η αναγκαστική, μαζική μετακίνηση ανθρώπων με βάση την εθνικότητά τους είναι προφανώς παράνομη καί με τους διεθνείς νόμους, τόσο της ΕΕ, όσο και του ΟΗΕ, που επικαλείται αργότερα ο Διονύσης Σαββόπουλος.


3. Από τη διευκρινιστική του επιστολή στην Ελευθεροτυπία:

---

"Μία λύση θα ήταν να μεταφερθούν οι παράνομοι μετανάστες σε μισοαφημένα νησιά ή χωριά, για να καλλιεργήσουν τη γη και να ζήσουν με τη βοήθεια του ΟΗΕ, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε."

---

Αυτή βέβαια είναι "μία λύση" που δεν θα έλυνε τίποτα, απλά θα μετατόπιζε το πρόβλημα, από την Αθήνα στην επαρχία.

Η δε πρόταση "να καλλιεργήσουν τη γη" μαρτυράει οτι ο Σαββόπουλος, όπως και άλλοι, έχει κάποια μάλλον ρομαντική ιδέα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τους θεωρεί φαίνεται γραφικούς βουκόλους που αφήσανε τα κτήματά τους και τα κατσίκια τους στη χώρα τους κι ήρθανε στην Ελλάδα να βρουν την τύχη τους στη μεγάλη πόλη. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι δεν έχουνε δει τσαπί στα μάτια τους, στις χώρες τους έχουνε κι αυτοί σχολεία, στην ξενιτιά έχουνε τις δουλειές τους και τα μαγαζιά τους. Όσο μπορείς να στείλεις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να κάνουν αγροτική ζωή στην επαραχία, άλλο τόσο μπορείς και τους Πακιστανούς και τους Αφγανούς.

Όσο για τα "αραιοκατοικημένα" νησιά και χωριά αυτά προφανώς δεν είναι εντελώς ακατοίκητα. Τους κάτοικούς τους μάλλον δεν τους ρώτησε κανείς αν θέλουνε να τους στείλουμε πεσκέσι το "πρόβλημα της μετανάστευσης". Και βέβαια, αν "δεν έχουμε τί να τους κάνουμε" τους ξένους στην Αθήνα, με όλες τις υποδομές και τις υπηρεσίες- γιατί να έχουνε τί να τους κάνουνε στην επαρχία;

Δηλαδή πάλι καλά που δεν είπε "να τους στείλουμε στην εξοχή μπας και τους κάνει καλό ο καθαρός αέρας".

4. "Πρέπει να μεταφερθούν [οι τοξικομανείς] δεν ξέρω πάλι πού"

Ε, ναι, κανείς δεν ξέρει "πού" θα μεταφερθούν κι αυτοί οι τοξικομανείς. Χρόνια τώρα, οι κάτοικοι του Κέντρου και της Επαρχίας, και όλης της Ελλάδας, μαζεύουν υπογραφές και ασκούν πιέσεις στις τοπικές διοικήσεις για "να πάνε αλλού" τα κέντρα του ΟΚΑΝΑ. Και πού θα πάνε; Μάλλον εκεί που πάνε και οι μονάδες επανένταξης των ψυχασθενών, που επίσης έχουνε καταντήσει περιπλανώμενοι θίασοι.


Γενικά βρίσκω οτι τα λόγια του Σαββόπουλου είναι λόγια ανθρώπου που ούτε έχει καταλάβει ποιό είναι το πρόβλημα, ούτε έχει σκεφτεί στ' αλήθεια ποιά μπορεί να είναι η λύση του.

Για να τον βοηθήσω, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι άνθρωποι κι εμείς τους φερόμαστε σαν να είναι άψυχα αντικείμενα, κάποιου είδους δημόσια περιουσία, που πρέπει να τη διαχειριστούμε όλοι από κοινού. Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι του Σαββόπουλου. Παρατηρώ οτι σ' όλη αυτή τη συζήτηση, κανείς, ούτε από αυτούς που πήραν το μέρος του, ούτε από αυτούς που τον αποδοκίμασαν διά βοής δεν είπε "να ρωτήσουμε και τους ίδιους τους ξένους τί νομίζουνε οτι πρέπει να γίνει".

