Η Ζωη στην Κατηραμενη Νησο

Η ίδια είδηση, από διαφορετικές πηγές:

"Πλοίο βοήθειας προς τη Γάζα υπέστη ζημιές στη διάρκεια συνάντησης με Ισραηλινό σκάφος." (στο cnn.com, 30 Δεκεμβρίου).

"Ισραηλινό πλοίο που εκτελουσε περιπολία συγκρούεται με πλοίο που μεταφέρει βοήθεια στη Γάζα". (στο Yahoo news, Τρίτη 30 Δεκεμβρίου)

"Το Ισραήλ κατηγορείται οτι εμβόλισε πλοίο βοήθειας προς τη Γάζα" (από The Guardian Τρίτη 30 Δεκεμβρίου)

"Πλοίο βοήθειας στη Γάζα 'εμβολίστηκε από το Ισραήλ'" (από BBC news 30 Δεκεμβρίου)

"Πλοίο με ιατρική βοήθεια εμβόλισαν οι Ισραηλινοί" (από Καθημερινή 30 Δεκεμβρίου)

"Εμβολίζουν ακόμη και την ανθρωπιστική βοήθεια" (από Ναυτεμπορική Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου).

Δεν έχω καμμιία αμφιβολία οτι "εδώ παίζονται πολιτικά παιχνίδια", κι οτι δεν μπορούμε να ξέρουμε τί ακριβώς συμβαίνει σε κάθε επεισόδιο που μαθαίνουμε. Ένα πράγμα όμως, μπορούμε να το ξέρουμε στα σίγουρα: οτι τα "παιχνίδια" αυτά, παίζονται στο τομάρι των Παλαιστίνιων που είναι αποκλεισμένοι στη Γάζα, υπο Ισραηλινή κατοχή.

Την ίδια στιγμή, οι ανακοινώσεις των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Ρωσσίας και γενικώς της διεθνούς κοινότητας, τρομάρα να τς' έρθει, κυμαίνονται από το χλιαρό ("πρέπει το Ισραήλ να τηρήσει τις ανθρωπιστικές του υποχρεώσεις", είπε ο Εγγλέζος πρωθυπουργός), μέχρι το απίστευτα προκλητικό ("για όλα φταίει η Χαμάς", της Κοντολίζας Ράις). Οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ, σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν οτι "Πρέπει να σταματήσουν άνευ όρων οι επιθέσεις με πυραύλους από τη Χαμάς στο Ισραήλ, και να δοθεί ένα τέλος στην Ισραηλινή στρατιωτική επέμβαση" (μετάφραση: "πρώτα-πρώτα, σταματήστε να πετάτε πυραύλους, ΤΩΡΑ, και, ειρήσθω εν παρόδω, οι Ισραηλινοί θα σταματήσουν να σας βομβαρδίζουν... όταν τους καυλώσει).

Το μόνο στο οποίο λίγο-πολύ συμφωνούνε όλοι, είναι ο αριθμός των θυμάτων στις δυο πλευρές: Περίπου τετρακόσιοι Παλαιστίνιοι, και τέσσερις (έξι κατά το CNN) Ισραηλινοί. Κι εδώ κάθε πλευρά παίζει το "παιχνίδι" της: οι Ισραηλινοί και οι κολλητοί τους, επιδεικνύουν τα θύματά τους με καμάρι: "Εϊδατε πόσους σκοτώσαμε; Καθήστε στ' αυγά σας για να μην σκοτώσουμε κι εσάς!". Οι Παλαιστίνιοι δείχνουν τους νεκρούς τους με σπαραγμό "Είδατε τί μας κάνανε τα καθάρματα! Βοηθήστε μας!"

Ανάλογα με την πλευρά που υποστηρίζουν, τα μέσα δίνουν περισσότερο ή λιγότερο βάρος σε κάθε νούμερο. Θυμάμαι για παράδειγμα οτι είχα παρατηρήσει πως τα κανάλια στην Ελλάδα προβάλλουν τις σκηνές από τις κηδείες των Παλαιστινίων, αλλά όχι των Ισραηλινών, ακόμη και σε περιπτώσεις αιματηρών επιθέσεων αυτοκτονίας (που λογικά θα έπρεπε να ερεθίζουν το ίδιο τα βαμπιρικά ένστικτα των δημοσιογράφων).

Εγώ όμως δεν είμαι ούτε με τους Παλαιστίνιους, ούτε με τους Ισραηλινούς. Δεν είμαι ούτε διπλωμάτης, ούτε στρατιωτικός, ούτε πολιτικός ούτε πολιτικός αναλυτής. Είμαι μια Ευρωπαία πολίτης, απλή όσο δεν πάει άλλο. Αυτά τα "επικοινωνιακά" παιχνιδάκια, που σκοπό έχουνε πάντα να με παραπλανήσουνε και να με εκβιάσουνε συναισθηματικά, είτε τρομοκρατώντας είτε συγκινώντας με, δεν τα γουστάρω καθόλου. Δε χρειάζεται να μου πει ούτε το CNN ούτε το BBC ούτε η Καθημερινή ποιός είναι ο "καλός" κι ο "κακός" της υπόθεσης. Ακόμη κι αν πίστευα σε "καλά" και "κακά, εκείνο που βλέπω είναι τετρακόσιους νεκρούς από τη μια πλευρά και έξι από την άλλη. Στα δικά μου μάτια, στο δικό μου μυαλό, είναι φανερό ποιός επιτίθεται και ποιός αμύνεται. Ποιός σκοτώνει και ποιός πεθαίνει.
(A Suivre)

Ο σκοπός είναι να βομβαρδιστεί το σάιτ του πρωθυπουργού και της ΕΛ.ΑΣ με αιτήσεις για το φόρτωμα εικόνων στο browser μας, ώστε να γονατίσουν οι servers τους. Ένα είδος πρωτόγονης ddos επίθεσης δηλαδή.

Λεπτομέρειες και λινκ για την ανάλογη ιστοσελίδα, εδώ.

Ανανέωσις: Εεε, σε δεύτερη ανάλυση, ο στόχος δεν είναι οι σέρβερς, αλλά τα ίδια τα σάιτς. Μικρό τεχνικό λαθάκι, σόρρυ :)
(A Suivre)

Η τρομοκρατία είναι ένας όρος που αφορά τη δεοντολογία, κι όχι μία έννοια που περιγράφει μια πράξη. Είναι μια άδεια λέξη που σημαίνει τα πάντα και τίποτα, χρησιμοποιείται για να περιγράψει ό,τι κανει ο Άλλος, όχι αυτό που κάνουμε εμείς. Οι ισχυροί -είτε είναι το Ισραήλ, η Αμερική, η Ρωσσία ή η Κίνα- θα περιγράφουνε πάντα τον αγώνα των θυμάτων τους ως τρομοκρατία, αλλά η καταστροφή της Τσετσενίας, η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης, η αργή σφαγή των εναπομείναντων Παλαιστινίων, η Αμερικάνικη κατοχή του Ιράκ και του Αφγανιστάν -με τις δεκάδες χιλιάδες νεκρών αμάχων... αυτές ποτέ δεν θα κερδίσουν τον τίτλο της τρομοκρατίας, παρ' ότι ο στόχος ήταν οι άμαχοι κι ο σκοπός ήταν να τους τρομοκρατήσουν.

Οι κανόνες δεοντολογίας καθορίζονται από τις σχέσεις ισχύος. Εκείνοι που έχουν την ισχύ καθορίζουν τί είναι νόμιμο και τί είναι παράνομο. Πολιορκούν τους ανίσχυρους με νομικές απαγορεύσεις για να τους εμποδίσουν να αντισταθούν [η αρχή του Stand Still While I Rape You Damn It]. Για τους ανίσχυρους, η αντίσταση είναι εξ' ορισμού παράνομη. Έννοιες όπως η τρομοκρατία επινοούνται και χρησιμοποιούνται κανονιστικά λες και τις δημιούργησε κάποιο ουδέτερο δικαστήριο, κι όχι οι καταπιεστές. Ο κίνδυνος σ' αυτήν την υπερβολική χρήση της νομιμότητας είναι οτι στην πραγματικότητα υπονομεύει τη νομιμότητα, μειώνοντας την αξιοπιστία διεθνών θεσμών όπως τα Ηνωμένα Έθνη. Φαίνεται καθαρά οτι οι ισχυροί, εκείνοι που φτιάχνουν τους κανόνες, επιμένουν στη νομιμότητα απλά και μόνο για να συντηρήσουν τις σχέσεις ισχύος που τους εξυπηρετούν, ή για να διατηρήσουν την κατοχή και τον αποικιοκρατισμό τους.

Το χειρότερο απ' όλα, είναι οτι μεταφράζοντας αυτό το απόσπασμα, προσπαθούσα διαρκώς να βρω έναν τρόπο να αποφύγω να γράψω τις λέξεις "ισχυρός", "αδύνατος" και "καταπιεστής". Στο μυαλό μου, είναι παιδιάστικο να μιλάμε για "καταπιεστές" "ισχυρούς" και "αδύνατους" καταπιεσμένους.

Μέσα στο μυαλό μου, ένα μικρο γουρούνι με στολή και όπλα, πατάει διαρκώς στο λαιμό το γείτονά μου, έναν άνθρωπο σαν εμένα, ή κι όχι ακριβώς σαν εμένα. Κοιτάζω, με μια πονεμένη έκφραση στο πρόσωπό μου, αλλά δεν έχω λόγια, και δεν έχω πράξεις, για να τον σταματήσω. Σαν πολίτις της Ενωμένης Ευρώπης, κάτοικος του Δυτικού Κόσμου, έχω οπλίσει το χέρι του στρατιώτη που σκοτώνει και καταστρέφει τα σπίτια και τις ζωές ανθρώπων σε ξένες χώρες. Για την προστασία και την ασφάλειά μου. Στο όνομά μου. Για την ευημερία μου και την μακροημέρευσή μου. Για να κάθομαι ήσυχη στη μικρή φυλακή μου, πειθήνια πειθόμενη από το επιχείρημα της ανώτερης βίας, μπας και καμμιά στιγμή γυρίσει εναντίον μου τα ματωμένα της όπλα, και χάσω την πολύτιμη, μονάκριβη ζωή μου.
(A Suivre)

Διαβάστε το άρθρο από τον Guardian: Pope urges defense of heterosexuality, βαριέμαι να κάνω μετάφραση τώρα (φτιάχνω ένα δράκο) (όλα θα εξηγηθούν εν ευθέτω χρόνω).

Κάνα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

The pope has sparked controversy by saying defending heterosexuality is as important as saving the world's rainforests from destruction.

Speaking in a holiday address to the Curia, the Vatican's central administration, Benedict said yesterday the church viewed the distinction between men and women as central to human nature, and "asks that this order, set down by creation, be respected".

The church, he said, "should protect man from the destruction of himself. A sort of ecology of man was needed, he said," adding: "The tropical forests do deserve our protection; but man, as a creature, does not deserve any less."

Benedict focused his attack on what he described as "gender" theories, "which lead towards the definitive emancipation of man from creation and the creator".

Διαβάστε κι αυτό που λέει στο τέλος για το φυλλάδιο των Καθολικών ιερέων της Αγγλίας και της Ουαλίας.

The leaflet cited comments received during a survey suggesting that the church acknowledged it may have played a role in victimising and marginalising gay and lesbian Catholics. These included: "The continual message from the church is that homosexuality is so, so dreadful. Our gay son just hasn't stood a chance"; and, "My brother is gay; the church has been very intolerant of him."

Αυτά, πάω στο δρακάκι μου.
(A Suivre)

Πριν από μερικές μέρες, ολοκληρώθηκε η δικαστική έρευνα στα αίτια του θανάτου του Jean Charles De Menezes, του 27χρονου Βραζιλιάνου που εκτελέστηκε από άνδρες της Μητροπολιτικής Αστυνομίας του Λονδίνου. τον Ιούλιο του 2005.

Ο Βραζιλιάνος εκτελέστηκε επειδή οι αστυνομικοί τον πέρασαν για έναν από τους ύποπτους μίας αποτυχημένης επίθεσης αυτοκτονίας στο μετρό του Λονδίνου, την προηγούμενη μέρα (δυο βδομάδες μετά την επίθεση της 7ης Ιουλίου, που σκότωσε 52 ανθρώπους). Πρόκειται για την μόνη γνωστή μέχρι στιγμής περίπτωση εφαρμογής του Σχέδιου Κράτος, που που επιτρέπει στους αστυνομικούς να πυροβολούν για να σκοτώσουν ("shoot-to-kill") εναντίον υπόπτων για τρομοκρατικές επιθέσεις.

Την αμέσως επόμενη μέρα της εκτέλεσης, η Μητροπολιτική Αστυνομία εξέδωσε ανακοινώσεις που εξέφραζαν μεν τη βαθειά της θλίψη, από την άλλη επιχειρούσαν όμως να δημιουργήσουν ψευδείς εντυπώσεις, λέγοντας οτι η συμπεριφορά του De Menezes ήταν "ύποπτη", αφού φόραγε ένα βαρύ πανοφώρι ενώ η θερμοκρασία ήταν σχετικά ψηλή, κι οτι είχε πηδήξει πάνω από τις μπάρες των μηχανημάτων που ελέγχουν τα εισητήρια στο μετρό. Στην πραγματικότητα ο De Menezes φορούσε ένα ελαφρύ τζιν μπουφάν και πέρασε τα μηχανήματα χρησιμοποιώντας την κάρτα απεριορίστων του (Oyster card) ενώ είχε σταματήσει πριν να πάρει και μια από τις δωρεάν εφημερίδες που μοιράζονται στην είσοδο του σταθμού.

Κατά τη διάρκεια της δικαστικής έρευνας, οι άνδρες της ομάδας που εκτέλεσε τον De Menezes δηλώσαν κι αυτοί την οδύνη τους για το γεγονός, ξεσπώντας μάλιστα σε λυγμούς και κλάμματα- παρ' όλ' αυτά επέμειναν οτι είχαν "προειδοποιήσει" τον Βραζιλιάνο να μην κινηθεί, φωνάζοντας "Ένοπλοι Αστυνομικοί" (Armed Police) όταν τον αντιμετώπισαν. Σύμφωνα με τις περιγραφές τους, εκείνος τους αγνόησε, σηκώθηκε όρθιος και κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος τους, οπότε και τον ακινητοποίησαν και τον πυροβόλησαν. Οι καταθέσεις των μαρτύρων της εκτέλεσης διέψευσαν κατηγορηματικά καί αυτούς τους ισχυρισμούς: σύμφωνα με αυτές, οι αστυνομικοί δεν φώναξαν τίποτα (γι' αυτό κι είχαν μείνει με την εντύπωση οτι ήταν μέλη κάποιας συμμορίας) κι ο νεαρός δεν κουνήθηκε από τη θέση του, ούτε πρόφτασε ν' αντιδράσει πριν τον πυροβολήσουν.

Συνολικά, ο Jean Charles de Menezes πυροβολήθηκε εφτά φορές εξ' επαφής στο κεφάλι και μία στον ώμο, με κοίλες σφαίρες (ντουμ-ντουμ).

Προς το τέλος της δικαστικής έρευνας και πριν οι ένορκοι αποσυρθούν για να εκδώσουν την ετυμηγορία τους, ο ιατροδικαστής που χειριζόταν την υπόθεση τους επέτρεψε μόνο δύο ετυμηγορίες: αυτήν της "θεμιτής ανθρωποκτονίας" (lawfyl killing) και της "ανοικτής ετυμηγορίας" (open verdict- νομικός όρος που χρησιμοποιείται στο ΗΒ για να δηλώσει οτι οι ένορκοι βρίσκουν τις συνθήκες ενός θανάτου ύποπτες αλλά δεν μπορούν να καταλήξουν σε καμμία από τις άλλες αποφάσεις που τους επιτρέπεται). Τους έδωσε επίσης έναν κατάλογο με ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσουν, για να καταλήξουν στην απόφασή τους (οι ερωτήσεις αφορούσαν τις συνθήκες της εκτέλεσης, και τις καταθέσεις των ένοπλων αστυνομικών και των μαρτύρων στην έρευνα). Αμέσως μετά, ο ιατροδικαστής ζήτησε από το κοινό και τους δημοσιογράφους να φύγουν από την αίθουσα του δικαστηρίου επειδή, όπως είπε είχαν φτάσει σε ένα "πολύ λεπτό σημείο" της έρευνας.

Οι ένορκοι συμμορφώθηκαν με την υπόδειξη του ιατροδικαστή, εκδίδοντας "ανοιχτή ετυμηγορία". Μαζί με τις απαντήσεις που έδωσαν οι ένορκοι στον κατάλογο των ερωτήσεων του ιατροδικαστή, η απόφασή τους θεωρήθηκε από τον Βρετανικό τύπο καταδικαστική για την αστυνομία.

Μετά την ολοκλήρωση της έρευνας, οι αστυνομικοί που εκτέλεσαν τον Βραζιλιάνο επέστρεψαν στην ενεργό υπηρεσία.

Διαβάστε λεπτομέρεις για τις οδηγίες του ιατροδικατστή και τις αντιδράσεις της οκογένειας του De Menezes εδώ και εδώ και εδώ
(A Suivre)

Μιας και σύντομα θα ξέρουμε τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής έρευνας, θέλω να υπενθυμίσω κάτι: όποιο κι αν είναι το συμπέρασμα της έρευνας, δεν θα μας πει τίποτα για το λόγο που πυροβόλησε ο φρουρός.

Ο Κούγιας έχει στηρίξει την υπεράσπιση του πελάτη του στο επιχείρημα που μπορούμε να διατυπώσουμε ως εξής:

"Η σφαίρα εξοστρακίστηκε, άρα ο φρουρός δεν είχε σκοπό να σκοτώσει" (ή είχε σκοπό να εκφοβίσει κλπ, το ίδιο είναι).

Αυτό όμως είναι λογική πλάνη. Από την πρόταση "Η σφαίρα εξοστρακίστηκε" δεν προκύπτει λογικά η πρόταση "ο φρουρός δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει". Δεν είναι δυνατόν να αποδείξουμε λογικά την πρόθεση στην αρχή μιας πράξης από το αποτέλεσμα της πράξης.

Αυτό φαίνεται αν αντιστρέψουμε τη φορά του επιχειρήματος: "Ο φρουρός δεν είχε σκοπό να σκοτώσει, γι' αυτό εξοστρακίστηκε η σφαίρα".

Καταλαβαίνουμε οτι αυτό το επιχείρημα είναι παράλογο. Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε γιατί εξοστρακίστηκε η σφαίρα. Ξέρουμε όμως οτι όταν κάποιος πυροβολεί δεν πετυχαίνει πάντα το στόχο του. Άρα η σφαίρα μπορεί να εξοστρακίστηκε ενώ ο φρουρός δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει, μπορεί ομως και να εξοστρακίστηκε ενώ είχε πρόθεση να σκοτώσει.

Βλέπουμε λοιπόν οτι το γεγονός του εξοστρακισμού της σφαίρας, ή μη, δεν αποδεικνύει τίποτα, επομένως δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα, ούτε υπέρ αλλά ούτε και κατά του φρουρού.

Κι όμως, αυτή τη στιγμή, ο Κούγιας αυτό ακριβώς πάει να μας πει. "Η σφαίρα εξοστρακίστηκε, άρα ο φρουρός δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει." "Από που καταλαβαίνουμε οτι δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει;" "Μα αφού η σφαίρα εξοστρακίστηκε." "Και τί σημαίνει που η σφαίρα εξοστρακίστηκε;" "Προφανώς οτι δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει." Το "επιχείρημα" στην πραγματικότητα είναι ένας φαύλος κύκλος. Το ζητούμενο, η πρόθεση του φρουρού, επιχειρείται ν' αποδειχθεί με τη λήψη του ως δεδομένου. Αυτό που στην ουσία μας λέει ο Κούγιας είναι οτι "ο φρουρός δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει, επειδή δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει".

Μαζί του, το ίδιο φαίνεται να πιστεύει κι η κοινή γνώμη. Εννοείται οτι όλοι θέλουμε να μάθουμε τί ακριβώς έγινε εκείνο το βράδυ. Αυτό όμως είναι αδύνατο- για όλους, εκτός από τους ανθρώπους που ήταν εκεί, μπροστά και είδαν τί έγινε με τα μάτια τους. Τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής έρευνας, μόνο αμφιβολίες μπορούν να δημιουργήσουν (και να είστε σίγουροι όλοι οτι ο Κούγιας θα κοιτάξει να εκμεταλλευτεί και το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που βιάστηκε να μας ανακοινώσει τις προάλλες: "Μα δεν είναι δυνατόν να ξέρουμε με βεβαιότητα αν ο πελάτης μου ήθελε να σκοτώσει το νεαρό, αφού δεν ξέρουμε πού σημάδευε όταν τον πέτυχε".)

Αυτό δεν πρέπει να το αφήσουμε να συμβεί. Ξέρουμε αρκετά για το τί έγινε. Τα ξέρουμε από τους μάρτυρες, από τις συνομιλίες των μπάτσων με το κέντρο τους, από τις καταθέσεις των ίδιων των φρουρών, από το χαρακτήρα που δείχνουν με τις απολογίες τους κι από ένα σωρό άλλα πράγματα που τα συζητάμε τόσες μέρες τώρα, δε θα κάτσω να τα ξαναναλύσω. Προτείνω, με όποιο τρόπο μπορούμε, να μην αφήσουμε την Κοινή Λογική (που μόνο κατ' όνομα είναι τέτοια) να υπερισχύσει της ουσιαστικής λογικής και να μην επιτρέψουμε στα σοφιστικά τεχνάσματα του Κούγια να δημιουργήσουν την εντύπωση της μειωμένης ευθύνης για τον πελάτη του.

Να τους κολλήσουμε στον τοίχο.
(A Suivre)

Από την Καθημερινή:

Την αποδοκιμασία του για τις δηλώσεις του Αλέξη Κούγια, δικηγόρου των δυο ειδικών φρουρών που κατηγορούνται για τo θάνατο του 15χρονου Αλέξη εκφράζει με ανακοίνωσή του ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας. Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση του ΔΣΑ έχει ως εξής:

«Το Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. αποδοκιμάζει ομόφωνα και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις πρόσφατες δηλώσεις του μέλους του, δικηγόρου Αλέξη Κούγια, στα πλαίσια της υπεράσπισης του κατηγορουμένου για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η υπερασπιστική λειτουργία αποτελεί απόλυτο δικαίωμα, υπόκειται όμως στους κανόνες δικηγορικής δεοντολογίας.

Η περιύβριση του νεκρού 15χρονου, είτε ατομικά, είτε με αναπαραγωγή των απόψεων του εντολέα του στα ΜΜΕ, καθώς και η δυσφήμιση των δικηγόρων που δεν δέχθηκαν να αναλάβουν την υπεράσπιση, αντίκειται στους κανόνες δικηγορικής δεοντολογίας και την υποχρέωση ευθέως τρόπου υπεράσπισης. Συνιστά μια νέα -ηθική- δολοφονία, η οποία πυροδοτεί την ένταση τις ημέρες που όλη η ελληνική κοινωνία εξεγείρεται και διαδηλώνει τιμώντας τη μνήμη του και καταγγέλλει την αστυνομική αυθαιρεσία.

Για το λόγο αυτό ασκήθηκε πειθαρχική δίωξη και έχουν επιληφθεί τα αρμόδια Πειθαρχικά Συμβούλια του Δ.Σ.Α..

Γνωστοποιείται ότι ήδη κατά του κ. Αλέξη Κούγια έχει εκδοθεί απόφαση οριστικής διαγραφής, του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου του Δ.Σ.Α., η οποία από 30.5.2008 έχει διαβιβαστεί στο Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο, στον Άρειο Πάγο, όπου και εκκρεμεί.»

Αν σε κάποιους έμενε καμμία αμφιβολία για το ποιοί επιλέγουν να υπερασπιστούν την πράξη του ειδικού φρουρού, τώρα ελπίζω να την βάλουν στον κώλο τους.

Τα νταβατζηλίκια δεν θα περάσουνε!
(A Suivre)

Η διεύθυνση του συλλογικου μπλογκ Εχουμε Πόλεμο άλλαξε. Παρακαλούμε να προσαρμόσετε τα bookmarks σας στην νέα διεύθυνση: http://foralexandros.blogspot.com/

Μη διαβάζετα μόνο! Συνεισφέρτε!!! Μάθετε το σκοπό του μπλογκ κι αφήστε ένα μήνυμα για να γίνετε μέλη. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΛΑΕ!!! (...λολ?)
(A Suivre)

Από το indymedia (μέσω του μπλογκ Έχουμε Πόλεμο (ατυχές όνομα, παιδιά μου)).



(το υπόλοιπο κάτω από το cut. Πατήστε στο A suivre).























(A Suivre)

(Επίσης από τη σελίδα της σχολής Μωραίτη, δήλωση για το θάνατο του Αλέξη.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟ (8/12/2008)

Η Διεύθυνση, οι Σύλλογοι των Διδασκόντων και οι Μαθητικές Κοινότητες της Σχολής Μωραΐτη εξέφρασαν σήμερα (Δευτέρα, 8/12/2008) το πρωί την οδύνη τους για το χαμό του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που ήταν για χρόνια μαθητής του Σχολείου, και τον αποτροπιασμό τους για τον τρόπο με τον οποίο χάθηκε.
Επιπλέον ο Σύλλογος των Διδασκόντων Γυμνασίου - Λυκείου σε Ανακοίνωσή του εκφράζει την οργή του για την πράξη του αστυνομικού οργάνου, την απελπισία του για μια κοινωνία που εκφράζεται από εκείνους που δεν δέχονται την αντίρρηση, που δεν σέβονται την εφηβική αμφισβήτηση, που απορρίπτει το διαφορετικό, και τη βαθιά ανησυχία του για τη δημόσια συζήτηση που εξισώνει τη φθορά της περιουσίας με την απώλεια μιας ζωής. Και η Ανακοίνωση καταλήγει: «Εκφράζουμε τον απεριόριστο πόνο μας για το χαμό του Αλέξανδρου και στεκόμαστε με όλη μας την καρδιά δίπλα στην οικογένεια, στους φίλους και στους συμμαθητές του».

Εξάλλου τη Δευτέρα το πρωί, αντιπροσωπεία μαθητριών και μαθητών του Λυκείου με καθηγητές τους, πήρε μέρος στις εκδηλώσεις που οργάνωσαν τα σχολεία της περιοχής. Στο τέλος, πριν να επιστρέψουν στο Σχολείο, κατέθεσαν λίγα λουλούδια στο σπίτι του Αλέξανδρου.
(A Suivre)

Οι ειδικοί φρουροί απολογήθηκαν σήμερα στον ανακριτή. Η είδηση από την Καθημερινή:

Στο γραπτό υπόμνημα του ενός κατηγορούμενου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Δεχτήκαμε επίθεση από αναρχικούς και πυροβολήσαμε τρεις φορές. όπως έχουμε πληροφορηθεί οι νέοι αυτοί κατοικούν σε περιοχές των βορείων προαστίων αλλά συχνάζουνη στα Εξάρχεια και στα γήπεδα, όπου προκαλούν επεισόδια, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την ηλικία τους. Μάλιστα, ο θανών είχε αποβληθεί από τη Σχολή Μωραΐτη και άλλαζε συχνά σχολεία εξαιτίας αυτής της απρεπούς συμπεριφοράς του».

Η ΑΤΗΕΝΑ λέει οτι αυτά είναι μαλακίες. Τείνω να πιστέψω αυτήν, κι όχι το μαλάκα που προσπαθεί να σώσει τον κώλο του και να δικαιολογήσει τ' αδικαιολόγητα.

Ανανέωση: Η σχολή Μωραϊτη έβγαλε ανακοίνωση, είναι στα σχόλια στο ποστ της Αθηνάς. Θα ψάξω για την πηγή και θα βάλω λινκ κατευθείαν.

Ανανέωση β: Το βρήκα, εδώ:

ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟ (10/12/2008)

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος φοίτησε στη Σχολή Μωραΐτη από την Α΄ τάξη του Δημοτικού ως τη Γ’ Γυμνασίου. Μετά την κανονική αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο, η μητέρα του, με την οποία το Σχολείο είχε πάντα άριστη συνεργασία, αποφάσισε, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις, να τον εγγράψει σε άλλο Λύκειο χωρίς καμία επέμβαση της Σχολής. Σε όλο το διάστημα της φοίτησής του ο Αλέξανδρος είχε λαμπρές σχέσεις με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές του, ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο διδακτικό προσωπικό, είχε πολύ καλή συμπεριφορά και η διαγωγή χαρακτηριζόταν (και ήταν) πάντα κοσμιότατη .