Ελπίζω κάποιος να με διαψεύσει.
(A Suivre)

Από το tvxs.gr:

---

Εδώ και δυόμισυ χρόνια, από την εποχή της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, χρονολογείται ουσιαστικά η νέας μορφής εμφάνιση του παρακράτους στην χώρα μας. Στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν την δολοφονία υπήρξε μιά διάχυτη βία,που στόχο είχε την τρομοκράτηση του κόσμου, ώστε να μην κατεβαίνει στις διαδηλώσεις, φοβούμενος έιτε την βία των κουκουλοφόρων, είτε την βία των δυνάμεων καταστολής, που ψέκαζαν τον κόσμο με δακρυγόνα, εν είδει νέου αντικουνουπικού.

Πολλοί ήταν αυτοί τότε-και από τον χώρο της Αριστεράς- που απέδωσαν αυτά τα περιστατικά στον χώρο των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών, καθώς οι κουκουλοφόροι από εξωτερική εμφάνιση παρέπεμπαν σε νεολαίους αυτού του χώρου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο χώρος αυτός να στοχοποιηθεί στο σύνολό του και έκτοτε η λέξη κουκουλοφόρος να παραπέμπει στα μάτια της κοινωνίας εκεί.Κι ο ίδιος βέβαια αυτός ο χώρος τότε δεν έκανε κάποια κίνηση για να διαφοροποιήσει την σταση του από την τυφλή βία, μέχρι τουλάχιστον την δολοφονική επίθεση στην ΜΑΡΦΙΝ.

---

Το παραπάνω άρθρο είτε απευθύνεται σε παντελώς άσχετους, είτε γράφτηκε από τη σκοπιά ενός παντελώς άσχετου. Να σου πώ τί λέει; Λέει: "Εγώ είμαι γαύρος και χτες είδα 30 άτομα με κόκκινα κασκόλ να σπάνε το σύλλογο του βάζελου. Είδες τι κάνουνε τα παλιοχανούμια;"

Από ποιό πολιτικό χώρο ξεκινάει μια δράση φαίνεται από το στόχο της (αν και πλέον όλοι περιμένουνε να δούνε πώς θα γράψει στο φακό για να πάρουν την ευθύνη ή να τα ρίξουν στους από 'κει). Ας πούμε, η δράση στο πέμπτο προχτές, δεν ήταν ακροδεξιοί, γιατί αυτοί δεν βαράνε τους μπάτσους (ούτε κι οι μπάτσοι αυτούς). Η φωτιά στη λαϊκή δε χρειάζεται να είναι ατύχημα: οι έμποροι της λαϊκής είναι αρουραίοι νοικοκυραίοι που λοιώνουν στη δουλειά τους μετανάστες (διάβαζε πρόσφυγες) στους κάμπους κλπ άρα γιατί να μην τους κάψουνε κι αυτούς; Δε χρειάζεται να ψάχνεις για προβοκάτσια και συνωμοσίες, και να σφάζεσαι με τον Όκκαμ. Αυτή η επιμονή των ήπιων αντιεξουσιαστών (ναι, ξέρω) να τα ρίχνουνε στους προβοκάτορες κάθε φορά που τους ξυνίζει κάτι που κάνανε οι ήρωές τους, έχει καταντήσει ανέκδοτο.

Ξεκινάει από τη χλιαρή στάση σε σχέση με τη βία- αλλά και με όλα γενικά. Πρέπει να καταλάβει ο "χώρος" που είναι με "τους πιτσιρικάδες", οτι δεν μπορείς να υποστηρίζεις την αντίδραση στην εξουσία μόνο με το ένα κωλομέρι. Δεν μπορείς να είσαι λίγο αναρχικός, λίγο ανεξουσιαστής, λίγο βίαιος, όπως δεν μπορείς να είσαι λίγο έγκυος. Δεν μπορείς να είσαι λίγο υπέρ της δημοκρατίας και λίγο υπέρ της κουκούλας και του καδρονιού.

Και δεν μπορείς γι' αυτό ακριβώς το λόγο: επειδή ο καθένας μπορεί να βάλει την ίδια κουκούλα και να κάνει ό,τι του καυλώσει. Ο καθένας μπορεί να κατεβάσει μια τζαμαρία και μετά να τα φορτώσει σ' όποιον δεν γουστάρει. Ε ναι. Το '90 τα φορτώναμε στην Αλβανική μαφία, τώρα τα φορτώνουμε στους ακροδεξιούς ή τους χουλιγκάνους της Μεσολογγίου. Και μετά τρέχα γύρευε να βρεις ποιός και γιατί. Αυτός είναι ο σκοπός της μάσκας, να μην ξέρεις από πού σου ήρθε.