Μπράβο στη σχολή Μωραϊτη, που θυμάται ποιόν δίδαξε και δεν τους αφήνει ν' αμαυρώσουν τη μνήμη του για να γλυτώσουνε. Ας τους τραβήξει κάποιος τώρα και μια μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, προσβολή μνήμης νεκρού- βάλτε και σύσταση και συμμορία μέσα, για να μήν ξεχνιόμαστε. Συμμορία. Αυτό είναι!

Μια μερίδα της κοινής γνώμης (ο θεός να την κάμει "γνώμη") υποστηρίζει την ίδια πάνω-κάτω μαλακία με τον φρουρό στην απολογία του: οτι ο μικρός ήταν "κακό παιδί", κι άρα καλώς την έφαγε. Δεν ελπίζω να διαβάσουνε τη δήλωση του Μωραϊτη και να το βουλώσουνε. Χαίρομαι όμως που τουλάχιστον παίρνει τ' αρχίδια της αυτή η "υπερασπιστική γραμμή". Περιμένω να δω τί άλλο θα σκεφτούνε τώρα.

Ο δικηγόρος των κατηγορουμένων (εκείνη η γνωστή σκατόφατσα) έβγαλε ήδη την ιατροδικαστική απόφαση:

«το βλήμα είναι λειασμένο από τη μια πλευρά και η πύλη εισόδου στο σώμα του μαθητή είναι από πάνω προς τα κάτω».

Και γιατί να μην το κάνει; Τόσες μέρες, όλοι ασχολούνται με το αν η σφαίρα εξοστρακίστηκε ή όχι, γιατί να μην προσπαθήσει να το χρησιμοποιήσει κι αυτός για δικαιολογία; Αλλάζει τίποτα, όμως, αν η σφαίρα εξοστρακίστηκε; Ο φρουρός, σύμφωνα με την ίδια του τη μαρτυρία, κατέβηκε από το περιπολικό και γύρισε να αντιμετωπίσει 30 άτομα τραβώντας το όπλο του και πυροβολώντας. Δεν έχει σημασία αν σημάδεψε ή δεν σημάδεψε- στην τελική μπορεί να σημάδεψε το αγόρι και να αστόχησε τις δυο από τις τρεις φορές, μπορεί να αστόχησε κι εκεί που σημάδευε "τον αέρα" ή "το έδαφος". Το γεγονός είναι οτι η σφαίρα πέτυχε τον μικρό και τον σκότωσε. Εγώ λέω, θα έπρεπε να κατηγορείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση και με ενδεχόμενο δόλο. Αν είναι να πέσει μια κατηγορία, ας πέσει ο ενδεχόμενος δόλος, όχι η πρόθεση- γιατί αν σίγουρα δεν ήθελε να σκοτώσει κανέναν, δεν θα πυροβολούσε όταν είχε ένα μπούγιο από 30 άτομα μπροστά του.

Λέει επίσης, η σκατόφατσα:

«Τώρα, εάν έπρεπε ή όχι να πυροβολήσει ο αστυνομικός, θα το κρίνει η Δικαιοσύνη»

Διότι, θέλει να μας πεί, όλα τ' άλλα τα έχει ήδη κρίνει, ορθώς εννοείται, ο ίδιος. Αυτό το είδος της δικηγορίας, στο χωριό μου το λέμε νταβαντζηλίκι. Δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τις πράξεις μας, οπότε κοιτάμε να εκβιάσουμε την κοινή γνώμη, για να την παρουσιάσουμε μετά ως επιχείρημε υπέρ μας. Θα περάσει αυτό, συμπολίτη μου; Στο χέρι σου και στο χέρι μου είναι. Γιατί εμείς είμαστε η κοινή γνώμη. Εμείς θ' αποφασίσουμε αν η δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της ή όχι. Κι εμείς θ' αποφασίσουμε αν περνάνε τα νταβαντζηλίκια του κάθε Κούγια, ή όχι.
(A Suivre)

Το ξαναλέω μ' άλλα λόγια, αυτό που είπα και σ' αυτό το σχόλιο- αυτό που σκέφτομαι αυτές τις μέρες. Γιατί έγινε της πουτάνας μετά που σκοτώσανε τον πιτσιρικά; Ήταν αφορμή, λέει, αυτό, για να ξεσπάσει η κρυμμένη οργή που σιγόκαιγε τόσον καιρό.

Πόσον καιρό; Ένα χρόνο; Πέρσι το καλοκαίρι κάηκε όλη η Ελλάδα, και πεθάναν τόσοι άνθρωποι. Γιατί δεν ξεχείλισε τότε η οργή; Και γιατί δεν έγινε της πουτάνας όταν την πέφτανε οι χρυσαυγίσκοι στους Πακιστανούς, ή οι μπάτσοι στους Κούρδους και τους Αφγανούς στην Πάτρα; Τη χώρα την κυβερνάνε σόγια, ένας Καραμανλής κι ένας Παπανδρέου, και πού είναι οι δημοκρατικοί πολίτες να τα κάνουνε λαμπόγυαλο, η γενιά του 114 και του Πολυτεχνείου που βγάζανε σπυριά στην ιδέα της ολιγαρχίας; Με τί ιδανικά μεγαλώσανε τα παιδιά τους- τί τα μάθανε, να γκρινιάζουνε τη μια χρονιά γιατί παίρνουνε μόνο 600 ευρώ και την επόμενη γιατί παίρνουνε μόνο 700; Αυτό είναι το όραμα της νεολαίας, ένας καλός μισθός; Τα σπάμε γιατί μετράμε τα πάντα με τα φράγκα, και κάποιος πρέπει να πληρώσει που δεν έχουμε αρκετά;

Το 85, δολοφονήθηκε ο Καλτεζάς και για βδομάδες μετά επικρατούσε το χάος, καήκαν πάλι τα πάντα, όπως σήμερα. Από τότε, γίνανε μπάχαλα πολλά κι οι μπάτσοι σκοτώσαν άλλους τόσους- και προχτές ξαναγίναν τα ίδια, άλλος ένας δεκαπεντάχρονος νεκρός, με τον ίδιο τρόπο, από το ίδιο χέρι. Τα μπάχαλα δεν αλλάξανε τίποτα, δεν καταφέραν να σώσουν κανέναν αθώο από κανέναν άδικο θάνατο.

Η βία φέρνει μόνο τη βία- σπέρνουμε φόνους και θερίζουμε μπάχαλα, σπέρνουμε μπάχαλα και θερίζουμε φόνους. Τα σπάμε, τα καίμε κι η οργή μας εκτονώνεται. Και δεν καταλήγει ποτέ πουθενά παρά μόνο σε περισσότερο αίμα και περισσότερη βία.

Η βία είναι η εύκολη λύση. Μόνο που δεν είναι λύση. Είναι το πρόβλημα. Είναι η αρρώστια που μας τρώει. Κι εμείς την αγκαλιάζουμε με πάθος.
(A Suivre)

... όχι πάλι ρε πούστη μου...

(Το έμαθα από τα νέα στο ίντερνετ. Τα οποία αναφέρουν οτι οι αστυνομικοί πυροβόλησαν επειδή λέει δεχτήκαν επίθεση από τους νεαρούς με πέτρες και μολότωφ...).
(A Suivre)

Αρχαιοπρεπής Ελληνόπαιδας τη στιγμή που το παίζει Αντίνοος. Από δίπλα το πρωτότυπο για σύγκριση.

Διαβάζοντας την ανάρτηση του Gay Super Hero, σκέφτομαι κάποια πράγματα σχετικά με τους αρχαίους Έλληνες και την ομοφυλοφιλία.

Χρόνια πίσω, πηγαίνοντας από την Αθήνα στην Κέρκυρα, βρέθηκα στις τουαλέτες του Αγίου Σπυρίδωνα, ενός από τα δυο μεγάλα φερυμπώτ που κάνουν τη διαδρομή Ηγουμενίτσα- Κέρκυρα. Κάνω έτσι και τί να δω; Πάνω στον ένα τοίχο, κάποιος είχε γράψει με μαρκαδόρο:

"Tous les Grecs et tous les Italiens sont des P. D."

Παναπεί, "Όλοι οι Έλληνες κι όλοι οι Ιταλοί, είναι Παι-Δε", όπως λέμε παιδέρες. Οι Γάλλοι λένε τον πούστη pedé, από το pedéraste που δεν νομίζω να θέλει περεταίρω μετάφραση.

Χωρίς να χάσω χρόνο, τράβηξα το δικό μου μαρκαδόρο με μια φιοριτούρα κι έγραψα από κάτω, με δεξιοτεχνία:

"Et c' est pour ça que tous les Français viennent se faire enculer chez les Grecs".

Δεν πειράζει αν δεν το 'πιασες αυτό. Οι Γάλλοι, βλέπεις, έχουν αυτή τη χαριτωμένη βρισιά: "Va te faire enculer chez les Grecs". Σημαίνει "άντε να σου γαμήσουν τον κώλο οι Έλληνες". Και μή νομίζεις οτι το λένε επειδή σ' έχουνε για Μεσογειακό εραστή, αστέρι. Θα το καταλάβεις αν σκεφτείς κι εκείνο το χαριτωμένο αστειάκι που λένε: "Comment est-ce que font les Grecs pour enlever le preservatif? Bein, il suffit de peter". Μετάφραση: "Πώς βγάζουν το προφυλακτικό οι Έλληνες; Κλάνοντας." Για κωλομπαρά σ' έχουνε. Ε-ε-Έλληνα, είσαι σκουλήκι, η Ακρόπολη δε σου ανήκει, κι είσαι και παιδεραστής σαν τους αρχαίους προγόνους σου (Αυτό το έχω δει γραμμένο και σε τοίχο, σε άπτιαστη Νεοελληνική: "Έχετε κι ένα κοινό με τους αρχαίους Έλληνες: ήταν κι αυτοί παιδεραστές". ΚΡΑφίτι.).

Εμείς βέβαια αυτά τα πράγματα τα λέμε Οθωμανικό Δίκαιο που το επέβαλε ο Αλή Πασάς στο Γιουσουφάκι (βλέπατε "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται" ωρέ;). Έχω παρατηρήσει οτι όλοι κοιτάνε να την περάσουνε προς τα Ανατολικά πάντα τη ρετσινιά. Να δεις που μια μέρα θα βγούνε να πούνε οτι το AIDS (... ο καρκίνος των ομοφυλόφιλων...) βγήκε στην Κίνα. Πιο Ανατολικά από 'κει δεν πάει (καλά, οι Γιαπωνέζοι είναι Δυτικοί, άστους αυτούς, έχουνε και ρομπότ).

Γεγονός: οι Ευρωπαίοι, και μαζί μ' αυτούς κι όλοι οι υπόλοιποι, έχουν συνδέσει στο μυαλό τους την ομοφυλοφιλία με την αρχαία Ελλάδα (μου έχει πεί άνθρωπος, εδώ στο Μπράιτον, οτι "You Greeks invented homosexuality"- επινοήσατε την ομοφυλοφιλία, και καλά).

Επίσης γεγονός: το ίδιο έχουν συνδέσει την ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία. Γιατί;

Να σου πώ γιατί. Επειδή κάποιοι θεώρησαν, κάποια χρόνια τώρα, οτι είναι καλό επιχείρημα για την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας, να πούμε στον κόσμο οτι "κοίτα, είναι φυσιολογικό, το κάνανε κι οι αρχαίοι Έλληνες". Λες και δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι, της προκοπής κι όχι κουταμάρες, για να πούμε οτι είναι φυσιολογικό να κάνει κανείς έρωτα όπως τον ευχαριστεί. Έπρεπε να ανατρέξουμε στην αυθεντία: "αφού το κάνανε οι αρχαίοι...". "Εδώ ο Σωκράτης τον Αλκιβιάδη, πρωί και βράδυ, ξέρεις εσύ καλύτερα από το Σωκράτη;*" Και δηλαδή, επειδή το κάνανε οι αρχαίοι; Εμάς τί μας νοιάζει; Αρχαίοι είμαστε; Δεν ξέρουμε σήμερα, 2000 χρόνια μετά τους αρχαίους να καταλάβουμε αν κάνουμε το σωστό ή το λάθος, από μόνοι μας; Μαλάκες είμαστε;

Και βέβαια, όταν λες οτι η ομοφυλοφιλία είναι καλόοοο πράμα επειδή το κάνανε οι αρχαίοι, αυτομάτως ανοίγεις την πόρτα και σ' ένα σωρό τράγους και φασιστρόνια να υποστηρίξουνε τις δικές τους καφρίλες, επειδή "το κάνανε κι οι αρχαίοι". Οι αρχαίοι προτιμούσαν τ' αγόρια όταν ήταν στην ηλικία που αρχίζανε να βγάζουνε μουστάκι (ο Σωκράτης τουλάχιστον. Πάλι αυτός!). Βγαίνουνε λοιπόν και κάτι σιχαμένοι τύποι και σου λένε "οι αρχαίοι είχαν την παιδεραστία σαν θεσμό, όπου ο ενήλικος άντρας μυούσε τον νεότερο στον έρωτα, άρα κι εμείς πρέπει να κάνουμε το ίδιο- άντε δώστε μας τα αγόρια σας να τα μυήσουμε ντε". Ή βέβαια βγαίνουν οι διάφοροι αρχαιολάτρες/ αρχαιοπρεπείς και σου λένε "οι αρχαίοι είχανε σκλάβους και τις γυναίκες τους τις κλείνανε στο σπίτι, άρα οι εργάτες πρέπει να παίρνουνε έναν οβολό και να λένε κι ευχαριστώ, οι μετανάστες που είναι ένα είδος μέτοικοι δεν μπορούνε να ζητάνε δικαιώματα, και οι γυναίκες δεν πρέπει να ψηφίζουνε αλλά να κάθονται σπίτι να κλωσσάνε και να κλώθουνε."

Η αρχαιολαγνεία βλάπτει σοβαρά την ιστορία. Η προγονολατρεία καθυστερεί την ανάπτυξη της ελεύθερης σκέψης. Θα έπρεπε να το γράφουν αυτό πάνω στα βιβλία, από τα σχολικά μέχρι τα Μικυ Μάους που βάζουνε ιστορίες με τον Γκούφη Αρχαίο-Έλληνα και όλα τα ενδιάμεσα.

Εμένα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε πρέπει να με φανταστείτε με το ένα χέρι στηριγμένο στη μέση, να κρατάω ένα μεγάλο ρολόι με αλυσίδα στο άλλο (σαν αυτό του κούνελου της Αλίκης, αχ κουνελάκι) και να χτυπάω με ανυπομονησία το πόδι μου κάτω. Περιμένω να δώ, πότε θα ξεκολλήσουμε επιτέλους τα μυαλά μας από το παρελθόν, για να προχωρήσουμε επιτέλους, λίγο παραπέρα βρε παιδί μου, δε σου είπα να πάμε από την νεκρομαντεία στο διαστρικό ταξίδι με δυο κινήσεις. Αλλά όσο σηκώνουμε τα κουφάρια του παρελθόντος και τα θαυμάζουμε σαν να είναι το παν και το άπαν, θα μας στοιχειώνουν και θα μας δένουνε με τις αλυσίδες τους και δεν θα πάμε όχι στ' αστέρια, στα Καμμένα Βούρλα δεν θα φτάσουμε έτσι.

(όλα αυτά απλά με αφορμή το ποστ του Gay Super Hero και χωρίς διάθεση να τον κατακρίνω για οτιδήποτε. Μη με διαγράψει κι αυτός από τα λινκς του- φτάνει που μου την έκανε ο Μπάτμαν, μη φαγωθώ μ' όλο το σουπερηρωολόι) (άσε, ξέρω τί λέω εγώ).

_____________________________
*Γιατί από τον Αλκιβιάδη, που ένα βράδυ πριν φύγει με το στόλο για τη Σικελία γύρναγε ντίρλα, ντυμένος γυναίκα και μ' εκείνους τους τάκους που γράφανε "πάρε με από πίσω", ε, καλύτερα ξέρεις.
(A Suivre)

Ένα είναι το σύνθημα...



Celtic Frost, Circle of the Tyrants live.


Death, Zombie Ritual live. R.I.P. Chuck!


S.O.D. United Forces (μούνάκι Milano φασιστόμουτρο).


Bathory, Woman of Dark Desires (εμένα λέει!) R.I.P. ACE

(A Suivre)

Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα του AIDS

Θυμάμαι, κάπου στο δημοτικό, να κάθομαι στο πάτωμα του λίβινγκ-ρουμ μας και να παίζω μπροστά στην τηλεόραση, όταν άκουσα για πρώτη φορά για τον "καρκίνο των ομοφυλοφίλων". Σταμάτησα να παίζω και άκουγα με προσοχή τις ειδήσεις (γενικώς ήμουνα το παιδάκι που καθόταν και έβλεπε, πχ τις εγχειρήσεις εγκεφάλου με κλινικό ενδιαφέρον). Νομίζω τότε άκουσα για πρώτη φορά για το σάρκωμα Καπόζι .

Ξαφνικά, η φωνή της μάνας μου υψώθηκε πίσω μου, βαρειά με την λαϊκή σοφία:

"Είδες, είδες; Τους τιμώρησε ο Θεός που είναι ανώμαλοι!"

Το 2007, υπολογίζεται οτι 2 εκατομύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της μόλυνσής τους με τον ιό. Από αυτά τα 330.000 ήταν παιδιά. Την ίδια χρονιά, άλλα 32.9 εκατομύρια άτομα συνεχίσαν να επιβιώνουν με τον ιό, τα 2 εκατομύρια από αυτά παιδιά. Οι νέες περιπτώσεις μόλυνσης από τον ιό το 2007 υπολογίζονται επίσης στις 2.5 εκατομύρια, από τα οποία 420.000

Η υποσαχάρια Αφρική είναι η περιοχή του πλανήτη που έχει χτυπηθεί χειρότερα από τον ιό. Το 2007, 68% όλων των ασθενών ζούσαν εκεί και το 76% όλων των θανάτων συνέβησαν εκεί. Αντίθετα με τον υπόλοιπο κόσμο, η πλειοψηφία των θυμάτων του AIDS στην υποσαχάρια Αφρική είναι γυναίκες.

(στοιχεία από την Wikipedia. και το globalhealthfacts.org)



Η Σουαζιλάνδη είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό μολύνσεων από τον ιό στον κόσμο. Πάνω από ένα τέταρτο του πληθυσμού είναι μολυσμένο. Περίπου 130.000 παιδιά έχουν χάσει τον έναν ή και τους δύο γονείς τους από την αρρώστια.

(η φωτογραφία είναι από τη συλλογή του Guardian για την παγκόσμια ημέρα του AIDS)
(A Suivre)

Πάνε χρόνια τώρα, ήμουνα δεκάξι στα δεκαεφτά, λίγο πριν φύγω από το σπίτι μου και πιάσω δουλειά στο ζαχαροπλαστείο. Σαν καλό μεταλλάκι αγοράκι, με φάτσα σαν τους Destruction, πάω μια και δυο στην Πλατεία, να δω τα φρικιά και τους αναρχικούς, να πιάσω φιλίες και να κάνω πολιτικές συζητήσεις. Μένα μου λές.

Η αλήθεια είναι οτι μέχρι τότε, έμενα στο βουνό κι είχα μεγαλώσει χωρίς πολλή επαφή με τον έξω κόσμο. Δεν ζούσα και σε καμμιά στάνη στο Χελμό, αλλά θα μπορούσα. Βλαχάκι το παιδί μιλάμε, τελείως. Σκάω λοιπόν στην Πλατεία, τότε δεν υπήρχε ούτε το Μαύρο Πρόβατο ακόμη, συζητάμε αρχαία ιστορία. Κι εκείνη τη μέρα συγκεκριμμένα δεν υπήρχαν ούτε πανκς αναρχικοί, ούτε σκινς νεοναζί, ούτε θρασάδες μεταλλάδες χουλιγκάνια, ούτε τίποτα. Μόνο κάτι ξεπεσμένοι ροκάδες, με μισά δόντια και ξεφτισμένα μαλλιά, που τους είχε φάει η πρέζα ήτανε, και νάσου τον, τσουπ ένας από δαύτους που έρχεται να μου πέσει από δίπλα. Μ' έκοψε με τη μία, μή φας.

"Πιτσιρίκο" μου λέει, "θες μήπως να ψωνίσεις καμμιά παραμύθα;"

"Τ' είν' αυτό;" λέω εγώ, το βλαχαδερό.

"Μια σκόνη είναι" μου λέει, "που την πίνεις και βλέπεις όνειρα και νοιώθεις μάγκας βασιλιάς, γι' αυτό το λένε παραμύθα, γιατί σε παραμυθιάζει".

Μεγάλε, μην πας να δουλέψεις στη διαφήμιση μόνο, σκέφτομαι εγώ, τώρα. Τότε, του λέω:

"Σκόνη; Τί δηλαδή, ηρωίνη;" (όπως λέμε, "Σαν ναρκωτικό; Όχι, Σαν Φραντζίσκο").

"Όοοχι" μου λέει, "δέεεεν είναι ηρωίνη, δεν είναι άσπρη, έχει διάφορα χρώματα, καμμιά φορά είναι καφέ, άλλες φορές κίτρινη, μουσταρδί, βιολετιά με βούλες, εξαρτάται" από την πιτυρίδα και το νεσκαφέ που έχει βάλει μέσα ο άλλος, αλλά αυτό δεν μου τό'πε, το άφησε να κρέμεται.

"Και τί την κάνεις αυτή τη σκόνη;" ρωτάω εγώ. "Ένεση;"

"Έχει διάφορους τρόπους να την πάρεις" μου εξηγεί, "αν θες την κάνεις κι ένεση, αν θες την καπνίζεις, αν θες τη σνιφάρεις, διάφορα".

Σκόνη, λέω εγώ. Δεν είναι άσπρη, αν θες τη σουτάρεις, αν θες την καπνίζεις. Εντάξει, βλαχάκι είπαμε, αλλά ρε φίλε, δεν έχω διαβάσει τον Τσιφόρο στα Παιδιά της Πιάτσας που τα εξηγεί όλα για την πρέζα; Και πώς αλλάζει χρώμα όταν την κόψεις, και πώς ξεκινάς να την καπνίζεις, μετά τη σνιφάρεις και στο τέλος καταντάς να ψάχνεις για φλέβα στον πούτσο να βαρέσεις... Τί μου λες οτι δεν είναι πρέζα; Μοιάζω γι' Αμερικανάκι; Ε, δε σφάξανε, με τις μαλακίες.

Τέλος πάντων, του είπα του τύπου οτι δεν ενδιαφέρομαι και μετά από λίγο σηκώθηκα κι εφυγα από 'κει, και δεν ξανασχολήθηκα πολύ με την πλατεία. Και παραδόξως πώς, παρ' όλες τις μαλακίες που έκανα μετά, πρεζού δεν έγινα. Μου ψοφήσανε και κάτι γνωστοί προς φίλοι από τη χάρη της, κάνας δυο άλλοι μείνανε ζωντανοί-νεκροί να περιφέρονται, γενικώς δεν μου άρεσε το PR της, της κυρίας παραμύθας. Γλυκειά-γλυκειά, αλλά γλυκά θά 'ναι και τα σκατά σου αν έχεις φάει εκλαίρ- και που ξέρεις αν δε δοκιμάσεις, ε;

Κι όμως, από παραμύθιασμα, δόξα τω θεώ... Δεν θέλω να επεκταθώ γιατί δεν χωράει πάρα πολύ βιογραφία ετούτο το μπλογκ, αλλά έχω υπάρξει πολύ ψάρι κατά καιρούς. Τα σκέφτομαι όλα αυτά τώρα βέβαια με αφορμή την αφίσσα στο προηγούμενο ποστ, κι εκείνη εκεί τη φράση που μου κόλλησε, για τη δικιά μας νύχτα, κλπ.

Ποιά είναι η δικιά μας η νύχτα και ποιοί είμαστε εμείς που μας ανήκει; Ξεπεσμένες πουτάνες με χείλια σαν βδέλλες, ή πιτσιρίκες στο δρόμο προς τον ξεπεσμό, πρεζάκια με τη μούρη στο χώμα και τα δόντια στην τσέπη και κάτι τσαλαπατημένοι μετανάστες που σου λένε για τα πτυχία και τις σχολές που βγάλανε στην πατρίδα τους κι ήρθανε εδώ να τα βάλουνε στον κώλο τους. Ναι, yo, όταν ήμουνα Αθήνα κι εγώ έπαιρνα τους δρόμους κι έλοιωνα τις αρβύλες μου να περπατάω, ν' ανοίγω τα μάτια μου και να κοιτάω για φρέσκους τοίχους. Αλλά εκείνο που είδα είναι οτι στη νύχτα κρύβονται όλοι αυτοί που θέλουμε να φέρουμε στο φως, για να μοιραστούνε ό,τι καλό έχει τέλος πάντων να προσφέρει ο Σύγχρονος Τρόπος Ζωής. Εγώ τουλάχιστον, θέλω να τους δω στο φως, να τους δω να εντάσσονται και να κοινωνικοποιούνται, πρεζόνια, πόρνες και απροσάρμοστα φρικιά, κι ας μη γουστάρουνε, κι ας προτιμάνε να μένουνε μες' τα σκοτάδια και τις σκιές και να σαπίζουνε ανενόχλητοι. Να βγούνε στο φώς, με το ζόρι.

Εγώ βαρέθηκα να ζω σαν το βρυκόλακα. Αυτόν τον καιρό μ' έχει πάρει από κάτω, γιατί τώρα στο πανεπιστήμιο ανακάλυψα οτι είμαι καλή σ' αυτά που κάνω, τους προγραμματισμούς και τις αναλύσεις δεδομένων κι όλα αυτά τα τεχνικά. Με παίρνει από κάτω, γιατί θα μπορούσα να το έχω καταλάβει τόσα χρόνια πριν, και νά 'χω ασχοληθεί από τότε, αντί να καβουρδίζω τα γάγγλιά μου μ' ό,τι πρέζα μου φαινόταν ακίνδυνη (ξέρεις... πρέζα δεν είναι μόνο η ηρωίνη). Αντί να την βλέπω ροκ και να ψάχνω για περιπέτειες κι ένα ιπτάμενο πειρατικό να με πάρει να χαθούμε στο ηλιοβασίλεμα, θα μπορούσα να έχω ανακαλύψει την αληθινή μαγεία- της ανθρώπινης γνώσης που τη λέμε επιστήμη και της ανθρώπινης εφευρετικότητας που τη λέμε τεχνολογία. Της ανθρώπινης μαγκιάς, που τη λέμε τεχνική και τέχνη. Αντί να ονειρεύομαι, θα μπορούσα να έχω μάθει πέντε πράγματα και στον πραγματικό κόσμο, που δε θα σταματήσει να συνδέεται και να δικτυώνεται, θα ήμουνα βασίλισσα, μάγκα μου. Βασίλισσα.

Και τί είμαι τώρα. Μια τραβεστί που πλησιάζει η ημερομηνία λήξης της κι είναι ακόμη πάνω στο ράφι, κι αγωνιώ, μπας και προφτάσω να κάνω κάτι στη ζωή μου, ν' αφήσω κάτι πίσω μου να το βλέπει κάποιος και να λέει, "γαμώ τις φάσεις, ποιός τό 'κανε αυτό;" Αντί ν' αναπολώ τις μαγικές, χαμένες εποχές, ν' αφήσω δυο γραμμές κώδικα στο δίκτυο, που να χρησιμέψουνε κάπου. Ή κάτι τέλος πάντων.

Αυτά. Μην τσιμπάτε με κανένα παραμύθι. Η μεγαλύτερη μαγεία είναι η κοινή μας καθημερινότητα.
(A Suivre)

Λοιπόν, άντε το βάζω κι εγώ το αφισσάκι, γιατί το σημαντικό είναι να μαθευτεί αυτό που έγινε, αν και δεν συμφωνώ με τη γενικότερη πολιτική τοποθέτηση. Αυτά περί της "ΔΙΚΙΑΣ ΜΑΣ ΝΥΧΤΑΣ" είναι παραμύθιασμα και φαντασιώσεις. Οι γκέυς κι οι λεσβίες παλεύουνε για να κερδίσουνε την ένταξη στην καθημερινότητα και το δικαίωμα να κυκλοφορούν στο φως της μέρας, όχι για τη νύχτα. Και δεν ξέρω πόσο τους ωφελεί όποιος θέλει να τους γυρίσει πίσω στις σκιές, για το καλό της ψυχής τους, και καλά, μην τους την πάρει ο καπιταλισατανισμός.