Μπορείς όμως να πάρεις σαφή στάση; Πάω στοίχημα οτι ποζάρεις με την κουκούλα στον καθρέφτη του μπάνιου σου, αλλά έχεις το νεφρό να σταθείς επώνυμα και με άδεια χέρια μπροστά στη βία του κράτους; Πρέπει να σταθείς επώνυμος γιατί αν κρύβεσαι πίσω από κουκούλες και ψευδώνυμα, το κράτος απλά θα δει οτι το φοβάσαι και θα συνεχίσει όπως γουστάρει. Πρέπει να σταθείς με άδεια χέρια γιατί όταν σηκώσεις όπλα νομιμοποιείς τη βία εναντίον σου (θα τις φάς ούτως ή άλλως). Πρέπει να σταθείς ειρηνικά και με ακάλυπτο πρόσωπο για να διαχωρίσεις τη θέση σου καθαρά και ξάστερα καί από τους ροπαλοφόρους καί από τους κουκουλοφόρους και να μην αφήσεις κανένα περιθώριο για προβοκάτσια, από κανέναν.

Διαφορετικά, κάθε μισόκωλη καταδίκη της βίας, ανάλογα με το από πού προέρχεται και τί σκοπό έχει, είναι άχρηστη. Και πώς θα εξηγήσεις γιατί είναι καλύτερη η βία των δικών μας από τη βία των δικών τους; Γιατί; Γιατί είναι καλύτερο να σε κάψει ο αναρχικός παρά να σου ανοίξει το κεφάλι ο φασίστας; Γιατί πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στους επαγγελματίες τραμπούκους και τους ερασιτέχνες; Κανένας ρε να μη βαράει κανένα. Στο βάθος πλακώνεστε για το προνόμιο να βαράτε εμένα.
(A Suivre)

- Time is a palindrome! exclaimed the mathemagician.

Once more, she scanned her equation on the whiteboard and there was no doubt in her mind. It was correct. Time was not a circle; it was not an arrow. It was a straight line that curved in on itself. The universe had begun sometime in the past and it would reach its end somewhere in the future. Then, time would unwind and send it all back the way it came from. The fierce explosion at the start of everything would be sucked back into the empty nothing. Then once more there would be a bloom of plasma, stars and dust, black holes and galaxies clustered like grapes on the vine. It would all repeat itself, again and again and again. It had already happened- how many times before? The mathemagician could not know. Her formulae were not powerful enough to see beyond the start and end of time, and there was no way to count the pulse of the universe from the inside.

Her elegant fingers traced the long line of digits, symbols and Greek letters on the whiteboard. For another half-hour she worked to explore a path branching from her main equation. She nodded as she solved it and watched the value emerging: fourteen billion and then some; the age of the universe!

She turned her attention to a different solution of the same branch, this time going the opposite way. Her equation had reached the beginning of time; it should be able to find the end. Methodically, determined, she attacked the problem with all the might of her brilliant mind. Another value started to come into focus. The universe would end... when... She felt the blood drain from her face.

The universe is a very big calculator, she thought, as she pressed on with shaking hands. What it calculates is itself. It is a model of itself, a 1:1 scale simulation, full scale in space and time. Its execution will terminate when the solution is found to the very equation that describes the age of the universe. And she was about to solve that equation herself! But that meant that the calculation must have completed- otherwise she would not be able to find its result! Mathemagics is possible thanks to the connection of the human mind to the underlying superstructure, the layer of existence where all is numbers. As values form in the sea of endless potential, the human mind becomes aware of them through the application of mathemagical formulas. However, the superstructure is too vast, too chaotic, for the mind to find any new meaning in it. Mathemagics can only fish already existing equations and their solutions out of the vastness. And now she had just caught one such solution. Her heart pounded madly. Time would end...

... 14 billion years after the beginning, her solution said. "Well", she thought, "that makes sense". There was a whooshing sound from outside and the noise of cars crashing while hundreds of horns blared and alarms tweeted, as if a giant vacuum cleaner was sucking everything up. What will it feel like, she wondered, to experience the palindrome...? People had been born, lived and died while time went from past to future. When it doubled back, they would find themselves re-entering the time stream at the point of their death, their lives would rewind to their birth and they would become unborn. Would they be aware of it? Was it possible to know time flowing backwards? Surely, if memories form with time, then with time unwinding, they would un-form and the conscious mind would simply have no opportunity to watch them vanish?