(Θα ήθελα να ακούσω και το παιδί που έπεσε θύμα, να μάθω τί είχε να πει, btw.)

Και στην τελική...



(Υο, από 'δω είναι πιο ψαχτερό)
(A Suivre)

για περάστε και μία από τη Lucha να μάθετε για τον αγώνα των φυλακισμένων, που μας αφορά επίσης όλους. Γιατί όλοι, στην τελική, είμαστε φυλακισμένοι, μέσα ή απόξω δεν έχει διαφορά. Όσο πατάμε έναν άνθρωπο στο σβέρκο, πατάμε στο σβέρκο τον εαυτό μας.

Διόρθωση: όπως εξήγησε η Ινκ στο σχόλιό της, το κείμενο στο ποστ της είναι αναδημοσίευση από τα μπλογκς Οχι στο όνομά μας και το keli.gr

Το πρώτο κείμενο αναρτήθηκε από πολλούς μπλόγκερς στις 20 του μηνός. Εγώ στις 20 όπως εξήγησα ήμουνα με τον υπολογιστή στο χειρουργείο και δεν κατάφερα να ανεβάσω ούτε ένα ποστ για την ημέρα μνήμης των διαφυλικών. Τέλος πάντων, μαντάρα τα έκανα,το βάζω τώρα κι εδώ είναι και το λινκ για να το προσυπογράψει όποιος θέλει:

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Βέβαια, μέχρι να ανέβει το κείμενο, η επιτροπή των κρατουμένων είχε αποφασίσει να λήξει την απεργία, αφού το Υπουργείο Δικαιοσύνης (λέμε τώρα) κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο που απευθύνεται στα αιτήματα των κρατουμένων- μια αρχή τέλος πάντων. Τουλάχιστον κάτι κουνήθηκε, κι έτσι.
(A Suivre)

(η ανάρτηση που ακολουθεί καθυστέρησε για μια ημέρα εξαιτίας της μόλυνσης του υπολογιστή μου με το rootkit W32.Bagle, που παρέλυσε τελείως το σύστημά μου και με ανάγκασε να ασχοληθώ μαζί του πριν κάνω οτιδήποτε άλλο.)


Εχτές, 20 Νοεμβρίου ήταν η παγκόσμια ημέρα μνήμης διαφυλικών ατόμων, η Transgendered Day of Rememberance. Αυτή τη μέρα μνημονεύουμε τα θύματα της διαφυλοφοβικής βίας, δηλαδή της βίας που στρέφεται ενάντια στα τρανς άτομα. Η ημέρα της μνήμης γιορτάζεται με εκδηλώσεις σε πολλά μέρη του κόσμου. Ετούτη είναι η δέκατη φορά που τηρείται η ημέρα μνήμης.

Φέτος, για πρώτη φορά η ημέρα της μνήμης θα τηρηθεί και στο Μπράιτον, την Κυριακή 23 Νοεμβρίου, από μέλη του Clare Project (της ομάδας υποστήριξης για διαφυλικά άτομα, όπου είμαι μέλος κι εγώ) και του Gender Trust (οργάνωσης για τα δικαιώματα των διαφυλικών ατόμων στο Ηνωμένο Βασίλειο). Η εκδήλωση θα γίνει στην εκκλησία των Μεθοδιστών, στο Dorset Gardens (εκεί που στεγάζεται και το Clare Project) στις τέσσερις το απόγευμα. Θα ανάψουμε κεριά στην μνήμη των θυμάτων της τρανσφοβικής βίας και θα διαβάσουμε σχετικά κείμενα.

Η τρανσφοβία δεν είναι δα και τόσο διαφορετική από την ομοφοβία. Συχνά, κι οι δύο στρέφονται ενάντια στα ίδια άτομα. Στα δικά μας μάτια, των ομοφυλόφιλων αντρών και των τρανς γυναικών, οι διαφορές μας είναι προφανείς (και συχνά καταφέρνουμε να βλέπουμε μόνο αυτές) για την πλειοψηφία όμως, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σ΄ έναν "πούστη που βάφεται" και ένα "τραβέλι", πόσο μάλλον μια "γυναίκα σε αντρικό σώμα". Για την πλειοψηφία, είμαστε όλοι το ίδιο: άντρες, που παραβαίνουν το ταμπού που λέει οτι η θηλυπρέπεια, τιμωρείται με εξευτελισμό, βία και τελικά θάνατο. Η ομοφοβική βία ενάντια σε μια "ξεφωνημένη", ξεκινάει από την ίδια προκατάληψη και έχει την ίδια κατάληξη με την τρανσφοβική βία ενάντια σε έναν "άντρα ντυμένο γυναίκα". Όσο για τις λεσβίες και τους τρανς άντρες, κι εκείνοι πέφτουν θύμα του ίδιου ταμπού, που απαγορεύει την ανδροπρεπή συμπεριφορά στις γυναίκες και την τιμωρεί με τις ίδεις σκληρές και απάνθρωπες ποινές.

Σήμερα, με την ευκαιρία της ημέρας της μνήμης, θέλω να θυμίσω σε όλους μας, οτι η προκατάληψη που αντιμετωπίζουμε είναι κοινή και ο μόνος τρόπος να την σταματήσουμε είναι να την αντιμετωπίσουμε μαζί και να προστατέψουμε ο ένας τον άλλον από τη μανία της. Είναι αφελές να πιστεύουμε οτι "εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς τους ανώμαλους" και άρα τα προβλήματά "τους" δεν "μας" αφορούν. Όσο επιτρέπουμε οποιαδήποτε μορφή προκατάληψης, όσο επιτρέπουμε οποιαδήποτε κατηγορία ανθρώπων να υφίσταται διακρίσεις, επιτρέπουμε στην κοινωνία μας να είναι κοινωνία διακρίσεων- και τίποτα δεν μας βεβαιώνει οτι δεν θα στραφεί κάποτε και εναντίον μας.

Όταν οι Ναζί ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστες,
έμεινα σιωπηλός.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ρίξανε στη φυλακή τους σοσιαλδημοκράτες,
έμεινα σιωπηλός.
Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης

Όταν γύρευαν τους συνδικαλιστές,
δεν διαμαρτυρήθηκα.
Δεν ήμουν συνδικαλιστής

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους
έμεινα σιωπηλός
Δεν ήμουν Εβραίος

Όταν ήρθαν για μένα
δεν είχε μείνει κανείς να διαμαρτυρηθεί.

(A Suivre)

Περού: προσφορά σεξουαλικών υπηρεσιών ή σχολείο;

Στην πόλη Ικίτος, στον Περουβιανό Αμαζόνιο, η στάση απέναντι στους ρόλους του φύλου και τη σεξουαλική κατεύθυνση είναι σχετικά άνετη. Αλλά παρ΄ όλη την ακμαία γκεύ και τραβεστί σκηνή, μέλη της παρενδυτικής κοινότητας, γνωστά ως chivas αντιμετωπίζουν ακόμη προκαταλήψεις και βία. Ο δεκαεξάχρονος Ρομπέρ δουλεύει σαν εκδιδόμενη τρανσέξουαλ από τα 12 του. Φορώντας τα κοριτσίστικα ρούχα και την περούκα του κάθε βράδυ, λέει οτι είναι πιο ευτυχισμένος στους δρόμους από ότι στο σχολείο, παρά τους κινδύνους για την ασφάλειά του.


Άρχισα να εκδίδομαι από ανάγκη αλλά και για την περιπέτιεα. Στην αρχή μου φαινόταν όμορφα, αλλά αργότερα συνειδητοποίησα οτι αυτό που κάνουμε είναι πολύ επικίνδυνο. Αλλά έτσι μαθαίνεις τη ζωή.

Συνήθιζα να κοτάζω τις μεγαλύτερες chivas (εκδιδόμενες τραβεστί) και πάντα μου φαινόταν οτι ήταν καλή φάση. Ξεκίνησα τελείως ελεύθερα, με τη θέλησή μου - κανείς δεν με ανάγκασε. Ήμουνα 12 χρονών.

Οι κίνδυνοι που διατρέχουμε είναι από τις άλλες chivas και από εγκληματίες. Οι μεγαλύτερες chivas μπορεί και να σε χαρακώσουνε, και μερικές φορές γίνονται καυγάδες. Αυτό μπορεί να συμβεί για πολλούς λόγους: μερικές φορές ζηλεύουνε τις νεότερες, ή φοβούνται οτι θα τους πάρουμε τη δουλειά. Μπορεί να σε κόψουνε με ένα Ζιλέτ (ξυράφι) ή να σε χτυπήσουνε, ή να σε γδύσουνε και να σ΄ αφήσουνε στο δρόμο. Έχω μια ουλή εδώ πάνω από το μάτι μου και μια στο πάνω χείλος μου από 'κει που με χαρακώσανε.

Με τους πελάτες πάντα χρησιμοποιώ προφυλακτικά. Και πάντα βγαίνω με ένα ψαλίδι, ένα μαχαίρι ή ένα Ζιλέτ στην πίσω τσέπη μου για να προστατέψω τον εαυτό μου. Είναι μέρος της παράδοσης της αυτοάμυνας για όλους τους γκέυς που ντύνονται γυναίκες. Όταν βγαίνεις το βράδυ για να κάνεις αυτό που κάνουμε πάντα υπάρχουν ηλίθιοι που προσπαθούνε να σου δημιουργήσουν πρόβλημα. Αν δεν έχεις με τί να προστατέψεις τον εαυτό σου, θα σου επιτεθούνε.

Συνήθιζα να βγαίνω κάθε βράδυ και να παίρνω τρεις ή τέσσερις πελάτες. Έβγαζα από πέντε μέχρι δεκαπέντε soles (1.61 - 4.84 δολλάρια αντίστοιχα) από κάθε πελάτη. Εννοείται πως αν ο τύπος έχει ωραία μηχανή, ζητάω περισσότερα, ή αν φαίνεται κακοντυμένος, ε τότε κατεβάζω την τιμή. Συνήθως πάει 10 soles ο στοματικός, 15 soles για το πρωκτικό. Τα προφυλακτικά τα παίρνω από την κλινική που πηγαίνω μια φορά το μήνα για τσεκ-απ.

Οι γυναίκες στις κεντρικές πλατείες [εδώ μπορεί να εννοεί και πιάτσες και να μην το έπιασε ο αθρογράφος] - οι γκέυ τραβεστί όσο και οι γυναίκες- έχουνε νταβατζήδες, ή cabrones. Συνήθως είναι εγκληματίες, ή οι "σύζυγοι" των chivas. Διαφεντεύουνε την λεωφόρο ή την κεντρική πλατεία και οι chivas τους πληρώνουνε για να τις προσέχουνε. Εμείς δεν έχουμε νταβατζήδες. Είμαστε όλοι έφηβοι κι αν βγούμε μαζί προσέχουμε η μια την άλλη. Αν κάποιος ήθελε να πειράξει μία από μας, θα έπρεπε να τα βάλει με όλες.

Παράτησα το σχολείο εδώ κι ένα χρόνο. Δεν είχα το απολυτήριο που χρειάζεται για να μπεις στο ανώτερο σχολείο και η οικογένειά μου δεν μπορούσε να δώσει τα 25 soles (8,50 δολλάρια) που κόστιζε να μου κάνουνε τα χαρτιά. Μου άρεσε το σχολείο -το αγαπημένο μου μάθημα είναι τα Αγγλικά- αλλά πάντα κάναμε πολλές κοπάνες. Στο τέλος το σιχαθήκαμε. Τρελλάθηκα λίγο. Έφυγα από το σπίτι όταν ήμουν 13 και έμεινα με άλλες γυναίκες που εκδίδονταν. Στην ουσία ξέχασα τον ενδιαφέρον μου για σπουδές.

Πριν από έξι μήνες ξαναπήγα να μείνω με τους δικούς μου. Παλιότερα ποτέ δεν τους υποστήριζα, αλλά τώρα το κάνω. Μπορεί να τους δώσω 20 soles μετά από μια νύχτα που θα βγω, αλλά εξαρτάται. Συνήθως τα έχω ξοδέψει στα ποτά και στη διασκέδαση.

Νομίζω οτι οι γονείς μου έχουν καταλάβει τί κάνω, αλλά προσπαθούνε να το αγνοήσουνε. Αν με ρωτήσουνε, δεν δίνω σημασία. Αλλά πρέπει να ξέρουνε, γιατί μερικές φορές φέρνω χρήματα στο σπίτι. Ανησυχούνε για μένα και γι' αυτό προσπαθώ να βρω δικαιολογίες για να εξηγήσω πού βρήκα τα χρήματα - "Μα μαμά, τα δούλεψα αυτά τα λεφτά". Κι αυτή θα με ρωτήσει "Τί κάνεις που μένεις έξω όλη νύχτα;" Τί μπορώ να πώ; Δεν μπορώ να της πω οτι μου τα δώσανε άντρες αυτά τα λεφά γιατί θα γίνει έξαλλη. Αλλά ξέρει - πρέπει να ξέρει.

Το Σαββατοκύριακο πήγαμε σε μια ντίσκο στην παραλία. Ένας άντρας κόλλαγε πάνω μου από πίσω όταν χόρευα και είδα οτι ήτανε μεθυσμένος, οπότε πασπάτεψα το παντελόνι του και είχε λεφτά, νομίσματα. Έτσι έβαλα το χέρι μου στην τσέπη του όταν δεν κοιτούσε και όταν γύρισε έκανα οτι χασμουριόμουνα και έβαλα τα νομίσματα στο στόμα μου. Ήταν πολλά νομίσματα.

Εδώ μπορείς πάντα να δεις αγώνες βόλλεϋ ανάμεσα σε γκέυς και τραβεστί- έχει γίνει το σπορ μας. Παίζω κάθε μέρα το απόγευμα πριν βγω έξω τη νύχτα. Η ομάδα μου είναι οι Las Chicas Superpoderosas (Τα υπερ-δυνατά κορίτσια). Παίζουμε ενάντια στις Las Palomas (Οι Περιστέρες) στο δρόμο και τα παιδιά του σχολείου σταματάνε να μας δούνε και βάζουνε στοιχήματα για το ποιός θα κερδίσει.

Με ρωτάνε γιατί μου αρέσει να ντύνομαι γυναίκα. Απλά μου αρέσει πραγματικά πολύ. Αισθάνομαι όμορφη. Έφτιαξα μια περούκα με τα μαλλιά από τις φίλες μου όταν τους έκοψα τα μαλλιά τσάμπα. Μου παίρνει πολύ ώρα να ετοιμαστώ το βράδυ και ξέρω οτι δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι για πάντα. Όταν ντύνομαι, η ανάσα μου γίνεται πιο βαρειά και αισθάνομαι πιο πολύ σαν γυναίκα- αισθάνομαι πιο σέξυ. Έτσι γίνομαι η Βιολέτα.

Τα πράγματα είναι καλύτερα από τότε που γύρισα σπίτι. Τώρα θέλω να σπουδάσω. Πηγαίνω σε μια τοπική μη- κυβερνητική οργάνωση για να προσπαθήσω να μάθω και να μορφωθώ, αλλά μερικές φορές αυτοί που είναι εκεί δεν εμφανίζονται και τα παιδιά δεν έρχονται και οι δραστηριότητες δεν γίνονται. Αρχίζω και το σιχαίνομαι.

Αν συνεχίσω μ΄ αυτό το είδος ζωής, τί μέλλον θα έχω; Κανένα. Θα ήθελα να γίνω αισθητικός και θέλω να γίνω διάσημος [διάσημη;]. Θέλω να φύγω από το Ικίτος και να πάω στη Λίμα, ή -ακόμη καλύτερα- στο εξωτερικό. Καλύτερα αυτό παρά να κάτσω εδώ και να χαραμίσω τη ζωή μου.

- Ο Ρομπέρ μιλούσε στον Νταν Κολυνς, στο Περού.
(A Suivre)

(Ανάρτηση King Size και μ' ένα κάρο παραπομπές, όρεξη νά'χεις να διαβάζεις)

Εδώ και κάμποσο καιρό, έχει ξεκινήσει μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην Βρετανή λεσβία φεμινίστρια δημοσιογράφο Julie Bindel, και την κοινότητα των Βρετανών διαφυλικών. Το θέμα ξεκίνησε με ένα άρθρο της Bindel στον Guardian, στο οποίο σχολίαζε την μήνυση που κατέθεσε μια Καναδή τρανσέξουαλ εναντίον ενός κέντρου υποστήριξης θυμάτων βιασμού, επειδή αρνήθηκαν να την προσλάβουν ως σύμβουλο με την αιτιολογία οτι δεν είναι γυναίκα αλλά άντρας (η εν λόγω τρανσέξουαλ είναι εγχειρισμένη και αναγνωρίζεται επίσημα ως γυναίκα από τις Καναδικές αρχές.).

Ο ειρωνικός και απαξιωτικός τρόπος που η Bindel πήρε το μέρος του κέντρου, και η άποψή που εξέφρασε, οτι οι διαφυλικές γυναίκες είναι "άντρες με φουστάνια" προκάλεσε τις διαμαρτυρίες της διαφυλικής κοινότητας, αναγκάζοντας τον υπεύθυνο αλληλογραφίας του Guardian να αναγνωρίσει εκ μέρους της εφημερίδας οτι το άρθρο "κακοποίησε μια ήδη κακοποιημένη μειονότητα που ο θα περίμενε κανείς ο Guardian να την υπερασπίζεται".

Η αντιπαράθεση μεταφέρθηκε σε μια ραδιοφωνική συζήτηση, αυτό το καλοκαίρι, όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι υπεύθυνοι του Press for Change, ενός οργανισμού για τα δικαιώματ των διαφυλικών που πρωτοστάτησε στις διεκδικήσεις τους, στις περασμένες δεκαετίες στη Βρετανία.

Το πιο πρόσφατο επεισόδιο του σήριαλ, εξηγείται στο άρθρο της Bindel που μεταφράζω εδώ:

Δεν φταίω εγώ. Εσύ φταις.
Ως λεσβία, δεν θέλω πια να με βάζουνε στο ίδιο καλούπι με έναν κατάλογο ατόμων που τα καθορίζουνε "περίεργες" σεξουαλικές συνήθειες.

Julie Bindel
guardian.co.uk, Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008.

Το να σε προτείνουν για ένα βραβείο υποτίθεται οτι είναι καλό πράγμα, έτσι; Ε, για μένα δεν είναι. Όταν μου είπαν, πριν από μερικές βδομάδες, οτι είχα προταθεί για το βραβείο του δημοσιογράφου της χρονιάς από την γκέυ οργάνωση Stonewall, ήξερα οτι δεν θα κέρδιζα. Ήμουνα σίγουρα άξια υποψήφια, ήξερα όμως από εκείνη τη στιγμή, οτι σύντομα θα γινότανε κόλαση.

Πρώτα πρέπει να σας εξηγήσω τί έχει συμβεί: το 2004 εγραψα ένα άρθρο σ' ετούτη την εφημερίδα, για μια Καναδή τρανσέξουαλ από το αρσενικό στο θηλυκό, που είχε σύρει στα δικαστήρια ένα κέντρο βοήθειας για θύματα βιασμού, κατηγορώντας τους για την απόφασή τους να μην την προσκαλέσουν να εργαστεί ως σύμβουλος θυμάτων βιασμού. Αναρωτήθηκα κατά πόσο ένας άντρας που έκανε αλλαγή φύλου θα ήταν γυναίκα, αντί για απλώς ένας εγχειρισμένος άντρας.

Το άρθρο προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις ανάμεσα σε κάποια κομμάτια της κοινότητας των διαφυλικών και, παρ' ότι ζήτησα δημόσια συγγνώμη τρεις φορές για τον τόνο και το άστοχο γιούμορ του άρθρου, κανείς δεν με άφησε να ξεχάσω το συμβάν.

Από τη στιγμή που η υποψηφιότητά μου για το βραβείο έγινε δημόσια γνωστή, περίμενα να δω την διαφυλική κοινότητα να κάνει φασαρία. Όντως κάνανε και οργανώσανε μια μαζική κοινητοποίηση εναντίον μου και του Stonewall, που κορυφώθηκε με μια διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην υποψηφιότητά μου έξω από την τελετή απονομής. Ο σαματάς δεν ήταν μόνο για μένα, πρόκειται για έναν βαθειά ριζωμένο θυμό ενάντια στο Stonewall για την άρνησή του να περιλάβει το Τ (για τους τρανσέξουαλς) στο LGB (για τις λεσβίες τους γκέυς και τους μπαισέξουαλς).

Στα 1970 και 80, τις λεσβίες μας αφήναν στην ησυχία μας, και κυρίως οργανωνόμασταν και συγχρωτιζόμασταν χωριστά από τους γκέυ άντρες. Τότε, προς το τέλος της δεκαετίας του 1980, ήρθε η Section 28, ομοφοβική νομοθεσία που απαγόρεψε στα σχολεία να "προωθούν την ομοφυλοφιλία". Το AIDS χτυπούσε όλο και περισσότερους γκέυ άντρες, κι έτσι οι λεσβίες προσέφεραν υποστήριξη και αλληλλεγγύη.

Γίναμε "λεσβίες και γκέυς", αλλά σύντομα οι μπαϊσέξουαλς φωνάξαν "Κι εμάς, κι εμάς". Οι τρανσέξουαλς, έχοντας φάει την πόρτα στα μούτρα από την ετεροφυλόφιλη κοινωνία, ζητήσαν να συμπεριληφθούν στην πολύχρωμη συμμαχία μας, ακολουθούμενοι από τους Queer (οποιονδήποτε γουστάρει το "ανώμαλο" σεξ), μετά τους Questioning (αυτούς που το σκέφτονται ποιόν και πώς μπορεί να πηδήξουνε στο μέλλον), και τελικά (για την ώρα) τους Intersex (αυτούς που έχουν γεννηθεί με βιολογικά χαρακτηριστικά που προσλαμβάνονται ταυτόχρονα ως αρσενικά και θηλυκά). Το μάντρα τώρα στις "γκέυ" συναντήσεις ήταν ο γλωσσοδέτης LGBTQQI.

Κάπου πρόκειται για μια ανίερη συμμαχία. Μας βάλανε όλους μαζί σ΄ ένα δωμάτιο και μας είπανε να μην τσακωνόμαστε. Μια φορά εγώ, δεν επιθυμώ να με βάζουνε στο ίδιο καλούπι με έναν κατάλογο από άτομα με "περίεργες" σεξουαλικές συνήθειες ή χαρακτηριστικά που μεγαλώνει συνέχεια. Να αρχίσουμε μόνο με το γράμμα Αλφα και να πάρουμε την αλφαβήτα; Α, για τα ανδρόγυνα, Β για τους μπαισέξουαλς, Γ για όσους γουστάρουνε τις γάτες, Δ για τους λάτρεις του διαβόλου. Πού θα τελειώσει αυτό;

Σε διάφορα φόρουμ στο ίντερνετ, όπου συζητήθηκε η υποψηφιότητά μου, μία σχολιαστής είπε για μένα: "Δεν έχει το δικαίωμα να εκφράζει άποψη πάνω σε τρανς θέματα, καθώς δεν είναι τρανς. Περισσότερο από οτι κάποιος που είναι στρέητ μπορεί να εκφράσει άποψη για την ομοφυλοφιλία. Δεν είναι οτι οι απόψεις της είναι διαφορετικές, είναι που τις εκφράζει και μόνο. Δεν έχει το δικαίωμα!"

Βλέπετε την αντίφαση εδώ; Μου λένε οτι δεν πρέπει να προταθώ για βράβευση από μια γκέυ οργάνωση επειδή είμαι μέρος μιας μεγάλης "queer οικογένειας" η οποία θα έπρεπε, λένε, να περιλαμβάνει και τους τρανσέξουαλς. Αλλά δεν επιτρέπεται να εκφέρω γνώμη στο θέμα της διαφυλικότητας. Εντωμεταξύ, στους ίδιους δικτυακούς τόπους, μια τρανσέξουαλ είπε σ΄ένα intersex άτομο να βγάλει το σκασμό, και λεσβίες φεμινίστριες που έχουν γεννηθεί γυναίκες ακούσανε οτι δεν είναι κανένα από αυτά τα πράγματα από μερικές γυναίκες που γεννήθηκαν άντρες αλλά πιστεύουν οτι είναι καλύτερες λεσβίες από εμένα.

Το μόνο που θέλω είναι να με αφήσετε στην ησυχία μου. Δεν είμαι παρέα σας, δεν ζήτησα να είμαι, γι΄ αυτό σας παρακαλώ να μή μου λέτε οτι είμαι μια από εσάς, και μετά να με βρίζετε επειδή προσέβαλλα την ορθοδοξία σας. Ας χωρίσουμε φιλκά, αντί να καταλήξουμε σαν το ΙουδαΊκό Λαϊκό Μέτωπο. Ή μήπως ήταν το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας; [στμ, αναφορά στο The Life of Brian των Monty Python.]

Για την ιστορία, κάποιες από τις δηλώσεις της Julie Bindel στα προηγούμενα άρθρα της, που ξεκίνησαν το όλο ζήτημα

Φυλαχτείτε επαναστάτες του φύλου.
Julie Bindel
guardian.co.uk, Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2004

Η αλλαζονεία σε αφήνει άναυδο: αν και δεν είχε ζήσει σαν "γυναίκα" πριν τη μέση ηλικία, "η" Νίξον θεώρησε οτι ήταν κατάλληλη να συμβουλεύσει γυναίκες που είχαν επιλέξει να πλησιάσουν μια υπηρεσία που προσφέρει υποστήριξη από γυναίκες που έχουν υποστεί παρόμοιες εμπειρίες, όχι από έναν άντρα με φουστάνια! Οι αδερφές μας στο κέντρο Rape Relief, που δεν πιστεύουν οτι ένα χειρουργικά κατασκευασμένο αιδοίο και στήθη μεγαλωμένα με ορμόνες σε κάνουνε γυναίκα, ασκήσαν επιτυχημένα έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου και, για την ώρα τουλάχιστον, ο νόμος λέει οτι για να υποστεί κανείς διάκριση ως γυναίκα, πρέπει να είναι, ε, γυναίκα.

Τί αίσχος που η κληρονομιά μας έφτασε να σημαίνει αυτό: αν δεν σου αρέσουν οι περιορισμοί του φύλου σου, μην τους προκαλείς. Αν έχεις κουραστεί να σε κοιτάνε στο δρόμο επειδή γλύφεσαι με τον σύντροφό σου του ίδιου φύλου, κάνε μια αλλαγή φύλου. Κι επίσης αυτοί που "φυλομεταβαίνουνε" φαίνεται οτι γίνονται στερεοτυπικοί στην εμφάνισή τους- ψηλοτάκουνα παπούτσια και μαλλί μελίσσι για τα αγόρια, γένια, μπράτσα και τατουάζ για τα κορίτσια. Φανταστείτε έναν κόσμο κατοικημένο από τρανσέξουαλς. Θα έμοιαζε με το σετ του Γκρηζ.

Η Δια-βίβασή μου.
Julie Bindel
guardian.co.uk Τετάρτη 1 Αυγούστου 2007

Οι ανησυχίες μου για την συνεχόμενη αποδοχή της "διαφυλικότητας" ως διάγνωσης βασίζονται στο φεμινιστικό μου πιστεύω οτι ξεκινάει από την ισχυρά στερεοτυπική κατάταξη αγοριών και κοριτσιών σε περιορισμένους φυλετικούς ρόλους [στμ, εννοείται το φύλο, όχι η φυλή].

Κατά την διάρκεια της συζήτησης έθεσα το επιχείρημα οτι η εγχείρηση αλλαγής φύλου είναι η σύγχρονη εκδοχή της θεραπείας με ηλεκτροσόκ για τους ομοφυλόφιλους. Οι περισσότερες εγχειρήσεις αλλαγής φύλου γίνονται στο Ιραν, όπου η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο. Η εγχείρηση αλλαγής φύλου, λοιπόν, κάνει τους γκέυς και τις λεσβίες "ετεροφυλόφιλους".