She felt the ground shake faintly and watched her hand moving over her writing on the board. For a moment, she was not certain what she had written and why. Then she realised she wasn't writing anything new. Her marker pen traced her writing from right to left, undoing every line, curve and point. By the time she reached the beginning of her equation, the memory of its solution was lost to the future. For twenty-odd years, her life coiled back like a spring. She walked backwards, talked backwards, loved backwards. So did everyone and everything around her, but nobody seemed any the wiser for it. They couldn't stop and think of the past prompted by a thought coming from the future and they couldn't know the future as they slid inexorably towards the past.

Eventually, she was a toddler again, then an embryo and finally ceased to have existed yet she was conceived again and took her first steps, spoke her first words, learned the secret formulae of mathemagics that led her to the solution of the equation describing the palindromic nature of timemit fo erutan cimordnilap eht gnibircsed noitauqe eht fo noitulos eht ot reh del taht scigamehtam fo ealumrof terces eht denrael, sdrow tsrif reh ekops, spets tsrif reh koot dna niaga deviecnoc saw ehs tey detsixe evah ot desaec yllanif dna, oyrbme na neht, reddlot a emaceb ehs, yllautnevE.
(A Suivre)

Δεν μπορείς, λέει, να ξαναμπείς στο ίδιο ποτάμι. Απαισιόδοξος μαλάκας ήταν αυτός ο Ηράκλειτος και δεν τον χώνεψα ποτέ μου.

Τη χρονιά πριν φύγω από την Αθήνα, το 2004 δηλαδή, μ' είχε πιάσει μια σπίντα απίστευτη και γύρναγα κάθε βράδυ, όλη νύχτα, μες' την πόλη. Ξεκίναγα από τη Δαφνομήλη, βραδάκι κι έφτανα μέχρι το Θησείο, που γλυκοχάραζε. Με την ησυχία μου, όπως καταλαβαίνεις, απλά γυρνούσα.

Πίσω από την Κλαυθμώνος είναι ένα στενό, ούτε θυμάμαι το όνομά του. Κόβει στη μέση έναν πεζόδρομο κι είναι μια γωνιά σκοτεινή, σιωπηλή και ήρεμη. Μια φορά που πέρναγα από 'κει, σήκωσα ξαφνικά το κεφάλι μου και μού 'ρθε deja vu. Έχω ξαναβρεθεί εδώ, σκέφτηκα- και αμέσως θυμήθηκα ένα όνειρο που είχα δει, από αυτά που βλέπω σε συνέχειες. Σ' αυτό το όνειρο ήμουνα λέει φρέσκια, πιτσιρίκα τραβεστί, στεκόμουν μόνη μου σε μια γωνιά, κι ύστερα έρχονταν οι παλιές, βγαίνανε μες' απ' τις σκιές και σιγομιλούσαν μεταξύ τους, σαν μυστικές μητρικές φιγούρες. Κι αυτή η σκοτεινή γωνιά ταυτίστηκε μέσα μου με τη γωνιά του ονείρου μου. Κι η αίσθηση του ονείρου πέρασε στον κόσμο τον ξύπνιο. Κάθε βράδυ γύρναγα εκεί, στεκόμουνα μια στιγμή κι έκλεινα τα μάτια, να θυμηθώ την αίσθηση της γαλήνης, να φορτίσω τη μπαταρία μου και να συνεχίσω τη βόλτα μου.

Κι ήταν γεμάτη η πόλη μου τις νύχτες, από σημεία τέτοια. Όταν οι άλλοι στριμώχνονταν μέσα στα μαγαζιά τους, αγκαλιά με τα ποτά τους, εγώ είχα όλο το δρόμο μόνη μου. Είχε άπλα κι ησυχία, που από μέρα τη βλέπεις μόνο δεκαπενταύγουστο. Γι' αυτό λέω πόλη μου. Γιατί οι άλλοι δεν τη βλέπαν έτσι κι ούτε θέλανε να τη δούνε, την φοβόντουσαν και την αποφεύγανε.

Τελευταία φορά που την είδα έτσι, ήταν πριν τρία χρόνια, το 2008, νομίζω, που έκατσα μερικά βράδυα στον Άγιο Νικόλαο, στο σπίτι που γεννήθηκα. Μου την έδωσε ξαφνικά στις δύο η ώρα τη νύχτα να φάω σουβλάκι με πίττα. Δε βρήκα βέβαια, αλλά ήταν καλή αφορμή να γυρίσω λίγο. Έφτασα νομίζω μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα, δεν θυμάμαι αν πήγα μέχρι την πλατεία Βάθη. Μια γυναίκα μόνη της μέσα στο βράδυ. Δεν έγινε όμως τίποτα. Ε, μου την ψιλοπέσανε διάφοροι, σε διάφορους τόνους, εννοείται, αλλά αυτό είναι de rigeur. Ούτε τρόμαξα, ούτε έπαθα κάτι.

Λέτε όμως τώρα όλοι, Αθηναίοι, δεξιοί κι αριστεροί, αναρχικοί κι αυταρχικοί, οτι έχει αλλάξει η Αθήνα και έχουν αγριέψει τα πράγματα. Απ' τη μια, σας θυμάμαι που μια ζωή έτσι λέγατε. Και το ιστορικό κέντρο τώρα μου το θυμηθήκατε, αλλά πάντα έτσι ήταν, παρατημένο στη μοίρα του από πριν γεννηθώ εγώ. Το 1997 που ξεκίνησα να βγαίνω, όλη εκείνη η περιοχή, Ομόνοια, Σωκράτους, Βάθη, Κουμουνδούρου, Ψυρρή, Φυλής, Μεταξουργείο, ήταν γκέτο- γκέτο για τα πρεζάκια, τις τραβεστί, τις πουτάνες, τους μαύρους με τα σιντί, τα τσόλια...

Σας βλέπω όμως όλους τρομοκρατημένους, σοκαρισμένους, χεσμένους πάνω σας και δεν ξέρω τί φταίει. Φταίει που φοβάστε για τις περιουσίες σας, ή για τη ζωή σας; Φοβάστε μη σας πάρουν τα λεφτά οι λιμασμένοι του τρίτου κόσμου που ξεβραστήκαν στα λιμάνια σας; Αφού σας τα πήραν ήδη οι καλοθρεμένοι χρηματιστές της Δύσης. Φοβάστε μη φάτε καμμιά μαχαιριά; Σας τρομάζει περισσότερο να φάτε μαχαιριά από Πακιστανό ή Ρουμάνο παρά από Έλληνα, όπως σας τρόμαζε πιο πολύ να σας βιάσουν τα πρεζάκια παρά κάνας μαλάκας στο μπαρ; Είναι απλώς η απόσταση ανάμεσα στο δρόμο και το διαμέρισμά σας, που την κάνει η τηλεόραση να μοιάζει ακόμη πιο μεγάλη;

Ή έχει όντως χαθεί η πόλη μου; Αυτό φοβάμαι εγώ, οτι ακόμη κι αν γυρίσω, δε θα μπορώ να ξαναμπώ στο ίδιο το ποτάμι γιατί θα τό 'χετε πια μπαζώσει.
(A Suivre)

Αυτοί οι άνθρωποι θα μείνουνε εδώ μαζί μας, μέχρι το τέλος, κι ας μην τους θέλουμε. Ούτε αυτοί μας θέλουνε. Στην Ευρώπη θέλανε να πάνε αυτοί, κι εδώ δεν είναι Ευρώπη, σε λίγο καιρό θα είμαστε κι εμείς φτωχοί σαν κι αυτούς. Αλλά δεν έχουνε να πάνε πουθενά: μπροστά τους η Ευρώπη - φρούριο, πίσω τους πόλεμοι και καταστροφές. Εδώ θα μείνουν.

Κι έρχονται χρόνια δύσκολα, άγρια, για μας και 'κείνους. Εδώ θα δοκιμαστούμε όλοι. Εδώ θα φανεί, ποιός είναι άνθρωπος και ποιός μηχάνημα. Εδώ θα δοκιμαστούμε όλοι και θα φανούμε ανθρώποι αληθινοί, αν καταφέρουμε στο τέλος της δοκιμασίας να μην είμαστε εμείς κι εκείνοι- αλλά μόνο εμείς κι εμείς.
(A Suivre)