Και το σχόλιό μου. Στα παραπάνω άρθρα, η Bindel δημαγωγεί, διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα με ύπουλο τρόπο. Για παράδειγμα, αναφέρει οτι "οι περισσότερες εγχείρήσεις αλλαγής φύλου γίνονται στο Ιράν". Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα (σύμφωνα με άρθρο του BBC από το Φεβρουάριο του 2005) είναι οτι στο Ιραν γίνονται περισσότερες επεμβάσεις από ότι σε κάθε άλλη χώρα, εκτός από την Ταϊλάνδη , που είναι η πραγματική "πρωτεύουσα των αλλαγών φύλου", όπως θέλει να παρουσιάσει η Bindel το Ιράν. Και βέβαια, επεμβάσεις γίνονται σ' όλον τον υπόλοιπο κόσμο- άρα περισσότερες επεμβάσεις γίνονται στον υπόλοιπο κόσμο παρά στο Ιράν. Σε καμμία περίπτωση η πληροφορία της δεν είναι ακριβής. Σε καμμία περίπτωση οι περισσότεροι διαφυλικοί στον κόσμο δεν αλλάζουνε φύλο επειδή φοβούνται οτι θα θανατωθούν για την σεξουαλικότητά τους.

Γενικώς, η Bindel επικαλείται το γνωστό και χιλιοειπωμένο επιχείρημα, οτι οι διαφυλικοί αλλάζουνε φύλο επειδή δεν μπορούνε να αποδεχτούνε την ομοφυλοφιλία τους. Υπάρχουν όμως κατ' αρχήν δύο προβλήματα με αυτό.

Το πρώτο είναι οτι στον περισσότερο κόσμο, οι διαφυλικοί αντιμετωπίζουνε χειρότερες διακρίσεις και κινδυνεύουνε περισσότερο να πέσουν θύματα της ομοφοβικής βίας από ό,τι οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι. Η προκατάληψη της κοινωνίας είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, πολύ εντονότερη εναντίον των διαφυλικών παρά εναντίον των γκέυ και των λεσβιών. Στο κάτω-κάτω, η ομοφυλοφιλία κρύβεται, η διαφυλικότητα όχι.

Το δεύτερο πρόβλημα με το επιχείρημα της Bindel, είναι οτι, στο Δυτικό κόσμο τουλάχιστον, ένα σημαντικό ποσοστό διαφυλικών διαλέγει ερωτικούς συντρόφους από το ίδιο φύλο της επιλογής του. Για να το κάνω λιανά, στην ίδια της χώρας της Bindel, υπάρχουνε χιλιάδες τρανς λεσβίες: πρώην άντρες που αλλάξανε φύλο για να ζούνε σαν γυναίκες και να έχουνε ερωτικές σχέσεις με γυναίκες. Και χιλιάδες τρανς γκέυς: το ανάποδο. Όλοι αυτοί, προφανώς, ούτε αλλάξανε φύλο επειδή φοβόντουσαν την ομοφυλοφιλία τους, ούτε φοβούνται την ομοφυλοφιλία τους αφότου αλλάξουνε φύλο. Αν μάλιστα υπολογίσει κανείς τα στοιχεία του NHS, σύμφωνα με τον οποίο μόνο το ένα τρίτο των διαφυλικών που ζητούν αγωγή φυλομετάβασης έλκονται από το αρχικό τους φύλο, η πλειοψηφία των διαφυλικών, τουλάχιστον στην ίδια τη χώρα της Bindel, δεν θα θεωρούνταν ομοφυλόφιλοι αν δεν είχανε αλλάξει το φύλο τους. Άρα μαλακίες κι αυτό.

Το χειρότερο απ' όλα είναι αυτό που είπα στην αρχή, η απαξίωση της Bindel για κάθε σεξουαλική επιλογή και ταυτότητα εκτός από τη δική της και εκείνη των γκέυς (για την ώρα τουλάχιστον). Σας εφιστώ την προσοχή στο παρακάτω απόσπασμα:

Μια φορά εγώ, δεν επιθυμώ να με βάζουνε στο ίδιο καλούπι με έναν κατάλογο από άτομα με "περίεργες" σεξουαλικές συνήθειες ή χαρακτηριστικά που μεγαλώνει συνέχεια. Να αρχίσουμε μόνο με το γράμμα Αλφα και να πάρουμε την αλφαβήτα; Α, για τα ανδρόγυνα, Β για τους μπαισέξουαλς, Γ για όσους γουστάρουνε τις γάτες, Δ για τους λάτρεις του διαβόλου. Πού θα τελειώσει αυτό;

Σας θυμίζει κάτι; Κάτι από Πειραιώς, με κοπρολάγνους, νεκρόφιλους και κτηνοβάτες; Κάτι από βουλευτές του ΚΚΕ με σύμφωνα συμβίωσης και για τρεις, τέσσερις και πάει λέγοντας;

Μερικές φορές, η τρανσφοβία είναι εσωτερικευμένη και δεν την ξεκολλάς μήτε με το ματσακόνι. Μερικές φορές, δεν είναι απλώς εξωτερικευμένη, σε πιάνει από τα μούτρα και σου στριγγλίζει στ' αυτί, μέχρι να σκάσει.
(A Suivre)

(πώς το λέμε το update στα Ελληνικά είπαμε; Eνημέρωση; Αυτό δεν είναι εκείνη η εφημερίδα του Κόκαλη;)

Τρίχες
Ναι, το πρόσεξα οτι δεν γράφω. Πέσανε διάφορα. Ενδεικτικά αναφέρω οτι ήμουν για δυο-τρεις βδομάδες πλατινέ ξανθειά, κλασσικό σημάδι ψυχολογικών ανακατατάξεων (ιδίως για μια βαμμένη κοκινομάλλα). Μετά βέβαια έφαγα φρίκη οτι είμαι σαν το κατσίκι, πήγα να σώσω την κατάσταση με ένα καστανοκόκινο και κατέληξα ένα είδος μισοπεθαμένου μπεζ- σκατουρλέ. Βλέπεις, όταν έχεις ρίξει τρεις ντεκαπάζ σε μισή βδομάδα, το μαλλί σου μετράει για άσπρο, και θέλει ένα βασικό χρώμα μαζί με το επιθυμητό, για να πιάσει. Όπως κάνουνε στις γιαγιάδες. Ξέρετε κάτι γιαγιάδες με πανκ μαλλιά, μωβ, τυρκουάζ, φούξια κλπ- επειδή δεν τους έχει πιάσει η βαφή είναι. Εμένα μου βγήκε λίγο πιο συντηρητικό αλλά και πάλι για κλάμματα.

Τώρα τί μ΄ έπιασε και το ξανάβαψα, δεν ξέρω, μια χαρά ήμουνα σαν ψυχρή ξανθειά.



Κάτι σε Λιβ Ούλμαν που μου λέει κι μαμά μου- και ξέρει αυτή, είναι φανατικιά του Μπέργκμαν. Σόρρυ, εγώ έχω δει μόνο εκείνο με την ταύτιση και βαρέθηκα. Επίσης η μαμά μου έχει και μια αφισάρα να από τον Καθρέφτη του Ταρκόφσκι στο χωλ της (έχω δει κι εγώ, εκείνο με τα τούνελ αλλά δεν το θυμάμαι, το μπερδεύω μ ένα των Μόντυ Πάιθον, εκείνο με τους νάνους). Και ξέρει να σου συναρμολογήσει υπολογιστή με κλειστά τα μάτια και το ένα χέρι να χτυπάει φραπέ. Είναι και γαμώ τις τύπισσες η μαμά μου σου λέω. Και δεν είναι και μάνα μου.

Γάιδαροι.
Τα νέα μου, τί άλλο; Και καλά, καί κακά. Πέρασα ένα καλοκαίρι στην Κέρκυρα να συναναστρέφομαι γάιδαρους, γιατί κάτι παλιοί φίλοι που είχα ή δεν ξέρουνε που είναι το χώμα να μαζέψουνε τα μούτρα τους από πάνω του, ή πήρανε των οματιών τους για να βρούν την υγειά τους. Για να χαρώ τρεις μήνες ήλιο μετά από τρία καλοκαίρια στην Αγγλία (μπρρρρ) αναγκάστηκα να φάω στη μάπα κάτι απίστευτους βλάχους και κατίνες. Για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια άκουσα τα σουξέ "για μένα θα είσαι πάντα άντρας" και "ό,τι και να κάνεις, γυναίκα δεν θα γίνεις ποτέ". Κι όλες τις σχετικές μαλακίες που βρίσκει το θάρρος να σου πεί το κάθε τσουτσέκι όταν συνειδητοποιεί οτι έχει το φασισμό της πλειοψηφίας και την Κοινή Λογική με το μέρος του. Και βέβαια έφαγα το ξεφωνητό της αρκούδας- μη γνωρίσω καινούργιο άτομο, να τρέξουνε αμέσως να του προφτάσουνε τα καθέκαστα, μην και δεν με καταλάβει από μόνος του ο άλλος κι αποφασίσει για λογαριασμό του αν είμαι άντρας ή γυναίκα. Είναι που δε θυμάμαι πού έχω θάψει το τσεκούρι μου, αλλοιώς θα σου ΄λεγα εγώ γκρρρρρρ... ε, και πού να κάνεις τώρα μαζική σφαγή με το μανικιούρ, μαλακία, θα χαλάσει.

Δεν πειράζει, ας είναι καλά δυο-τρία ατομάκια που ήτανε ξήγες. Γκόμενες κατά κύριο λόγο- μα τί έγινε; Εγώ ήμουνα one of the guys κι έτσι. Ξαφνικά έχω βρεθεί να κάνω παρέα μόνο με γυναίκες. Όχι βέβαια τίποτα καραθηλυκά, μή φανταστείτε. Οι περισσότερες είναι της σχολής αρβύλα - καμπάνα.- τζίβα. Πηγαίνουμε μαζί στα μαγαζιά και σουφρώνουνε τα δοκιμαστικά των καλυντικών, κι ύστερα με ρωτάνε πώς το βάζουνε αυτό, τέτοια. Με κότες φιλίες δεν πιάνω, αρχίζω να τους λέω για το Rome: Total War και πέφτουνε σε κώμα. Καλύτερα, μή πιάσουμε και τίποτα κοτόψειρες. Όχι γιατί οι μουνόψειρες τουλάχιστον φεύγουνε μ΄ ένα ξύρισμα. Οι κοτόψειρες ομολογώ δεν ξέρω, δεν έχω πιάσει (σάμπως φυτρώνουνε κότες πάνω μου;).

Γενέθλια.
Κατά τ΄ άλλα, στις 24 Οκτωβρίου ήταν τα γενέθλιά μου (έκλεισα τα δεκάξι. Ααααχ). Για δώρο μου ήρθε ένα μέηλ από το πανεπιστήμιο να μου κάνουνε το εισητήριο να πάω σε ένα συνέδριο με τίτλο Women in Digital Media, ως γυναίκα φοιτήτρια σε σχετικό μάθημα. Πήγα, μου δώσανε κι ένα ταμπελάκι με το ονοματάκι μου πάνω, ήπια και πέντε καφέδες για να μην ξανακοιμηθώ, μετά πήγαμε για μπύρες, βαρεθήκαμε λίγο. Σημειώνω οτι επειδή τα χαρτιά μου είναι αντρικά ακόμη, έχω γραφτεί στη σχολή σαν άντρας, στην εγγραφή έβαλα "Male" κι έτσι. Όμως η σχολή με θεωρεί γυναίκα φοιτήτρια- μου το εξήγησε η διευθυντής του τμήματός μας. Και δεν είναι οτι πήγα να τους πω οτι είμαι τρανσέξουαλ και θέλω να μου φέρονται σαν γυναίκα. Αλλά ορίστε, εδώ είναι πανεπιστήμιο, είναι και Μπράιτον, έχουνε και κάνα δυο άτομα σαν εμένα για υπάλληλους, κοιτάνε να σε διευκολύνουνε όσο μπορούνε. Εννοείται πως όλοι, καθηγητές και συμφοιτητές είναι απόλυτα τυπικοί και διακριτικοί και δεν είχα ποτέ μου πρόβλημα με κανέναν. Εντάξει, οι φοιτητές είναι και στην κοσμάρα τους, μπορεί και να μη με έχουνε καταλάβει. Ξέρω κι εγώ πια;

Τέλος πάντων, αυτά για την ώρα. Όπως συνήθως έχω διάφορες μαλακίες να πω, κι αφού μπλογκ μου είναι, ό,τι θέλω γράφω, θα τις πώ. Μείνετε συντονισμένοι.
(A Suivre)

(Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε σήμερα στην ιστοσελίδα του Guardian. Το μεταφράζω γιατί αγγίζει κάποια θέματα που με απασχολούν- συγκεκριμμένα, πώς καθορίζεται "επίσημα" από διάφορες αρχές, το φύλο και τί συνέπειες υπάρχουνε όταν το άτομο έχει διαφορετική αντίληψη για το φύλο του από ότι το περιβάλλον του- και μάλιστα οι επίσημες αρχές της χώρας του, για παράδειγμα. Κάποια σχόλια στις παρενθέσιες είναι δικά μου.)




Γνωρίζουμε τα τεστ ντόπινγκ στα οποία υποβάλονται οι αθλητές, αλλά οι αρχές στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου θα πάνε τα πράγματα ένα βήμα πιο μακρυά και θα εξετάσουν τους διαγωνιζόμενους που το φύλο τους δημιουργεί αμφιβολίες. Και αυτό είναι κάθε άλλο παρά καινούργιο πρόβλημα, όπως ανακαλύπτει η Εμιν Σέινερ.

Για πάνω από ένα χρόνο, οι αρχές στο Πεκίνο σχεδιάζουν ένα ειδικό εργαστήριο για να βεβαιώσουν το φύλο κάθε αθλητή που θα λάβει μέρος στους φετινούς Ολυμπιακούς αγώνες. "Ύποπτες αθλήτριες θα εκτιμηθούν από την εξωτερική τους εμφάνιση από ειδικούς και θα υποβληθούν σε αιματολογικές εξετάσεις για να εξεταστούν οι ορμόνες του φύλου τους, τα γονίδια και τα χρωμοσώματά τους για το φυλοκαθορισμό τους" λέει ο καθηγητής Τιάν Κιντζιέ. Δεν θα υποβληθεί κάθε γυναίκα αθλήτρια στις εξετάσεις, θα είναι όμως υποχρεωτικές αν υπάρξουν σοβαρές αμφιβολίες για κάποια συγκεκριμμένη διαγωνιζόμενη- σε κάθε περίπτωση μια διαγωνιζόμενη στα γυναικεία αγωνίσματα. "Ο σκοπός είναι να προστατευθεί η δίκαιη διεξαγωγή των αγώνων, αλλά και την ίδια στιγμή να προστατευτούν τα δικαιώματα των ανθρώπων με αφύσικη (!) ανάπτυξη του φύλου."

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) εισήγαγε τις εξετάσεις του φύλου το 1968 στους Ολυμπιακούς της Πόλης του Μεξικού, όταν η αρρενωπή εμφάνιση κάποιων διαγωνιζομένων, πολλές από τις οποίες ήταν παραγεμισμένες με αναβολικά στεροειδή, άρχισε να προκαλεί ερωτήματα για το φύλο των αθλητριών στα γυναικεία αγωνίσματα. Δεν αποτελεί έκπληξη οτι οι εξετάσεις για τον καθορισμό του φύλου θεωρήθηκαν προσβλητικές, αφού οι γυναίκες αθλήτριες αναγκάστηκαν να υποστούν εξευτελιστικές και επιθετικές σωματικές εξετάσεις από μια σειρά γιατρών. Αργότερα, η ΔΟΕ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ένα φερόμενο ως πιο εξελιγμένο γενετικό τεστ βασισμένο στα χρωμοσώματα. Οι γυναίκες έχουν συνήθως δύο Χ χρωμοσώματα, οι άνρες ένα Χ κι ένα Υ χρωμόσωμα. Άρα, σύμφωνα με τους κανόνες του τεστ, μόνο οι αθλήτριες με δύο Χ χρωμοσώματα θα μπορούσαν να καταγραφούν ως γυναίκες. Παρ' όλ' αυτά, πολλοί γεννετιστές κατέκριναν τις εξετάσεις, λέγοντας οτι το φύλο δεν είναι τόσο απλό όσο το Χ και το Υ χρωμόσωμα και δεν είναι πάντα εύκολο να καθοριστεί.

Πιστεύεται οτι περίπου ένα στα 1000 μωρά γενιούνται με μια "παρέμφυλη" (intersex) κατάσταση, ένας γενικός όρος που καλύπτει τους ανθρώπους με χρωμοσωμικές ανωμαλίες(!). Μπορεί να είναι ανατομικά εμφανές κατά τη γέννηση -το νεογέννητο μπορεί να έχει διφορούμενα αναπαραγωγικά όργανα, για παράδειγμα- ή μπορεί κάποιος να μην το μάθει ποτέ σ'όλη τη διάρκεια της ζωής του. Στους αγώνες της Ατλάντα το 1996, οχτώ αθλήτριες δεν καταφέραν να περάσουν το τεστ του φύλου αλλά άσκησαν έφεση και δικαιώθηκαν. Άλλες εφτά βρέθηκαν να έχουν μια "παρέμφυλη" κατάσταση. Σαν αποτέλεσμα, στους αγώνες του Σύδνεϋ το 2000, η ΔΟΕ είχε καταργήσει τις εξετάσεις του φύλου για όλες τις διαγωνιζόμενες, αλλά, όπως θα γίνει στο Πεκίνο, κάποιες γυναίκες και πάλι χρειάστηκε να αποδείξουν οτι είναι όντως γυναίκες.

Διαφυλικοί αθλητές, που έχουν κάνει αλλαγή φύλου από το αρσενικό στο θηλυκό, μπορούν να αγωνιστούν στα γυναικεία αγωνίσματα στους Ολυμπιακούς, πρέπει όμως να περιμένουν να περάσουν δύο χρόνια από την επέμβαση.

Ακολουθούν κάποιες από τις πιο διάσημες περιπτώσεις όπου γυναίκες αθλήτριες πιάστηκαν στην παγίδα του φύλου (παραπλανητική εισαγωγή, αφού οι παρακάτω περιπτώσεις περιλαμβάνουν την "Ντορα Ράτγιεν", η οποία φαίνεται οτι ήταν άντρας.)

Σανθι Σουνταρατζαν
Μια από τις πιο δραματικές πρόσφατες περιπτώσεις ακόμη δεν έχει βρει οριστική κατάληξη. Η Σουνταραντζαν, μια 27χρονη Ινδή αθλήτρια, υποχρεώθηκε να υποστεί δημόσιο εξευτελισμό όταν της αφαιρέθηκε το αργυρό μετάλιο στο 800 μέτρα στους Ασιατικούς αγώνες το 2006. Η Σουνταραντζαν, που έχει ζήσει ολόκληρη τη ζωή της σαν γυναίκα, απέτυχε στο τεστ του φύλου, το οποίο συνήθως περιλαμβάνει εξέταση από γυναικολόγο, ενδοκρινολόγο, ψυχολόγο κι έναν ειδικό της γεννετικής. Τα συγκεκριμμένα αποτελέσματα του τεστ δεν έχουν δοθεί στο κοινό, αλλά έχει αναφερθεί οτι η πιθανή αιτία είναι μια κατάσταση έλλειψης ευαισθησίας του οργανισμού στα ανδρογόνα, που ονομάζεται Androgen Insensitivity Syndrome, όπου το άτομο έχει τα σωματικά χαρακτηριστικά μιας γυναίκας αλλά το γενετικό του προφίλ περιλαμβάνει ένα αρσενικό χρωμόσωμα (στην πραγματικότητα, το σύνδρομο έχει πολλές διαβαθμίσεις. Στο ένα άκρο βρίσκονται γυναίκες με τυπικά θηλυκά εξωτερικά χαρακτηριστικά, που όμως στερούνται εσωτερικών γεννητικών οργάνων κι έχουν αρσενικά χρωμοσώματα, 46ΧΥ. Στο άλλο άκρο βρίσκονται άντρες που το μόνο τους σύμπτωμα είναι η ανικανότητα να παράγουν σπέρμα. Κάπου στη μέση βρίσκονται παιδιά που γεννιούνται με "αμφίβολα" γεννητικά όργανα). Η Καναδή ποδηλάτρια Κρίστεν Γουόρλεϋ, που έχει υποβληθεί σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου, είναι ανάμεσα στα άτομα που ζητάνε να επιστραφεί το μετάλλιο στην Σουνταραντζαν. "Δεν έπρεπε να το έχουνε χειριστεί με τέτοιο χυδαίο τρόπο, που ισοδυναμεί με δημόσιο εξευτελισμό, επειδή έχουν άγνοια για την κατάστασή της", έχει δηλώσει η Γουόρλεϋ. "Το Ολυμπιακό κίνημα έχει έρθει αντιμέτωπο με παρέμφυλα άτομα από το 1930. Θα έπρεπε να έχουνε συνηθίσει πια." Ο εξευτελισμός και η προοπτική η καριέρα της να έχει φτάσει στο τέλος της έχει στοιχίσει στην Σουνταραντζαν. Τον Σεπτέμβριο οι Ινδικές εφημερίδες ανέφεραν οτι είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει.

Εντινάνσι Σίλβα.
Γεννημένη με αρσενικά καί θηλυκά γεννητικά όργανα, η Βραζιλιάνα αθλήτρια του τζούντο εγχειρίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 90 για να ζήσει και να αγωνίζεται ως γυναίκα. Σύμφωνα με την ΔΟΕ, αυτό της επέτρεψε να συμμετέχει στους Ολυμπιακούς, και αγωνίστηκε στην Ατλάντα το 1996, το Σύδνεϋ το 2000 και την Αθήνα το 2004. Στο Σύδνεϋ, επικράτησε της Αυστραλής τζουντόκα Νάταλι Τζένκινς, που έθεσε το ζήτημα του φύλου της Σίλβα σε μια συνέντευξη τύπου, όπου συνεχώς αναφερόταν σ' αυτήν ως "αυτός". "Δεν έχω αντιμετωπίσει αυτόν τον αθλητή άλλη φορά. Το σχέδιό μου ήταν να μην μπλεχτώ σε λαβές μαζί της, γιατί αυτή - αυτός- είναι πολύ δυνατός", είπε. Η Σίλβα έδωσε ένα δείγμα DNA στις αρχές που απέδειξε οτι το φύλο της είναι θηλυκό.

Ντόρα Ράτγιεν
Στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου το 1936, ο Αδόλφος Χίτλερ (GODWIN'S LAW!!!) ήθελε να δείξει στον κόσμο την ανωτερότητα της Αρείας φυλής- και ήθελε να κερδίσουν οι Γερμανοί αθλητές. Η Ράτγιεν, που ξεχώριζε για την βαθειά της φωνή και την άρνησή της να μοιραστεί τα ντους με τις άλλες γυναίκες αθλήτριες, ήταν η συμμετοχή της Γερμανίας στο άλμα εις ύψος. Ήρθε τέταρτη. Η Βρεταννίδα συμμετέχουσα, Ντόροθυ Τάυλερ, που κέρδισε το αργυρό μετάλλιο, τη θυμάται. "Είχα αγωνιστεί ενάντια στην Ντόρα και ήθερα οτι ήταν άντρας", λέει. "Το καταλάβαινες από τη φωνή της και την κορμοστασιά της. Αλλά "αυτή" δεν ήταν η μόνη αθλήτρια (που έκανε τέτοια κόλπα). Το καταλάβαινες επειδή πάντα μπαίνανε στην τουαλέτα για να αλλάξουνε. Πηγαίναμε και στεκόμασταν στο καπάκι της τουαλέτας στο διπλανό χώρισμα, ή κοιτούσαμε κάτω από την πόρτα για να δούμε αν θα τους πιάσουμε".(τώρα να σχολιάσω;) Η Τάυλερ κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ για το άλμα εις ύψος αλλά όταν οι επίσημοι της έγραψαν για να της πούνε οτι η Ράτγιεν το είχε σπάσει, αυτή τους έγραψε για να τους απαντήσει. "Τους είπα: 'Δεν είναι γυνάικα, άντρας είναι'", λέει. "Το έψαξαν λίγο και 'την' βρήκαν να δουλεύει ως σερβιτόρος με το όνομα Χέρμαν, κι έτσι πήρα πίσω το ρεκόρ μου." Η Ντόρα, που είχε γεννηθεί Χέρμαν Ράτγιεν, ήταν στην πραγματικότητα μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας και είπε οτι οι Ναζί τον είχαν αναγκάσει να αγωνιστεί σαν γυναίκα.

Στέλλα Γουόλς
Κάποια εποχή, η Γουόλς, μια Πολωνό- Αμερικάνα δρομέας, ήταν η πιο γρήγορη γυναίκα στον κόσμο. Γεννημένη Στανισλάβα Βαλάσιεβιτς στην Πολωνία το 1911, μεγάλωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και εκπροσώπησε την γεννέτειρά της στους Ολυμπιακούς του 1932 και 1936, κερδίζοντας το χρυσό και αργυρό μετάλλιο αντίστοιχα, στα 100 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της μακρυάς της καριέρας, έκανε περισσότερα από 100 εθνικά και παγκόσμια ρεκόρ και εισήχθη στο λίστα των καλύτερων Αμερικανών αθλητών στίβου το 1975. Έζησε ολόκληρη τη ζωή της ως γυναίκα, κι έκανε μάλιστα κι έναν σύντομο γάμο μ' έναν Αμερικανό άντρα. Το 1980, η Γουόλς σκοτώθηκε κατά λάθος κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας σ' ένα εμπορικό κέντρο στο Κλήβελαντ του Οχάιο. Η νεκροψία απεκάλυψε οτι είχε αρσενικά γεννητικά όργανα, αν και αυτό δεν απέδειξε οτι ήταν άντρας, αφού βρέθηκε να έχει επίσης και χρωμοσώματα και των δύο φύλων, μια κατάσταση που είναι γνωστή ως μωσαϊκισμός. (Πρόκειται για μια περίπτωση όπου το άτομο έχει ιστούς με διαφορετικό γεννετικό υλικό, σαν να είναι φτιαγμένο από δύο διαφορετικά άτομα. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι ιστοί ή τα όργανα με το διαφορετικό γεννετικό υλικό μπορεί να έχουν διαφορετικά χρωμοσώματα του φύλου.)

Χάιντι Κρίγκερ
Εικάζεται οτι ως και 10.000 Ανατολικογερμανοί αθλητές παγιδεύτηκαν σε μια εφιαλτική προσπάθεια, χρηματοδοτούμενη από το κράτος, να δημιουργηθεί μια ράτσα υπεράνθρωπων κομμουνιστών ηρώων του αθλητισμού (πολλά κόμικς διαβάζει η αρθρογράφος) και υποχρεώθηκαν να καταναλώσουν κοκτέηλς στεροειδών κι άλλον ουσιών που είχαν σκοπό να ανεβάσουν τις επιδόσεις τους. Μια από αυτούς ήταν η Χάιντι Κρίγκερ, μια σφαιροβόλος. Όταν ήταν 16, ο προπονητής της την άρχισε στη θεραπεία με στεροειδή και αντισυλληπτικά χάπια και η Χάιντι κέρδισε βάρος, έχτισε μυϊκή μάζα και άρχισε να βγάζει τρίχες στο σώμα της. Μέχρι το 1986, στην ηλικία των 20 χρονών, είχε γίνει Ευρωπαία πρωταθλήτρια. Οι υπερανεπτυγμένοι της μύες είχαν ασκήσει τεράστια πίεση στο σκελετό της, δημιουργώντας ιατρικά προβλήματα, ενώ τα φάρμακα της είχαν προκαλέσει συναισθηματική αστάθεια και κατάθλιψη και είχαν σαν αποτέλεσμα τουλάχιστον μία απόπειρα αυτοκτονίας. Στα μέσα της δεκαετίας του '90, η Κρίγκερ υποβλήθηκε σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου και άλλαξε το όνομά της σε Αντρέας. Είχε ήδη σύγχιση για το φύλο της, αλλά αισθάνθηκε οτι τα φάρμακα την έσπρωξαν πέρα από τα όρια. "Δεν είχα κανέναν έλεγχο", είπε η Κρίγκερ στα Νέα του Ψαροντούφεκου στους Τάιμς της Νέας Υόρκης τέσσερα χρόνια πριν. "Δεν μπορούσα να αποφασίσω τί φύλο ήθελα να είμαι." Το 2000, στην δίκη του Μάνφρεντ Έβαλντ, του Ανατολικογερμανού αθλητικόυ παράγοντα και εμπνευστή του σχεδίου για το ντοπάρισμα των αθλητών, ο Κρίγκερ είπε: "Με χρησιμοποίησαν, έτσι απλά, σαν μια μηχανή."
(A Suivre)